Paris Zoo humain

11

Parijs kennen we allemaal van de Champs Elysées en de Eiffeltoren. Maar in 1907 was er nog een mooie attractie. Geen dierentuin maar een mensentuin ! Een mooi vermaak voor de beschaafde mens in het prachtige Bois de Vincennes…

Menselijke dierentuinen zijn een beschamend hoofdstuk in de geschiedenis van de westerse wereld. Tijdens de 19e en 20e eeuw werd de inheemse bevolking van sommige samenlevingen beschouwd als primitief en vaak tentoongesteld in de steden van het westen om de culturele verschillen tegenover de westerse beschaving te benadrukken.

Deze Human Zoo’s of etnologische exposities bestonden in veel steden waaronder Parijs, Hamburg, Antwerpen, Barcelona, Londen, Milaan, New York en Warschau. Ze trokken zo’n 200.000 tot 300.000 bezoekers voor elke tentoonstelling.

image (5)
De ruïnes van de Paris Zoo Humain kun je vinden, net even buiten de stad, in de regio van Vincennes. Het werd gebouwd in 1907 als onderdeel van de “Jardin d’Agronomie Tropicale” en omvatte zes verschillende dorpen, die alle hoeken van het Franse koloniale rijk; Madagascar, Indochina, Soedan, Congo, Tunesië en Marokko weergaven.
 16
Meer dan een miljoen bezoekers bezochten de menselijke dierentuin van mei tot oktober 1907, waarna de tentoonstelling was afgelopen. De lokatie werd gesloten van de buitenwereld en de gebouwen, waar mensen als dieren werden behandeld, raakten in verval. In 2006 zijn de ruïnes weer opengesteld voor publiek.
.
Heb je na je bezoek aan Parijs ook iets nieuws te vertellen…
Advertenties

Hipshots

img_88521

Toen ik ooit docent was op de Fotoacademie, hadden we een leuk onderdeel voor de eerstejaarsstudenten. Het maken van hipshots, wat zoveel betekent als fotograferen vanuit de heup, zonder precies te weten wat het resultaat wordt. Om meer gevoel met je camera te krijgen en ook, dat is het leuke, fotograferen zonder dat iemand het in de gaten heeft. Dat kan tot verrassende resultaten leiden. Immers, alles en iedereen die je fotografeert heeft niets in de gaten en mensen gedragen zich natuurlijk. Bovenstaande hipshot maakte ik in Quartier Latin. De foto beneden vanuit een rijdende métro.

Er zijn ook fotografen die bijna niets anders doen zoals Edgar Diaz, maar het leuke is om het zelf eens te proberen. Je kunt het met je spiegelreflex proberen, loshangend aan je schouder, maar ook met je smartphone, minder opvallend. Gewoon proberen en thuis lekker kijken naar wat je gemaakt hebt. Spannend en leuk !

img_8864

Analoog of digitaal ?

photography-336608_6401

Als oude stempel fotograaf kijk ik soms een beetje argwanend naar wat er nu plaatsvindt in de moderne fotografie. Is fotografie nog wel fotografie ?

De fotograaf is een vertegenwoordiger van zijn tijd was het motto. Dat is aan het veranderen. De nieuwe fotograaf gaat vooral voor beeldmanipulatie waardoor de tijd niet meer in beeld is. Het worden beelden die mooier worden gemaakt dan de werkelijkheid. Begrijp mij niet verkeerd. Het ophalen van contrast, kleur of helderheid reken ik niet mee. Dat deden we analoog ook al.

Gelukkig manipuleren fotojournalisten niet. Die blijven registreren wat er in onze wereld gebeurt. Ze hebben ook geen enkele behoefte om het mooier te maken dan het is. Dit is het ! Zeggen ze, kijk !

the-conflict-people-and-landscapes-of-photojournalist-don-mccullin-1451987848

Is beeldmanipulatie iets om te verbergen dat je eigenlijk niet kunt fotograferen ? Dat je met een slechte foto toch tot een goed resultaat kunt komen ? Dat is een vraag die moeilijk te beantwoorden is. Ik keek na een dag fotograferen naar mijn negatieven of dia’s op mijn lichtbak om te zien of alles erop stond zoals ik het voor ogen, nou, door de lens zag. Dat was iedere keer ontzettend spannend. Ik kon immers niet manipuleren. Ja, doordrukken en tegenhouden in de doka. Pakken papier verder kwam ik er dan achter dat het negatief waardeloos was en niet meer te verbeteren. Kortom, je kunt iets niet beter maken, tenzij je in staat bent om tegen jezelf te liegen…

Een wereldplaat. Die maak je niet elke dag. Dat gebeurt je gewoon. Samen met je techniek en het vermogen om écht te kijken, zie je dingen die anderen niet zien en weet je die in een fractie van een seconde te registreren. Dát is de essentie van straatfotografie. Werk je in een studio, dan hoef je daar geen rekening mee te houden. Je hebt dan alles in de hand. Je ziet op je scherm wat het gaat worden en je weet wat het resultaat is.

Dan hebben we nog de beeldmanipulators. Een sok, een dooie duif, een natte straat, zware bewolking, plak het naar believen in elkaar en voilà ! Een foto. Nee, een plakplaatje. Je kunt het kunst noemen, maar absoluut geen fotografie. Heeft er niets mee te maken.

Lori-ErikJohansson-CutFold

Maar goed, voor ieder wat wils. Ik blijf bij mijn straatfotografie. Lang genoeg heb ik met mijn reclamefotografie de boel in de maling genomen. Ik hoop dat mijn foto’s laten zien waar en wanneer ik geleefd heb als ik er niet meer ben…

15a

Sans abri où en route ?

1988PeugotCannonballExpress-4

In Le Marais, één van de mooiste wijken van Parijs die zich uitstrekt over het 3e en 4e arrondissement, kwam ik een doodvermoeide fietser tegen die mij de weg vroeg. Hij was denk ik zo’n 50 à 60 jaar, zwaar bebaard, tassen voor en achter. Niet van die tassen zoals je van die stoere wereldfietsers verwacht, nee, gekleurde tassen van Zuid Amerikaanse afkomst, compleet met potten en pannen.

chili_patagonie_randonnee_cheval007

“Bonjour monsieur” ?, vroeg hij mij vriendelijk, “Savez vous le chemin à….”. Nou ja, naar eigenlijk overal bedoelde hij. Ik dacht, deze man heeft een goede kop koffie nodig, een maaltijd en een slaapplaats voor de nacht… We raakten in gesprek in half Frans en Spaans. (Ik spreek beide een beetje).

Un café ? Vroeg ik vriendelijk.. “Gracias ehh, merci !”. We raakten in gesprek. De beste man bleek uit Argentinië te komen. Uit Camarones om precies te zijn. Leuk dacht ik, maar wat doe je dan nu in Parijs ? Dure stad hombre !

In ons gesprek leerde ik met de minuut meer. Hij was vanuit Camarones tot Parijs gefietst…. Had meer gezien dan ik ooit in mijn leven heb gezien, meer armoe ervaren en meer verhalen beleefd dan ik hier ooit zou kunnen opschrijven. Gekleed in een broek die met touw omhoog werd gehouden, trok hij over de hele wereld op zijn fiets. Niet zo’n “bike” zoals de semi pro’s hierboven op de foto, nee, een Argentijnse fiets en nog nooit een lekke band gehad.

In het thuisfront werd hij als vermist opgegeven. Totdat hij na drie maanden even belde uit Nepal. “Alles oké”… Volgens hem goed genoeg.

Doen en laten wat je denkt en wat je wilt… Mooi hè ? Ik heb nu gelukkig zijn vaste nummer in Argentinië en kan hem daar bellen over een jaar, of twee… Mobiel is hij niet bereikbaar.

Hij rekende onze twee espresso’s af met zijn platinum goldcard.

SLIDER-Argentinie-Patagonie-weg-El-Chalten-1920x670

Picpus

6346580822_db23f0eccb_b-e1487929257440

Achter elk métrostation in Parijs is een geschiedenis. Je hebt stations zoals Stalingrad of Anatole France, welke precies aangeven waarnaar ze genoemd zijn. Of de namen van stations die precies aangeven waar je bent, zoals École Militaire of Louvre-Rivoli. Er is echter één station waarvan weinigen weten hoe de naam is ontstaan. Ik  ga je vertellen waar het vandaan komt. Het gaat om het métrostation Picpus op het traject van lijn 6. Hier begint de legende…

hqdefault

We zijn in de 16e eeuw in een klein dorpje, de dagen zijn langzaam en vrolijk, toen niet ver van Parijs, nu quartier Picpus in het 12e arrondissement. Op een dag, zonder dat de bewoners er zich van bewust waren, werden ze getroffen door een epidemie. Kleine tumors rood en wit. De effecten waren in het bijzonder aanwezig bij vrouwen en kinderen…

Een broeder uit Franconville werd gestuurd naar het getroffen gebied. Hij werd gestationeerd in de l’Abbave de Chelles, een gebied wat van Parijs nog steeds geen échte naam heeft gekregen. De religieuze broeder, met enige kennis van medicijnen, besloot de bewoners te helpen.

IMG_3595

Hij maakte een kruidig medicijn, geparfumeerd, en doseerde enkele druppels op de handen van de zieken. De volgende ochtend leek een wonder geschied. Het mirakel was daar !

Maar niets van dat alles. Het was gewoon een middel tegen muggenbeten. De broeder kreeg een naam… Le religieux est alors surnommé “Pique-Puce”

Zo weten jullie waar het vandaan komt. Vlooienbeet dus…

Une baguette s’il-vous-plaît !

franse-baguette-stock-760x440

Het cliché plaatje van de Fransman met zijn baret, glas wijn en een baguette onder zijn arm is misschien een beetje overdreven, maar wat moet de Fransman zonder baguette ?

In Frankrijk, en niet alleen in Parijs, is de baguette onmisbaar geworden in het dagelijks leven. Elke Fransman gebruikt 160 gram per dag, elke seconde consumeren de Fransen 320 baguettes. In Parijs heb je duizenden boulangeries, te vinden op elke hoek van de straat. Ook de traditionele bakkers zie je steeds vaker, zoals de zonder gluten bakkers.

3d9193673cb4ebb69d9771d194225080

Maar hoe is de baguette geboren ? Niet iets waar je dagelijks over nadenkt. Brood werd vroeger gewoon als rondbrood gebakken, soort van pain de campagne zeg maar. Later werd het brood uitgerekt en witter gebakken. Dit stamt uit de tijd van Napoléon, om het brood makkelijker te vervoeren voor de soldaten. Soort van vroegere Ikea. Ook in die tijd was het brood al heilig !

Er bestaat nog een andere versie, die je niet hardop in Frankrijk moet vertellen. Sommigen zeggen dat de vorm van de baguette in Wenen is uitgevonden en door Frankrijk werd geïmporteerd in de 19e eeuw. In 1839 opende August Zang de eerste Boulangerie Viennoise in Parijs.  In de jaren 20 werd de baguette wereldwijd populair.

Maar goed, wat de geschiedenis ook is, de baguette is niet meer uit het Franse leven weg te denken. Sandwiches, het stukje brood bij de maaltijd en het stiekum op straat snoepen van een stukje warm brood wat je net bij de bakker hebt gehaald, het blijft een feest ! Enne, even tussen ons, je kunt zoeken wat je wilt, in Nederland is de èchte Franse baguette niet te vinden…

dhxtr50xuaku4qxi0jj4

 

Mosselen op z’n Thais

mossoelen-aan-zee

Toen wij in Béziers woonden leefden we de zondagen op z’n Frans. Ik had een beetje stugge vader die wilde dat ik alles moest eten en leren eten. Op zondag ga je tijdens de lunch eten “en famile”, dus naar een restaurant in de buurt van 12:00h tot laat in de middag. Bouzigues was de favoriete plek van mijn vader, vanwege de oesters. Je hebt oesters uit Bretagne, die zijn lekker. Je hebt oesters uit Zeeland, daar laat ik mij niet over uit, maar de allerlekkerste oesters komen uit Bouzigues. Geloof mij. Nou was ik als jongetje van 10 niet echt gecharmeerd van die glibbelirige schelpdieren, maar van mijn vader moest ik alles leren eten en later beslissen over wat ik wel en niet lekker vond. Ik vond het toen vreselijk.  Nou, voor oesters kun je mij nu midden in de nacht wakker maken. Doe er dan wel een stuk bruin stokbrood bij met gezouten boter uit Isigny…

beuure_isigny_porties_1

Gaan we over op iets anders. Mosselen enzo. Op z’n Belgsch met frites ? Op z’n Frans met veel groenten ? Of op z’n Thais met smaak ?

De eerste keer dat ik de mosselen zo at was omdat mijn toenmalige partner en nu nog steeds beste vriendin Miranda ze klaar maakte. Die kan koken ! Loop naar de supermarkt, gooi wat onsamenhangende spullen in je mandje en zij maakt er een wereldmaaltijd van. Zo ook met de mosselen. Ziehier het recept.

Het is eigenlijk doodsimpel. Koop 2 kilo mosselen, een flinke bos koriander, een witte ui, 3 tenen knoflook, een rode peper, 5cm gember, een stengel citroengras, beetje vissaus en een half blikje kokosmelk.

Mosselen spoelen in zout water, die open zijn weggooien. Olie in de (mossel)pan, ui, peper, steeltjes van de koriander, gember en citroengras (in kleine ringetjes) toevoegen. Even fruiten. Mosselen erbij en met een deksel op de pan wachten tot alle mosselen open zijn. Niet te lang, dan worden ze taai (dus niet Thai). Scheutje vissaus en kokosmelk erbij. Goed omroeren en nog zo’n 5 minuten laten staan. Bestrooien met de rest van de koriander, klaar.

0fa263dc503ae8d13745b405b058cc08

Simpel en lekker. Met wat naanbrood,koriander en knoflook. Dat is dan weer Indiaas. Eet smakelijk !

Fotograferen, koken, lekker eten en Parijs