Categorie archief: Verhalen

Sur les traces du Commissaire Maigret

maigret_et_l_affaire_saint_fiacre01

Het is vakantie dus er zal de komende tijd wat minder op deze blog verschijnen.

Ik heb dan mooi de tijd om te werken aan een nieuw project, “In de sporen van commissaris Maigret”, waarin ik o.a. de plaatsen delict uit de boeken van Georges Simenon in Parijs ga bezoeken en natuurlijk fotograferen.

1959-jean-gabin-et-annie-girardot-dans-le-commissaire-maigret

In combinatie met de verhalen denk ik dat de tijden van commissaris Maigret weer gaan herleven…

maigret_a_pigalle_gino_cervi_mario_landi_004_jpg_pdgv

Dat worden weer mooie wandelingen “dans les rues de Paris.” Ik heb er zin in !

Bonnes vacances et à plus !

m_234767756_0

De Mona Lisa is gestolen !

Afbeelding

Daar sta je dan. Samen met zo’n 20.000 andere bezoekers per dag, te staren naar een klein kunstwerkje, 77 bij 53 cm, wat ooit, in 1542 om precies te zijn, als decoratie hing in de “salle du bain” in Chateau Fontainebleau, net buiten Parijs. Meestal hoor je dan van bezoekers die het voor het eerst aanschouwen..”viel wel een beetje tegen, wel erg klein en ook ver weg”… Om het allemaal wat leuker te maken gaan we wat uit het leven van dit schilderijtje vertellen.

235236-mona_lisa_room_louvre_do

In de meeste Romaanse talen wordt het schilderij “La Gioconda” genoemd, dat is ‘de echtgenote van il Giocondo’, voluit Francesco di Bartolomeo di Zanobi del Giocondo, een Florentijnse zijdehandelaar. In het Frans is het “La Joconde” geworden.

In de meeste andere talen wordt de naam Mona Lisa gebruikt, naar Giorgio Vasari’s boek “Le vite de piu eccellenti architetti, pittori et scultori italiani” (1550). Dit betekent letterlijk Mevrouw Lisa. Mona is een samentrekking van madonna, ‘mijn vrouw’ of ‘mevrouw’.

De Mona Lisa van Leonardo da Vinci werd verschillende keren gestolen. De raadselachtige glimlach die haar beroemd maakte lijkt ons te verwijzen naar onze eigen sterfelijkheid in dit onsterfelijke kunstwerk.

Maar Mona Lisa werd aardig verrast op deze 22 augustus 1911.

Mona_Lisa_stolen-1911

Het was de kunstenaar Louis Beroud, die  een copie wilde maken van het beroemde schilderij, die de diefstal ontdekte. De plek waar het kunstwerk hoorde te hangen was leeg. Direct waarschuwde hij de bewaker en schreeuwde ”On à volé La Joconde ! “

le-vol-de-la-joconde-le-petit-parisien-du-23-aout-1911-www.histoireontheway.blogspot.com_

Criminoloog deskundige van die tijd, Alphonse Bertillon (niets te maken met het beroemde ijs …) onderzocht de plek. Hij ontdekte op het beschermende glas een duimafdruk. Na ondervragingen onder het personeel van het Louvre Museum, beschuldigden de inspecteurs de dichter Guillaume Apollinaire. Ook  het ontslag van de toenmalige directeur Theophile Homolle werd in het onderzoek meegenomen. Guillaume Apollinaire had eerder geroepen het Louvre in brand te willen steken. Ook  Pablo Picasso en de Italiaanse schrijver Gabriele D’Annuzio werden vals beschuldigd, maar uiteindelijk vrijgesproken.

Vereniging “Vrienden van het Louvre” loofde toen een beloning uit van 25.000 frank om de Mona Lisa te vinden.Tevergeefs. Beetje lastig ook omdat héél artistiek Parijs werd verdacht…

Twee jaar later slaat een Italiaanse antiquair alarm. Iemand heeft geprobeerd om het kunstwerk van Da Vinci te verkopen. De dief wordt ontmaskerd: Vincenzo Perrugia is de boosdoener. De glaszetter had gewerkt voor het Louvre en onder het glas in een aantal van zijn werken werd bewijs gevonden …  Le bougre !

Hij verborg de Mona Lisa in zijn appartement in Parijs in de dubbele bodem van een koffer onder zijn bed. Hij werd uiteindelijk veroordeeld tot 18 maanden in de gevangenis. Advocaten en heel Italië erkenden de diefstal als een patriottische daad. Het schilderij had eigendom moeten blijven van Italië …
Mona Lisa kwam in januari 1914 terug in het Louvre en is nu met de meest geavanceerde middelen beveiligd.

The-mugshot-of-Vincenzo-Perrugia1

Vincenzo Perrugia gaat dan met Mona Lisa de geschiedenis in. Zijn politiefoto’s werden in 2012 geveild voor de bescheiden som van   3.800 Euro !

Leuk om te weten is dat het moderne Italiaanse woord mona  schuttingtaal is voor het vrouwelijk geslachtsdeel.  De Italianen noemen het werk dan ook soms Monna Lisa en niet Mona Lisa.

15892_Louvre

L’Arsène

002

“Bernard d’Andrézy is aan boord van het schip “La Provence”. Er wordt een radiobericht ontvangen. Arsène Lupin, een beruchte dief en meester in vermommingen, is ook aan boord.  Hij heeft blond haar, een blessure aan zijn rechterarm en reist alleen, onder de naam R…… dan valt de radio uit. Men verdenkt Mr. Rozaine. Hij laat zien dat hij geen blessure heeft aan zijn arm. Toch wordt Rozaine opgepakt. Dan worden de sieraden van Lady Jerland gestolen. Dit kan alleen Lupin geweest zijn, maar Rozaine zat opgesloten, dus hij is het niet. Later wordt Rozaine vrijgelaten en zelf ook nog het slachtoffer van Arsène Lupin. Rozaine wordt vastgebonden gevonden, met een kaartje aan zijn kleren waarop stond: Arsène Lupin accepteert met veel dank de 10.000 franc van Mr. Rozaine. Men wacht dus nu in spanning af wie Lupin wel kan zijn. Als de boot aan land gaat en de passagiers één voor één het schip verlaten,  lopen ze voorbij inspecteur Ganimard, die Lupin moet opsporen. Wanneer Bernard d’Andrézy van boord wil gaan, houdt Ganimard hem tegen. D’Andrézy heeft een blessure aan zijn arm; het is Lupin. Arsène Lupin wordt gearresteerd…”

Een korte, snelle samenvatting uit het eerste gedeelte van “Arsène Lupin, Gentleman Cambrioleur”

477_001

Arsène Lupin,  de gentleman-dief, is een fictief personage uit de verhalen van de Franse schrijver Maurice Leblanc. Lupin werd voor het eerst geïntroduceerd in een feuilleton in het tijdschrift “Je sais tout” op 15 juli 1905.

15554-maurice-leblanc-1908-arsene-lupin-portrait-hprints-com

Het personage heette oorspronkelijk Arsène Lopin, totdat een lokale politicus met een gelijke achternaam hiertegen protesteerde, wat resulteerde in de naamswijziging naar Lupin. Als gentleman-dief past hij in dezelfde categorie als het in 1890 gecreëerde personage A.J. Raffles.

132250-personnage-fiction-arsene-lupin-considere

Arsène Raoul Lupin is een geboren gentleman. Hij werd in 1874 geboren als zoon van Henriette d’Andrésy en Théophraste Lupin. Hij genoot opleidingen in rechtsgeleerdheid en geneeskunde. Naast Latijn, Grieks en Engels spreekt hij verschillende moderne talen vloeiend. Lupin is een meester in de kunst van het vermommen en beheerst meerdere vechtsporten zoals schermen, savateen jiujitsu. Het is moeilijk voor hem om bescheiden te zijn en het kat-en-muisspel met gezagsdragers lijkt voor hem belangrijker te zijn dan persoonlijke rijkdom.

Lupins afkeer om te doden en zijn respect voor vrouwen maakten hem sympathiek voor het grote publiek. Hij geeft sommige vrouwen gestolen sieraden terug voor niet meer dan een glimlach.

Voor Sherlock Holmes, in de verhalen om auteursrechtelijke redenen “Herlock Sholmes” genoemd, heeft Lupin een zekere mate van bewondering, dit omdat Sholmes hem meerdere malen in het nauw weet te brengen.

MV5BMTI5NjA0MDkyOF5BMl5BanBnXkFtZTcwNDY1NDQyMQ@@._V1_SX214_AL_

Iedere Fransman kent Arsène Lupin.  Naast de vele boeken, zijn er strips verschenen en meerdere films over dit personage gemaakt. Jaqcues Dutronc zong de titelsong voor een televisieserie die draaide van 1971 tot 1974, met  Georges Descrières in de hoofdrol.  L’Arsène 

Wij hadden vroeger, op de Av. de Versailles, een grote zwarte kater, Elliot, die we de bijnaam Arsène hebben gegeven. Hij dankte die naam aan de vele onopgeloste diefstallen die hij vermoedelijk pleegde in de keuken van het appartement…

“A trop aimer un être l’on se découvre enfin
et nue l’on se profile au coin de chaque rue
dans l’ombre de la cape d’Arsène Lupin”.

arsene-lupin

 

 

Het raadsel van de moord in de Métro

Afbeelding

Op zondag 16 mei 1937, om 18:23h, stapt Laetitia Toureaux, een jonge vrouw van Italiaanse origine, in de Métro op Porte de Charenton, het eindpunt van de lijn 8. Een minuut later, op het volgende station Porte Dorée, stappen zes reizigers in de eerste klasse, een aangrenzende wagon. De jonge vrouw is alleen, ineengedoken, onder haar witte hoed lijkt ze in slaap te zijn gevallen.

Plotseling, als de ondergrondse weer verder gaat, valt haar lichaam op de grond. Een plas bloed om haar heen. Eén van de passagiers van de andere wagon, een arts, probeert te helpen en vindt een mes van het merk “Laguiole”, wat in haar nek is gestoken. De aanslag was zo krachtig, dat het mes tot aan het heft in haar nek belandde  en haar ruggenmerg raakte… Laetitia Toureaux is dan nog in leven, maar zal later sterven in de ambulance op weg naar het ziekenhuis van Saint Antoine.

toureauxdetectuve

Op deze 16 mei 1937, voltrok zich in de Parijse metro de eerste moord. De moord was totaal onverklaarbaar, zelfs onmogelijk ! De moordenaar  bleef onzichtbaar en het sterkste is dat het zich allemaal afspeelde tussen twee stations, in de bijzonder korte tijd van één minuut ! In dezelfde korte tijd heeft de moordenaar ook de trein kunnen verlaten. Deze, schijnbaar perfecte misdaad, riep veel vragen op en leidde tot ontelbare verhoren.

Toureaux_4

Wie was Laetitia Toureaux ?  Op anderen kwam ze over als een harde werker en professionele verzamelaar van inlichtingen voor verschillende partijen. Buiten haar gewone werkplek in Mouchard, werkte ze ook voor een detectivebureau waarvoor ze infiltreerde in diverse Italiaanse milieu’s en ze had nauwe banden met “La Cagoule”, een extreem rechtse organisatie. Was het een afrekening?  Heel Frankrijk was in de ban van dit mysterie en het zou jaren duren voordat een mogelijk verklaarbare oplossing in zicht zou komen.

metro-Parijs

Plotseling, 25 jaar later, kwam er een bijzondere wending in deze zaak. De politie ontving in juni 1962, een brief van een arts uit Perpignan die verklaarde de moordenaar te zijn van de mooie Leatitia, met een nog niet onderzocht motief, mogelijk jaloezie. Zijn bekentenis was anoniem. De man zou zich tussen twee afgesloten wagons hebben kunnen verplaatsen met behulp van een brandweersleutel.  Tijdens het rumoer van de opening van de deuren is hij haar wagon binnengegaan, vermoorde Leatitia en ontkwam op dezelfde manier…

Hier is de bekentenisbrief van de moordenaar van Laetitia Toureaux in juni 1962

“Meneer de commissaris,

ik weet niet of deze brief u bereikt. Misschien gaat hij de prullenbak in als het werk van een gek, wat misschien ook beter zou zijn. Zonder twijfel herinnert u zich de moord  op Leatitia Toureaux, die op 16 mei 1937 plaatsvond in de metro bij Porte de Charenton. Ik ben de moordenaar van  Laetitia Toureaux … “

De moordenaar is nooit gevonden…

exorcist

À suivre…

Le Fantôme de l’Opéra

Afbeelding

We kennen allemaal de legende van Het Spook van de Opera … maar  waar komt deze Parijse  legende vandaan, wie is dat beroemde spook en waarom bestaat loge nr. 5 nog steeds ?

Alles begint  op 28 oktober 1873: een jonge pianist zou zijn gezicht hebben verbrand  tijdens een brand in het conservatorium in de rue Le Peletier. Zijn verloofde, een ballerina op het conservatorium , kwam daarbij om het leven. Ontroostbaar en misvormd, zou hij zijn toevlucht hebben gevonden  in de souterrains van  de Opera Garnier, toen in aanbouw.

In het Palais Garnier , woonde Ermest  tot aan zijn dood. Hij zou hebben geleefd van het waterreservoir onder de Opera, wat nu nog steeds dient als watervoorziening in geval van brand. Hij wijdde de rest van zijn leven aan zijn kunst en aan de voltooiing van zijn werk, een ode aan de liefde en de dood. Hij stierf in de kelder. Zijn lichaam is nooit gevonden. Hij zou verward zijn met een lichaam van één van de Communardseen revolutionaire regering die heerste over de stad Parijs van 18 maart 1871 totdat ze bloedig werd neergeslagen op 28 mei van datzelfde jaar.

Maar het verhaal neemt andere wending in 1910 Een schrijver,  Gaston Leroux , geïnspireerd door de legende en een aantal verontrustende gebeurtenissen begon zijn beroemde roman te schrijven.  Le Fantôme de l’Opéra 

Bachelier-Phantom-Erik1

In het voorwoord schrijft hij: “Ik breng in herinnering dat onlangs, tijdens graafwerkzaamheden, een lijk werd gevonden. Ik had meteen het bewijs dat het het lichaam was van Het Spook van de Opera ! Ik had het gevoel dat ik het bewijs had gevonden, ook door de verklaringen van de beheerder zelf. Ongeacht wat de kranten er over schrijven” Het verhaal verspreidt zich dan over de hele wereld. In zijn roman, praat  Gaston Leroux over mysterieuze ondergrondse bewoner in het Palais Garnier. De  schrijver  was geïnspireerd door “onverklaarbare gebeurtenissen” die werden toegeschreven aan Ernest de pianist, die door vlammen verslonden zou zijn.

Op 20 mei 1896, in de pracht van het Palais Garnier, viel in de de grote zaal een kroonluchter naar beneden en een toeschouwer kwam om het leven tijdens een optreden van Gounod’s Faust. De legende wil dat deze toeschouwer zat op stoel nummer 13.

35

Daarna wordt een reeks van vreemde verschijnselen toegeschreven aan de aanwezigheid van de geest: Een machinist wordt gevonden, hij zou zijn opgehangen  . Men kan concluderen dat het een zelfmoord was, behalve dat het touw niet gevonden werd ! Kort daarna, sterft een danser na een val van een galerij.

Opéra-garnier-fantome-300x225

Maar nog vreemder, een jonge zangeres,  Christine Daae , sopraan, verklaarde  dat  zij  het beroemde Spook van de Opera had ontmoet. . Zij werd zijn favoriet, en gaf haar zangles. Hij hield haar constant druk bezig om te voorkomen dat de jonge vrouw een liefdesrelatie zou krijgen met de Vicomte de Chagny.

Laatste ongewone verhaal, de directeur van die tijd werd benaderd door een onbekend persoon die 20.000 franc per maand wilde betalen om loge nummer 5 voor hem te reserveren en nooit verloren te laten gaan. Aldus geschiedde…  Hij is er nog steeds… Le Fantôme de l’Opéra ….

A Suivre !

fatome-opera-300x200

 

Les légendes de Paris

Afbeelding

De legendes van Parijs ! Fascinerend en spannend, vol mysterie, geheimzinnigheid en fantasie. Maar wat weten we van ze ? Bijna niets.

Elke stad heeft zijn mythen en legenden,  Parijse legendes maken deel uit van de geschiedenis van de stad. Inderdaad, elke steeg, buurt of monument is gehuld  in mythen en legenden. Ik heb er een aantal verzameld. Verhalen die je rondleiden door de stad en je wat meer vertellen over de geschiedenis van verschillende plekjes. Soms ook macaber. Vandaag de eerste, een legende uit LÎle de la Cité.

thumb

De legende van de barbier en pâtissier van L’ Île de la Cité.

Aan het einde van de 14e eeuw, behoorden de pasteitjes van een maître pâtissier uit het Île de la Cité tot de meest beroemde van de hoofdstad. Delicaat en smakelijk, maar met een bloederig recept.

De legende vertelt dat in 1384 in het hart van het Île de la Cite, een bakker  en een barbier in de Rue Marmousets gingen samenwerken in een macaber maar zeer winstgevend zaakje..

Rue Marmousets  heet nu Rue Chanoinesse
Rue Chanoinesse, vroeger Rue Marmousets

De  taakverdeling die in koele bloede werd uitgevoerd was als volgt… De barbier zorgde voor de prooi, vaak arme koorknapen van de Cathédrale  Notre Dame.  Zodra het lichaam uiteengereten was, stuurde hij het vlees via een luik naar zijn buurman de pâtissier. Deze maakte op zijn beurt  lekkere pasteitjes van vers mensenvlees. Volgens de legende was Koning Karel VI  een groot liefhebber van deze ‘lekkernij”…

barbier-1

Het duo werd ontmaskerd in 1387 toen de hond van één van de slachtoffers de wijkpolitie waarschuwde en het voortdurende geschreeuw uit de winkel van de  “pâtissier sanguinaire” .

In de kelder vond de politie overweldigend bewijs, ook het blok dat gebruikt werd om het lichaam en darm van botten te ontdoen. De barbier en de bakker werden uiteindelijk levend verbrand in een ijzeren kooi. Hun kraampjes voor de huizen, een waar theater van horror en stank, werden volledig verwoest. Vandaag is de locatie van deze huizen de garage van de motorpolitie van het het Île de la Cité. Er is slechts een kleine herinnering te zien. Een steen in de garage, die een overblijfsel van het beroemde blok van een gek zou kunnen zijn…

Als je een bedevaart wilt maken naar de gekke barbier en de pâtissier, moet je naar 20 rue Chanoinesse (voorheen Marmousets) in het 4e arrondissement.

Morgen het verhaal achter “Het spook van de Opéra Garnier” Wie was hij eigenlijk ?

A suivre !

Rue Chanoinesse tegenwoordig
Rue Chanoinesse tegenwoordig

 

Dimanche

Afbeelding

Het is zondag. Je wordt wat later wakker door de stilte om je heen, het is cinq heures et Paris s’éveille. Je bent in de Rue Wilhelm, in het 16e arrondissement en het is nog donker. Langzaam loop je door je kleine appartement, richting keuken om de espressomachine aan te zetten en doet de warme kraan vast open om te gaan douchen.

Kopje koffie, je eerste sigaret, kleren aan en hop ! Naar buiten. Je hebt nu twee keuzes, naar links of naar rechts. Je kiest voor rechts en loopt langs “Chez Antoine” op de hoek van de Avenue de Versailles.  Een bijzonder charmant restaurant, waar je voor de lunch zelfs moet reserveren. Het is al best druk in de straat. De Avenue heeft 4 rijstroken en het verkeer is al op volle gang.

Chez Antoine
Chez Antoine

De zon begint te schijnen en je humeur wordt ook wakker. Hè, lekker ! In de Avenue de Versailles loop je langs “La Perle de Versailles” de lokale Arabier, die 24 uur per dag open is. “Bonjour mon ami” roept Abdel vrolijk, je zegt “bonne journée” terug.

Dan kom je op het kruispunt van Boulevard Exelmans en Versailles. Tegenover je bevindt zich de “Royal Exelmans”, waar Gérard Dépardieu zijn ochtendkoffie drinkt. Je besluit nog even te wachten met je koffie en Calva, sigaretten heb je nog genoeg.

Royal Exelmans
Royal Exelmans

Je loopt door en komt bij de markt. Het eerste wat je ziet zijn de viskramen, daarna de groenten en nog wat later, de kazen… Wat een genot ! Alle winkels zijn open op zondagochtend. Zo kom je langs “Giovanni” de verse pastamaker uit de buurt. Even later, aan de linkerkant, “Les Merveilles de Versailles”, de chocolaterie. Zo loop je door via Porte St. Cloud, tot aan “Parc des Princes”, waar op de hoek van de rotonde een McDonalds is gevestigd. Leeg natuurlijk om deze tijd, Parijzenaars eten geen hamburgers in de ochtend. Dat doen de toeristen.

Le marché

Je ochtendwandeling is bijna klaar en je besluit een andere route terug te nemen. Je draait om, gaat naar rechts en je loopt direct langs de Seine. In de verte zie je “La Dame”, de Eifeltoren. Het flikkerende licht is al uit, de toren wordt er niet minder om.

Onder de bruggen, vooral bij “Gargliano” slapen wat mensen, die kiezen voor vrijheid. Ze begroeten je vriendelijk, zonder te bedelen.

Dan, word je wakker…. Je bent in “La plus belle ville du monde” !

Maak wat moois van je dag !

Ragù Mafioso

Pasta_Machine

Ik vertel dan wel veel over de Franse keuken, maar om de culinaire grootheden uit Italië kan ik niet heen.

Zo was er in de plaats Bologna een opstandig druk jongetje dat al vroeg kattenkwaad uithaalde en bij de groenteman voedsel pikte omdat er geen geld was in de familie.  Zijn misdaden werden steeds crimineler en hij wist zijn vriendjes over te halen vlees voor hem te stelen. De jongen groeide op tot een man en grootste baas,  de Capo di tutti Capi. Later beter bekend als Don Gorzola. Beroemd, berucht en gevreesd.

Don Gorzola
Don Gorzola

Het moest er van komen, de Carabinieri kreeg lucht van hem. Na een uitgebreid onderzoek en een spijtoptant, werden Don Gorzola en zijn handlangers Mario Basilico, Giovanni Carota en Luigi Sedano opgepakt en veroordeeld tot een gevangenisstraf van 25 jaar in de beruchte “Carcere Pomme d’Ori” gevangenis.

De beruchte "Carcere Pomme d'Ori"
De beruchte “Carcere Pomme d’Ori”

De cel was klein maar ze wisten er een eenvoudige keuken in te bouwen. Dat moest wel want het gevangeniseten was niet best. Ze besloten een saus te maken voor de pasta. De tomaten sloegen ze tot pulp, de knoflook werd met scheermesjes bewerkt en de wortelen geraspt aan de ruwe celmuren.

Blue-Gillette-blades1
Scherpe scheermesjes

Tijd zat dus deden ze rustig een paar uur over de saus. Ze noemden de saus “Ragù Don Gorzola”. Maar omdat het te link was om die naam naar buiten te brengen, je begrijpt het wel, werd het later veranderd in “Ragù Bolognese”, naar de naam van de stad. Ik heb via connecties, die ik beter niet kan noemen, de hand weten te leggen op het originele recept…

Ragù Don Gorzola

1 el olijfolie extra vergine
2 tenen knoflook, in dunne plakjes
1 ui, fijngesnipperd
1 wortel, fijngehakt
1 stengel bleekselderij, fijngehakt
100 g pancetta, fijngesneden
400 g rundergehakt
1/2 tl gedroogde oregano of 2 takjes verse oregano fijngehakt
flinke snuf versgeraspte nootmuskaat
1 laurierblaadje
1,25 dl droge witte wijn
2 dl melk
400 g tomaten uit blik
2,5 dl runderbouillon
verse Basilicum
vers geraspte Parmezaanse kaas
zout en peper

Verhit de olie in een pan met dikke bodem op laag vuur. Bak de knoflookplakjes in een paar minuten al roerend tot ze lichtbruin worden en verwijder ze uit de pan en gooi  weg. Voeg de ui, bleekselderij, wortel en pancetta toe en bak ze onder af en toe roeren 8 minuten tot ze zacht maar niet bruin zijn.

Doe het gehakt en de oregano erbij en roer het met een houten lepel totdat  het vlees rul en grijs is. Schenk de wijn erbij en laat alles op hoog vuur 2-3 minuten koken tot de wijn is opgenomen. Voeg het laurierblaadje, de nootmuskaat en de melk toe en laat de saus zo’n 10 minuten pruttelen. Voeg de tomaten en bouillon toe en leg een deksel gedeeltelijk over de pan en laat de saus op zeer laag vuur 3 uur stoven.

Roer af en toe. De saus moet heel dik zijn. Voeg eventueel een scheutje water, of beter, wat wijn toe wanneer de saus aan de bodem van de pan vast plakt.
Proef als laatste of de saus nog meer gekruid moet worden met peper en zout.

Je kunt de saus voor pasta’s gebruiken zoals spaghetti, tagliatelle, farfalle, pappardelle, etc. Dien op met wat blaadjes basilicum en grof geraspte Parmezaanze kaas.

8080807-spaghetti-bolognese

Incivilités et Franglais

Image

Je kent dat wel. Ga je in goede doen, met je mooie Nederlandse normen en waarden, een weekendje naar Parijs. En dan ? Een stelletje onbeschofte obers, die je proberen te tillen, onvriendelijke mensen op straat, ze spreken niet eens Engels… Hoe komt dat toch ? Tja, tja et tja. Hierbij wat weetjes.

Ten eerste, is Parijs voor de Parijzenaars de mooiste stad ter wereld. “La plus belle ville du monde” Ten tweede is Frans de mooiste taal en is liefde en romantiek uitgevonden in Frankrijk. Tenminste, volgens de Fransen zelf….

franglais

Ik heb in Frankrijk op school gezeten en daar is, net zoals in Nederland, Engels de tweede taal waarin les gegeven wordt. Daarna had ik de mogelijkeid om te kiezen tussen Spaans en Duits. Ik koos Duits. Beetje dom… Maar goed… In Parijs spreekt het grootste deel redelijk of goed Engels. Hoewel, ze noemen het zelf “Franglais” omdat de uitspraak meer op Frans lijkt dan op Engels.. Vaak ook een reden waarom ze liever bij hun eigen taal blijven. Verder wordt op tv alles nagesynchroniseerd en dat is ook niet echt bevorderlijk. Gelukkig kun je in de bioscoop wel kiezen voor de originele versies van films.

campagne_ratp_poule

De onbeschoftheid.. Is die dan zo anders als in Nederland ? Ik denk het niet. In het openbaar vervoer, de RATP, is vorig jaar wel een campagne gestart om te zorgen dat de reizigers meer rekening met elkaar houden. Maar eigenlijk is het niet anders dan bij ons… Van de métro reizigers heeft 97% met “incivilités” te maken gehad, volgens de krant Le Parisièn. Dat is nogal wat, maar gek genoeg blijft het daar wel bij gedrag en is er minder sprake van geweld. Dat voor een stad met meer dan 2,2 miljoen inwoners. Als je de buitenwijken erbij trekt kom je op ruim 11 miljoen. Dat is twee derde Nederland ! Netjes toch?

campagne_ratp_tortue

Maar laat je door dit verhaal niet weerhouden om “La plus belle ville du monde” te bezoeken. Gewoon het boekje “Hoe en wat in het Frans” meenemen en vooral netjes kijken !

Aktie Tomaat

Image

Aktie Tomaat was een actie, waarbij toneelschoolleerlingen uit onvrede tomaten gooiden naar acteurs tijdens het spelen van een toneelstuk.

In de toneelwereld was steeds meer kritiek op de overheidbemoeienis. Het subsidiesysteem zorgde voor te elitair theater dat maatschappelijk engagement miste. In 1969, tijdens de première van de Storm van Shakespeare door de Nederlandse Comedie onder regie van Han Bentz van den Berg, gooiden Lien Heyting en Ernst Kats van de Amsterdamse Toneelschool tomaten naar de acteurs. De eerste acteur die een tomaat naar zijn hoofd gegooid kreeg, was Willem Nijholt. Dit vond navolging en vijf maanden lang waren de theaters in de ban van Aktie Tomaat. 

Willem Nijholt
Willem Nijholt

Dat was even ter inleiding gepikt van Wiki, maar je kunt met tomaten ook andere dingen doen dan gooien. Je kunt ze in een salade stoppen, pastasaus mee maken, in een omelet meebakken etc. etc…

Voordat we verder gaan, eerst wat basisinformatie. Zo is het misschien wel het allerbelangrijkst om te weten dat tomaat geen groentesoort is, maar een vrucht ! Daarnaast worden ze gezien als een afrodisiac en worden ze in Frans ook wel pommes d’amour genoemd, terwijl ze voor de Italianen goud waard zijn met naam pomo, appel, doro, goud.

Zwarte peertomaat
Zwarte peertomaat

Je hebt héél veel tomatensoorten. De één gebruik je voor salades, die moeten erg lekker zijn. Voor de andere maakt het niet uit als je de allergoedkoopste gebruikt. Met die Alle Jezus Goedkope Tomaat, de AJGT, gaan we iets geweldigs maken.

Verwarm de oven op 85 graden. Pak een ovenschaal, vet die in met olijfolie. Over de hele bodem leg je basilicumblaadjes. Snijdt de tomaten doormidden, bij de steel naar beneden, dat staat mooi. Bedek de basicilumblaadjes met de halve tomaten, snijkant onder. Gooi er hier en daar wat platgedrukte knoflooktenen bij. Gemalen peper erover, zeezout en wat rozemarijntakjes. Zet de schaal in de oven en ga vijf uur lang wat anders doen.

poppen-breien

Ondertussen ruikt het in de keuken als in een duur Italiaans restaurant. Als de tomaten er uitzien als het gezicht van je oma zijn ze klaar. Kost niks maar lekker ! Je kunt ze gelijk opdienen, in de koelkast bewaren en koud serveren, maakt niet uit. Ze zitten vol met smaak. Daar hebben ze de tijd voor gehad. Héél Zen…

Mijn resultaat
Mijn resultaat