Categorie archief: Parijs

Het oudste monument van Parijs

001-3.jpg
Place de la Concorde met de obelisk “L’aiguille de Cléopatra”en de fontaine des Mers.

Wat is het oudste monument van Parijs? De Notre Dame, de Arc de Triomphe? Wel, dat is het monument wat niet echt in Parijs is geboren. Je vindt het op de Place de la Concorde, het grootste plein van Parijs. Ik ben er al honderden keren voorbij gekomen, maar heb eerder niet stil gestaan bij het verhaal achter deze “naald van Cleopatra”.

Het monument dateert uit de 13e eeuw voor Christus en is afkomstig van de tempel van Ramses II uit Egypte. Het is meer dan 3200 jaar oud en dus het oudste monument van Parijs.

Het was een cadeau van Mohammed Ali, de onderkoning van Egypte, in 1830 en deze 20 meter hoge obelisk heeft 3 jaar gereisd op het schip de Luxor om op de plaats van bestemming te komen. De Luxor was speciaal voor deze gelegenheid gebouwd. Koning Louis-Philippe I heeft op zijn beurt een koperen klok aan de vorsten van Egypte cadeau gegeven die nu nog terug te vinden is in de citadel van Cairo.

Dit monument gemaakt van syeniet (een roze graniet uit de Syrische stad Egypte) is een eerbetoon aan de zonnegod Amon . De kolom is op een hoge sokkel gemonteerd en versierd met hiërogliefen van de farao (Ramses II) die deze zuil liet bouwen. Bovenin schittert een bronzen piramide bedekt met bladgoud. De basis bevat fraaie tekeningen van de speciaal gebouwde boot die de obelisk vervoerde en de wijze waarop de obelisk weer rechtop werd gezet, wat ook nog een paar jaar in beslag nam. De obelisk doet dienst als een reusachtige zonnewijzer. Op het plein zijn lijnen gemarkeerd waarop de schaduw van de punt van de obelisk het uur en de datum aangeven. Dat moet ik zelf nog eens uitproberen… Zal de échte tijd, wintertijd zijn.

Het oudste monument van échte Parijse oorsprong, is het Romeinse amfitheater Les Arènes de Lutèce, gebouwd in de 1e eeuw na Christus, in het hart van wat nu Quartier Latin is.

arenes-de-lutece
Les Arènes de Lutèce

Willy Ronis par Willy Ronis

WR affiche

In een eerder bericht heb ik al eens geschreven over Willy Ronis. Een opmerkelijke fotograaf die het intieme leven van de Parisiens op een prachtige manier heeft vastgelegd. Willy Ronis un géant de la photographie.

Willy Ronis door Willy Ronis laat je in de loop van de tijd reizen in het aanzienlijke werk van de fotograaf die Belleville en Ménilmontant groot heeft gemaakt.

Zijn teksten begeleiden zijn blik en nemen je mee van de geplaveide straten van het populaire Parijs naar het meest intieme leven van mensen die hij graag zag om het essentiële te vangen.

Nu is er de gelegenheid om 200 foto’s gemaakt in de periode tussen 1926 en 2002 te bezichtigen in het Pavillon Carré de Baudouin, gelegen in het 20e arrondissement van Parijs dat tevens zijn 10 jarig bestaan viert.

Dit is waarom het, net als de vorige, volledig gratis is . Daarom worden er ook elke zaterdag om 15:00 uur gratis rondleidingen door de tentoonstelling georganiseerd.

Pavillon_Carré_de_Baudouin_2

Al met al de moeite waard om ook eens rond te lopen in het 20e en dit prachtige huis uit de 18e eeuw te bezoeken waar niet veel toeristen de weg naar vinden…

Mooi te combineren met de beroemde begraafplaats Père-Lachaise.

De métro als filmdécor.

48744_747951_257256

Een bijzonder métrostation in Parijs is wel die van Porte des Lilas.

Het station werd geopend op 27 november 1921 als onderdeel van de verlenging van de toenmalige metrolijn 3 van station Gambetta naar station Porte des Lilas. Het was de bedoeling om metrolijn 3 te verbinden met metrolijn 7 in het station Pré Saint-Gervais. Daartoe werden twee stations aangelegd: één voor metrolijn 3 met erachter een keerlus, en een ander bij de aansluiting naar metrolijn 7. Op 28 april 1935 werd het station uitgebreid met perrons langs metrolijn 11.

De aansluiting met metrolijn 7 werd nooit ten volle gebruikt. Tot 1939 reed er een shuttle tussen station Pré Saint-Gervais en Porte des Lilas, op een van de twee sporen. Het andere spoor werd nooit gebruikt. De shuttle kende een korte heropleving bij de testen met de bandenmetro en van de motorstellen type MP51. Dit deel van het station Porte des Lilas werd gesloten en diende later onder andere als filmdecor. Het station kreeg een eigen naam: station Porte des Lilas – Cinéma.

metro-porte-des-lilas-cinema

Het is een filmdécor geworden voor verschillende métrostations. De namen van het station worden gewoon veranderd door andere borden op te hangen. Zo ook voor de beroemde film “Le fabuleux destin d”Amelie Poulain. Toen werd het station Abbesses en voor de film “Paris je t’aime” werd het Tuileries. Ook werd er een commercial gefilmd voor Microsoft.

Mocht je interesse hebben; je kunt er filmen vanaf 2h00 tot 5h30 en het kost slechts 17.000 euro per sessie….

 

Arago

IMG_20170829_162312blog

Als Parijzenaar of gevorderde Parijsganger hoor je hem gelopen te hebben. De nulmeridiaan van Arago die in een rechte lijn van Noord naar Zuid in Parijs loopt, of andersom wat je wilt. Onderweg volg je dan gewoon de bronzen tegeltjes als hierboven. Makkelijk zat toch ? Niet dus….

Er zijn 135 tegeltjes die als kunstproject zijn aangebracht door de Nederlanse kunstenaar Jan Dibbets ter ere van wetenschapper François Arago die had berekend dat de nulmeridiaan dwars door Parijs moest lopen. Later werd dat Greenwich.

Maar goed, ik op stap dus. Eerst de tram naar Cité Universitaire en dan naar boven. Na het eerste tegeltje het kompas in de hand (app op je telefoon) en naar het noorden lopen. Als alles klopt, moet je dan vanzelf die tegeltjes tegenkomen….

arago_plan

Nou, dat valt tegen. Veel tegeltjes zijn namelijk gestolen, dankzij de film “The Da Vinci code” met Tom Hanks in de hoofdrol. Aan het einde van de film zie je hem “the roseline” lopen. Fictie, want die bestaat helemaal niet.

IMG_9574

Bij het Luxembourg heb ik er één kunnen vinden, bij de uitgang naar Blvd de l’Observatoire. Die staat bovenaan deze pagina.

IMG_9558blog

Louvre ? Ik heb meerdere malen rondgezocht, niet één gevonden…

IMG_9571

Maar goed, de wandeling is aan te raden. Twaalf kilometer wandelen door straatjes waar je niet snel komt. Zo wandel je ook langs St. Sulpice, de kerk hierboven. In de film is daar ook van alles aan de hand, maar in werkelijkheid is het een gewone kerk, zonder geheimen.

IMG_9567.JPG

De moeite waard om even binnen te kijken. Ik had 36 graden en plein soleil, wat iets minder was, maar toch een mooie dag….

 

Valse panden in Parijs

145-rue-Lafayette-7-e1479831702687

Je loopt in de prachtige straten van Parijs. Mijmert een beetje wat er achter die prachtige gevels gebeurt. Het is de stad van de liefde, dus een verliefd paar geniet van het leven…

Maar niet alles is wat het lijkt. Trompes-l’œil zijn overal aanwezig. Ook achter deze prachtige gevel.

145-rue-Lafayette-3-e1479831760772
Le puits de ventilation du RER B au 145, rue La Fayette dans le 10èm

Aan de buitenkant denk je dat het een prachtig gebouwd pand is in de stijl van Haussmann. De ramen, de kleine balcons en de luiken om ’s avonds lekker in het donker en stilte te slapen. Maar als je wat dichterbij komt, zie je dat er geen enkele manier is om binnen te komen. In Parijs hebben we een digicode om door de voordeur te komen en daarna kom je in de hal, waar je aanbelt bij de persoon die je wilt bezoeken. Niemand kan zomaar aanbellen. Maar hier ? Helemaal niets, geen digicode geen bel, rien.

Wat in hout zou moeten zijn is staal, geverfd in een kleur en structuur alsof het hout is. Het is alllemaal nep. Waarom ? Dat heeft alles te maken met de métro.

Rue_Quincampoix_29-e1479831754278

Achter deze gevels en panden die eigendom zijn van de RATP zitten de ventilatiesystemen van de Parijse métro. Het is een goed bewaard geheim en eigenlijk staat niemand er bij stil. Waarom zou je ook ? Het is tenslotte een gewone straat in Parijs. Geen vierkante blokken met grote ventilatoren, maar verdekt opgesteld om de aanblik van Parijs authentiek te laten. Goed of fout ?

Ik vind het geweldig !

Paris Zoo humain

11

Parijs kennen we allemaal van de Champs Elysées en de Eiffeltoren. Maar in 1907 was er nog een mooie attractie. Geen dierentuin maar een mensentuin ! Een mooi vermaak voor de beschaafde mens in het prachtige Bois de Vincennes…

Menselijke dierentuinen zijn een beschamend hoofdstuk in de geschiedenis van de westerse wereld. Tijdens de 19e en 20e eeuw werd de inheemse bevolking van sommige samenlevingen beschouwd als primitief en vaak tentoongesteld in de steden van het westen om de culturele verschillen tegenover de westerse beschaving te benadrukken.

Deze Human Zoo’s of etnologische exposities bestonden in veel steden waaronder Parijs, Hamburg, Antwerpen, Barcelona, Londen, Milaan, New York en Warschau. Ze trokken zo’n 200.000 tot 300.000 bezoekers voor elke tentoonstelling.

image (5)
De ruïnes van de Paris Zoo Humain kun je vinden, net even buiten de stad, in de regio van Vincennes. Het werd gebouwd in 1907 als onderdeel van de “Jardin d’Agronomie Tropicale” en omvatte zes verschillende dorpen, die alle hoeken van het Franse koloniale rijk; Madagascar, Indochina, Soedan, Congo, Tunesië en Marokko weergaven.
 16
Meer dan een miljoen bezoekers bezochten de menselijke dierentuin van mei tot oktober 1907, waarna de tentoonstelling was afgelopen. De lokatie werd gesloten van de buitenwereld en de gebouwen, waar mensen als dieren werden behandeld, raakten in verval. In 2006 zijn de ruïnes weer opengesteld voor publiek.
.
Heb je na je bezoek aan Parijs ook iets nieuws te vertellen…

Picpus

6346580822_db23f0eccb_b-e1487929257440

Achter elk métrostation in Parijs is een geschiedenis. Je hebt stations zoals Stalingrad of Anatole France, welke precies aangeven waarnaar ze genoemd zijn. Of de namen van stations die precies aangeven waar je bent, zoals École Militaire of Louvre-Rivoli. Er is echter één station waarvan weinigen weten hoe de naam is ontstaan. Ik  ga je vertellen waar het vandaan komt. Het gaat om het métrostation Picpus op het traject van lijn 6. Hier begint de legende…

hqdefault

We zijn in de 16e eeuw in een klein dorpje, de dagen zijn langzaam en vrolijk, toen niet ver van Parijs, nu quartier Picpus in het 12e arrondissement. Op een dag, zonder dat de bewoners er zich van bewust waren, werden ze getroffen door een epidemie. Kleine tumors rood en wit. De effecten waren in het bijzonder aanwezig bij vrouwen en kinderen…

Een broeder uit Franconville werd gestuurd naar het getroffen gebied. Hij werd gestationeerd in de l’Abbave de Chelles, een gebied wat van Parijs nog steeds geen échte naam heeft gekregen. De religieuze broeder, met enige kennis van medicijnen, besloot de bewoners te helpen.

IMG_3595

Hij maakte een kruidig medicijn, geparfumeerd, en doseerde enkele druppels op de handen van de zieken. De volgende ochtend leek een wonder geschied. Het mirakel was daar !

Maar niets van dat alles. Het was gewoon een middel tegen muggenbeten. De broeder kreeg een naam… Le religieux est alors surnommé “Pique-Puce”

Zo weten jullie waar het vandaan komt. Vlooienbeet dus…