Categorie archief: Verhalen

Preview

prison-de-la-santezw-1024x562
Prison de la Santé

Komend weekend op deze blog. Het bizarre verhaal van Georges Simenon’s, “Maigret et La Tête d’un homme”… Een verhaal uit 1931, waarvan ik de locaties heb bezocht.

Advertenties

Een onsterfelijke familie

CAP0150

Op een dag in, laten we zeggen 1931, legde madame haar zondagse jurk klaar. In de hals geborduurd met stippen. Haar dochter deed hetzelfde en de baby werd gevraagd zichzelf te blijven. Meneer was altijd chique gekleed, dat moest hij voor zijn werk.

Die dag ging de familie naar de fotograaf in de wijk. Ze was al vaak blijven staan bij de winkel om de prachtige familieportretten in de etalage te bewonderen. Portretten van buren, waar ze soms een kopje suiker of rijst leende, maar ook van andere buurtbewoners die ze van gezicht herkende. Meneer had de etalage ook vaak bekeken. Hij liep er op de terugweg van zijn werk elke dag langs. “Heb je die prachtige portretten bij de fotograaf gezien ?” vroeg ze aan haar man. “Maar natuurlijk, liefste ! Als je het leuk vindt, zullen wij er ook één door die kunstenaar laten maken ?” Zo was het idée gekomen. In die tijd was dat een belangrijke beslissing.

Ze stapten de winkel binnen en daar was de fotograaf. Dé man voor deze klus. Een ware kunstenaar, met lang haar, mooie kraag en een stropdas. “Gaat u daar even staan… mevrouw links, rechts de jonge dame, het familiehoofd in het midden… houdt de baby stevig vast mevrouw, hij mag niet bewegen, anders wordt de foto onscherp en dat zou zonde zijn…meneer, uw kraag krult een beetje… ja, zo is het goed… juffrouw, beetje ontspannen, u hoeft niet te slagen voor een examen… mooi, stil…  (klik !) Magnifique ! U zult tevreden zijn”.

Twee dagen later ging ze terug. Ze kon haar ogen niet van de mooie afbeelding afhouden, complimenteerde de fotograaf meerdere malen voor zijn werk en bestelde een tiental kopieën. Ze kocht ook een mooie houten lijst om een grotere foto in te plaatsen.

photo-inconnus132

De foto kreeg een prominente plaats in de woonkamer boven de open haard. Later kwam meneer te overlijden. Ze hing een zwart lintje aan de lijst..

De tijd ging voorbij. Ook haar tijd raakte op. Het appartement werd na haar dood leeggehaald. Wat de kinderen nog hebben gehouden van de overgebleven spullen en weinige foto’s weet niemand.

Op een mooie zondagavond in mei 2014 liep ik over het plein in Auteuil waar op zondagochtend de antiekmarkt wordt gehouden. De wind was die dag behoorlijk tekeer gegaan. Overal zag ik scherven van weggewaaid glas en porselein. Bij een boom vond ik deze foto. Wie was die familie ? We zullen het waarschijnlijk nooit weten. Nu waaien ze over het internet, de hele wereld over. Onsterfelijk geworden…

large

D’après  Rodolphe Trouilleux

Het spectaculaire ongeluk van la Gare de l’Ouest (Montparnasse)

accident-gare-de-l-ouest

Als je aan een treinreiziger vraagt wat voor hem het belangrijkste is voor de spoorwegen, zal hij zeker zeggen “op tijd rijden”. Door die druk denkt de machinist ook vaak aan niets anders. Er zijn dan ook om die redenen veel ongelukken gebeurd, waarbij het vaak om niet meer ging dan een paar minuten. Daar zet je dan mensenlevens voor op het spel…Maar één van de meest spectaculaire van de Franse treinongelukken is wel die van la Gare de l’Ouest.

Op 22 oktober 1895 vertrok Express nr.56, precies op tijd, om 8.45 uur, van het station Granville, met bestemming Paris gare de l’Ouest-Montparnasse (tegenwoordig Gare de Montparnasse). Onderweg deed hij wat vertraging op, zo’n 12 minuten. De machinist, Guillaume Marie Pellerin, 35 jaar, die al 19 jaar bij de spoorwegen werkte, probeerde alles om toch op tijd aan te komen.

Even voor 16.00 uur, nadert de trein Gare de l’Ouest met een snelheid tussen 40 en 60 km per uur, te snel voor dat gedeelte. Omdat de machinist nog wat seconden wilde winnen remt hij te laat. De remmen reageerden traag waarna hij de noodrem wilde gebruiken, maar die functioneerde niet.

Precies op tijd, om 16.00 uur, dendert de trein met een snelheid van, nog steeds, 40 km per uur, de stationshal in, dwars door de voorgevel, waarna de locomotief en tender 10 meter lager op de trambaan van place de Rennes terechtkomen. De 8 wagons met passagiers bleven steken op het perron, bijna intact.

Train_wreck_at_Montparnasse_1895_2

De koffieserveerster uit de trein vertelde “Iedereen dacht dat zijn laatste uur was geslagen. Alle passagiers kropen ineen, denkend dat het station over hen heen in zou storten.”

Er waren 131 passagiers aan boord en er viel slechts één dode te betreuren, de eigenaar van de krantenkiosk, waarop de locomotief terecht was gekomen. Niet door de locomotief zelf, maar door een stuk steen, wat met de locomotief mee naar beneden was gekomen. Verder 10 gewonden, waarvan 5 zwaargewond.

417px-1895-petitjournal-suppl
Le Petit Journal, 27 octobre 1895.

Het duurde 4 dagen voordat alles was opgeruimd. De kranten plaatsten in die tijd nog geen foto’s, want fotografie was net in opkomst. Er zijn verschilllende foto’s van gemaakt, die te bewonderen zijn in het Musée d’Orsay, wat vroeger ook een station was. De foto geheel boven is een zeer bekende ansichtkaart geworden.

Dus beste vrienden. Wat is de moraal van dit verhaal ?  Als je wat later bent, haast je dan niet ! Daar kunnen ongelukken van komen…

75_montparnasse_accident_dv

 

Sur les traces du Commissaire Maigret

maigret_et_l_affaire_saint_fiacre01

Het is vakantie dus er zal de komende tijd wat minder op deze blog verschijnen.

Ik heb dan mooi de tijd om te werken aan een nieuw project, “In de sporen van commissaris Maigret”, waarin ik o.a. de plaatsen delict uit de boeken van Georges Simenon in Parijs ga bezoeken en natuurlijk fotograferen.

1959-jean-gabin-et-annie-girardot-dans-le-commissaire-maigret

In combinatie met de verhalen denk ik dat de tijden van commissaris Maigret weer gaan herleven…

maigret_a_pigalle_gino_cervi_mario_landi_004_jpg_pdgv

Dat worden weer mooie wandelingen “dans les rues de Paris.” Ik heb er zin in !

Bonnes vacances et à plus !

m_234767756_0

De Mona Lisa is gestolen !

Afbeelding

Daar sta je dan. Samen met zo’n 20.000 andere bezoekers per dag, te staren naar een klein kunstwerkje, 77 bij 53 cm, wat ooit, in 1542 om precies te zijn, als decoratie hing in de “salle du bain” in Chateau Fontainebleau, net buiten Parijs. Meestal hoor je dan van bezoekers die het voor het eerst aanschouwen..”viel wel een beetje tegen, wel erg klein en ook ver weg”… Om het allemaal wat leuker te maken gaan we wat uit het leven van dit schilderijtje vertellen.

235236-mona_lisa_room_louvre_do

In de meeste Romaanse talen wordt het schilderij “La Gioconda” genoemd, dat is ‘de echtgenote van il Giocondo’, voluit Francesco di Bartolomeo di Zanobi del Giocondo, een Florentijnse zijdehandelaar. In het Frans is het “La Joconde” geworden.

In de meeste andere talen wordt de naam Mona Lisa gebruikt, naar Giorgio Vasari’s boek “Le vite de piu eccellenti architetti, pittori et scultori italiani” (1550). Dit betekent letterlijk Mevrouw Lisa. Mona is een samentrekking van madonna, ‘mijn vrouw’ of ‘mevrouw’.

De Mona Lisa van Leonardo da Vinci werd verschillende keren gestolen. De raadselachtige glimlach die haar beroemd maakte lijkt ons te verwijzen naar onze eigen sterfelijkheid in dit onsterfelijke kunstwerk.

Maar Mona Lisa werd aardig verrast op deze 22 augustus 1911.

Mona_Lisa_stolen-1911

Het was de kunstenaar Louis Beroud, die  een copie wilde maken van het beroemde schilderij, die de diefstal ontdekte. De plek waar het kunstwerk hoorde te hangen was leeg. Direct waarschuwde hij de bewaker en schreeuwde ”On à volé La Joconde ! “

le-vol-de-la-joconde-le-petit-parisien-du-23-aout-1911-www.histoireontheway.blogspot.com_

Criminoloog deskundige van die tijd, Alphonse Bertillon (niets te maken met het beroemde ijs …) onderzocht de plek. Hij ontdekte op het beschermende glas een duimafdruk. Na ondervragingen onder het personeel van het Louvre Museum, beschuldigden de inspecteurs de dichter Guillaume Apollinaire. Ook  het ontslag van de toenmalige directeur Theophile Homolle werd in het onderzoek meegenomen. Guillaume Apollinaire had eerder geroepen het Louvre in brand te willen steken. Ook  Pablo Picasso en de Italiaanse schrijver Gabriele D’Annuzio werden vals beschuldigd, maar uiteindelijk vrijgesproken.

Vereniging “Vrienden van het Louvre” loofde toen een beloning uit van 25.000 frank om de Mona Lisa te vinden.Tevergeefs. Beetje lastig ook omdat héél artistiek Parijs werd verdacht…

Twee jaar later slaat een Italiaanse antiquair alarm. Iemand heeft geprobeerd om het kunstwerk van Da Vinci te verkopen. De dief wordt ontmaskerd: Vincenzo Perrugia is de boosdoener. De glaszetter had gewerkt voor het Louvre en onder het glas in een aantal van zijn werken werd bewijs gevonden …  Le bougre !

Hij verborg de Mona Lisa in zijn appartement in Parijs in de dubbele bodem van een koffer onder zijn bed. Hij werd uiteindelijk veroordeeld tot 18 maanden in de gevangenis. Advocaten en heel Italië erkenden de diefstal als een patriottische daad. Het schilderij had eigendom moeten blijven van Italië …
Mona Lisa kwam in januari 1914 terug in het Louvre en is nu met de meest geavanceerde middelen beveiligd.

The-mugshot-of-Vincenzo-Perrugia1

Vincenzo Perrugia gaat dan met Mona Lisa de geschiedenis in. Zijn politiefoto’s werden in 2012 geveild voor de bescheiden som van   3.800 Euro !

Leuk om te weten is dat het moderne Italiaanse woord mona  schuttingtaal is voor het vrouwelijk geslachtsdeel.  De Italianen noemen het werk dan ook soms Monna Lisa en niet Mona Lisa.

15892_Louvre

L’Arsène

002

“Bernard d’Andrézy is aan boord van het schip “La Provence”. Er wordt een radiobericht ontvangen. Arsène Lupin, een beruchte dief en meester in vermommingen, is ook aan boord.  Hij heeft blond haar, een blessure aan zijn rechterarm en reist alleen, onder de naam R…… dan valt de radio uit. Men verdenkt Mr. Rozaine. Hij laat zien dat hij geen blessure heeft aan zijn arm. Toch wordt Rozaine opgepakt. Dan worden de sieraden van Lady Jerland gestolen. Dit kan alleen Lupin geweest zijn, maar Rozaine zat opgesloten, dus hij is het niet. Later wordt Rozaine vrijgelaten en zelf ook nog het slachtoffer van Arsène Lupin. Rozaine wordt vastgebonden gevonden, met een kaartje aan zijn kleren waarop stond: Arsène Lupin accepteert met veel dank de 10.000 franc van Mr. Rozaine. Men wacht dus nu in spanning af wie Lupin wel kan zijn. Als de boot aan land gaat en de passagiers één voor één het schip verlaten,  lopen ze voorbij inspecteur Ganimard, die Lupin moet opsporen. Wanneer Bernard d’Andrézy van boord wil gaan, houdt Ganimard hem tegen. D’Andrézy heeft een blessure aan zijn arm; het is Lupin. Arsène Lupin wordt gearresteerd…”

Een korte, snelle samenvatting uit het eerste gedeelte van “Arsène Lupin, Gentleman Cambrioleur”

477_001

Arsène Lupin,  de gentleman-dief, is een fictief personage uit de verhalen van de Franse schrijver Maurice Leblanc. Lupin werd voor het eerst geïntroduceerd in een feuilleton in het tijdschrift “Je sais tout” op 15 juli 1905.

15554-maurice-leblanc-1908-arsene-lupin-portrait-hprints-com

Het personage heette oorspronkelijk Arsène Lopin, totdat een lokale politicus met een gelijke achternaam hiertegen protesteerde, wat resulteerde in de naamswijziging naar Lupin. Als gentleman-dief past hij in dezelfde categorie als het in 1890 gecreëerde personage A.J. Raffles.

132250-personnage-fiction-arsene-lupin-considere

Arsène Raoul Lupin is een geboren gentleman. Hij werd in 1874 geboren als zoon van Henriette d’Andrésy en Théophraste Lupin. Hij genoot opleidingen in rechtsgeleerdheid en geneeskunde. Naast Latijn, Grieks en Engels spreekt hij verschillende moderne talen vloeiend. Lupin is een meester in de kunst van het vermommen en beheerst meerdere vechtsporten zoals schermen, savateen jiujitsu. Het is moeilijk voor hem om bescheiden te zijn en het kat-en-muisspel met gezagsdragers lijkt voor hem belangrijker te zijn dan persoonlijke rijkdom.

Lupins afkeer om te doden en zijn respect voor vrouwen maakten hem sympathiek voor het grote publiek. Hij geeft sommige vrouwen gestolen sieraden terug voor niet meer dan een glimlach.

Voor Sherlock Holmes, in de verhalen om auteursrechtelijke redenen “Herlock Sholmes” genoemd, heeft Lupin een zekere mate van bewondering, dit omdat Sholmes hem meerdere malen in het nauw weet te brengen.

MV5BMTI5NjA0MDkyOF5BMl5BanBnXkFtZTcwNDY1NDQyMQ@@._V1_SX214_AL_

Iedere Fransman kent Arsène Lupin.  Naast de vele boeken, zijn er strips verschenen en meerdere films over dit personage gemaakt. Jaqcues Dutronc zong de titelsong voor een televisieserie die draaide van 1971 tot 1974, met  Georges Descrières in de hoofdrol.  L’Arsène 

Wij hadden vroeger, op de Av. de Versailles, een grote zwarte kater, Elliot, die we de bijnaam Arsène hebben gegeven. Hij dankte die naam aan de vele onopgeloste diefstallen die hij vermoedelijk pleegde in de keuken van het appartement…

“A trop aimer un être l’on se découvre enfin
et nue l’on se profile au coin de chaque rue
dans l’ombre de la cape d’Arsène Lupin”.

arsene-lupin

 

 

Het raadsel van de moord in de Métro

Afbeelding

Op zondag 16 mei 1937, om 18:23h, stapt Laetitia Toureaux, een jonge vrouw van Italiaanse origine, in de Métro op Porte de Charenton, het eindpunt van de lijn 8. Een minuut later, op het volgende station Porte Dorée, stappen zes reizigers in de eerste klasse, een aangrenzende wagon. De jonge vrouw is alleen, ineengedoken, onder haar witte hoed lijkt ze in slaap te zijn gevallen.

Plotseling, als de ondergrondse weer verder gaat, valt haar lichaam op de grond. Een plas bloed om haar heen. Eén van de passagiers van de andere wagon, een arts, probeert te helpen en vindt een mes van het merk “Laguiole”, wat in haar nek is gestoken. De aanslag was zo krachtig, dat het mes tot aan het heft in haar nek belandde  en haar ruggenmerg raakte… Laetitia Toureaux is dan nog in leven, maar zal later sterven in de ambulance op weg naar het ziekenhuis van Saint Antoine.

toureauxdetectuve

Op deze 16 mei 1937, voltrok zich in de Parijse metro de eerste moord. De moord was totaal onverklaarbaar, zelfs onmogelijk ! De moordenaar  bleef onzichtbaar en het sterkste is dat het zich allemaal afspeelde tussen twee stations, in de bijzonder korte tijd van één minuut ! In dezelfde korte tijd heeft de moordenaar ook de trein kunnen verlaten. Deze, schijnbaar perfecte misdaad, riep veel vragen op en leidde tot ontelbare verhoren.

Toureaux_4

Wie was Laetitia Toureaux ?  Op anderen kwam ze over als een harde werker en professionele verzamelaar van inlichtingen voor verschillende partijen. Buiten haar gewone werkplek in Mouchard, werkte ze ook voor een detectivebureau waarvoor ze infiltreerde in diverse Italiaanse milieu’s en ze had nauwe banden met “La Cagoule”, een extreem rechtse organisatie. Was het een afrekening?  Heel Frankrijk was in de ban van dit mysterie en het zou jaren duren voordat een mogelijk verklaarbare oplossing in zicht zou komen.

metro-Parijs

Plotseling, 25 jaar later, kwam er een bijzondere wending in deze zaak. De politie ontving in juni 1962, een brief van een arts uit Perpignan die verklaarde de moordenaar te zijn van de mooie Leatitia, met een nog niet onderzocht motief, mogelijk jaloezie. Zijn bekentenis was anoniem. De man zou zich tussen twee afgesloten wagons hebben kunnen verplaatsen met behulp van een brandweersleutel.  Tijdens het rumoer van de opening van de deuren is hij haar wagon binnengegaan, vermoorde Leatitia en ontkwam op dezelfde manier…

Hier is de bekentenisbrief van de moordenaar van Laetitia Toureaux in juni 1962

“Meneer de commissaris,

ik weet niet of deze brief u bereikt. Misschien gaat hij de prullenbak in als het werk van een gek, wat misschien ook beter zou zijn. Zonder twijfel herinnert u zich de moord  op Leatitia Toureaux, die op 16 mei 1937 plaatsvond in de metro bij Porte de Charenton. Ik ben de moordenaar van  Laetitia Toureaux … “

De moordenaar is nooit gevonden…

exorcist

À suivre…