Categorie archief: N’importe quoi

Grèves en France, Stakingen in Frankrijk.

Sans-titre-19-1024x538

Rentre Avec Tes Pieds. Zo wordt de RATP, het openbaar vervoer in Parijs, gekscherend genoemd. Kom te voet thuis.

“Paris is always a good idea.” Dat heeft Audrey Hepburn ooit eens gezegd en wordt nog steeds gebruikt om Parijs te promoten. Tuurlijk is Parijs een geweldige stad om te bezoeken en te wonen, tenminste, als je geld genoeg hebt. Dat zeggen de Parisiens tegenwoordig ook zelf.

Vorig jaar hadden we de Gilets Jaunes, de Gele Hesjes. Nu hebben we de stakingen bij de SNCF en de RATP. Dat betekent veel minder treinen en openbaar vervoer in Parijs. Vervelend? Ja!

thumbnail_IMG_20191223_153625_resized_20191228_014320270

Het betekent vertragingen met de treinen en de Métro rijdt alleen in de spits. Bussen zijn wel te vinden, maar als je niet van reizen als sardines in blik houdt kun je die ook beter vermijden. Zoek een arrondissement waar je alles te voet kunt doen vanaf het hotel waar je verblijft. De beste plekken zijn het 5e, 6e, 3e en het 4e.

Wat rest? Te voet of Uber. Maar als je Uber neemt is de prijs afhankelijk van het verkeer op dat moment. Dus soms een tientje, een uur later 20 euro. Opletten dus.

Maar goed. Parijs blijft een goed idee. Zeker in de kerst en nieuwjaarsperiode. Neem het gewoon voor lief. Fransen zijn beroepsstakers. Of het nu om de hervormingen van de pensioenen gaat of de parkeerbelasting.

Paris restera toujours Paris !

thumbnail_IMG_20191228_134427_resized_20191228_014447255.jpg

Ik wens al mijn lezers een gelukkig 2020. Bonne anée 2020 pour toutes et tous !

Sans abri où en route ?

1988PeugotCannonballExpress-4

In Le Marais, één van de mooiste wijken van Parijs die zich uitstrekt over het 3e en 4e arrondissement, kwam ik een doodvermoeide fietser tegen die mij de weg vroeg. Hij was denk ik zo’n 50 à 60 jaar, zwaar bebaard, tassen voor en achter. Niet van die tassen zoals je van die stoere wereldfietsers verwacht, nee, gekleurde tassen van Zuid Amerikaanse afkomst, compleet met potten en pannen.

chili_patagonie_randonnee_cheval007

“Bonjour monsieur” ?, vroeg hij mij vriendelijk, “Savez vous le chemin à….”. Nou ja, naar eigenlijk overal bedoelde hij. Ik dacht, deze man heeft een goede kop koffie nodig, een maaltijd en een slaapplaats voor de nacht… We raakten in gesprek in half Frans en Spaans. (Ik spreek beide een beetje).

Un café ? Vroeg ik vriendelijk.. “Gracias ehh, merci !”. We raakten in gesprek. De beste man bleek uit Argentinië te komen. Uit Camarones om precies te zijn. Leuk dacht ik, maar wat doe je dan nu in Parijs ? Dure stad hombre !

In ons gesprek leerde ik met de minuut meer. Hij was vanuit Camarones tot Parijs gefietst…. Had meer gezien dan ik ooit in mijn leven heb gezien, meer armoe ervaren en meer verhalen beleefd dan ik hier ooit zou kunnen opschrijven. Gekleed in een broek die met touw omhoog werd gehouden, trok hij over de hele wereld op zijn fiets. Niet zo’n “bike” zoals de semi pro’s hierboven op de foto, nee, een Argentijnse fiets en nog nooit een lekke band gehad.

In het thuisfront werd hij als vermist opgegeven. Totdat hij na drie maanden even belde uit Nepal. “Alles oké”… Volgens hem goed genoeg.

Doen en laten wat je denkt en wat je wilt… Mooi hè ? Ik heb nu gelukkig zijn vaste nummer in Argentinië en kan hem daar bellen over een jaar, of twee… Mobiel is hij niet bereikbaar.

Hij rekende onze twee espresso’s af met zijn platinum goldcard.

SLIDER-Argentinie-Patagonie-weg-El-Chalten-1920x670

Bon nourriture

meilleurs-aliments-sante-avocat

 “Ïl ne suffit pas qu’un aliment soit bon à manger, encore faut-il qu’il soit bon à penser”.

Waarom zijn er zo weinig dikke fransen terwijl de “haute cuisine” in Frankrijk is uitgevonden ? Hoe kan het dat de bakermat van de culinaire wereld nog steeds zo gezond eet ? Dat terwijl kazen, roomsauzen etc. de menukaart domineren ?

Als je de gewoonten van de Fransen bekijkt, zijn ze eigenlijk heel degelijk. Drie maaltijden per dag, op exacte tijden. Geen snacks, behalve om 16:00h, dan eet je een klein zoetje met een kopje thee, wat Fransen vroeger stom vonden. Toen Frankrijk op slechte voet stond met Groot Brittannië grapten ze over “l’eau chaude”. Heet water zonder smaak, maar goed, de relatie tussen die twee landen is nog steeds een beetje dubbel. Met de brexit in het vooruitzicht is de accijns op wijn voor export naar de GB al flink verhoogd.

We dwalen af… Het ontbijt stelt in Frankrijk niet veel voor. Een stukje stokbrood, een jus d’orange, een croissant en een kop koffie met melk. Dat is het wel.

be6ec74c03af1989c5a6c7ef35810e19_xl

De lunch is wel belangrijk. Als je bij een “beetje bedrijf” werkt, krijg je, behalve een “carte orange”, voor het openbaar vervoer, ook “tickets restaurant”. Hiermee kun je van een door de baas betaalde lunch genieten. Voor de lunch krijg je ook ruim de tijd. Dat ticket is ook voor de baas geen probleem, want het is aftrekbaar van de belasting.

Geen boterham met kaas, geen hamburger, geen patatje oorlog. Nee, een maaltijd met een stukje vlees of vis, met verse groenten. Altijd brood, want dat hoort zo. Lekker om mee te soppen en te gebruiken als opscheplepel. Natuurlijk vergezeld van een glas wijn, dat draagt dan weer bij met het verteren. Rustig eten is hierbij belangrijk. Neem de tijd.

De avondmaaltijd, het diner. Vlees, vis, aardappelen. Soms ontbreken de groenten, want aardappelen beschouwen de Fransen ook als groenten. Aan tafel om 20:00h, kletsen, eten, wijn drinken tot 22:00h. De tijd nemen en genieten.

Het is met deze wetenschap ook niet verwondelijk dat McDonalds in het begin geen poot aan de grond kreeg in Parijs. De vergunning werd drie keer geweigerd.  Uiteindelijk kwam de eerste aan de ring van de stad, maar helaas ook later in de binnenstad. Burger King heeft minder geluk. Die heeft een vestiging in het Gare de Lyon en meer niet.

Wat is de moraal van dit verhaal ? Nou, eet op gezette tijden, vermijd snacks en dikke boterhammen met pindakaas tijdens de lunch. Ik ben geen foodgoeroe, maar zie dat het wel werkt ! Bon apetit !

intro-titre-restaurant

 

 

Oud en nieuw…

media_xl_1344613

Oud en nieuw. Een groot feest in alle wereldsteden. In Berlijn worden extra bussen en metro’s ingezet. In Brussel, Londen en Parijs is het openbaar vervoer tot en met 1 januari gratis. Dat is fijn, want zo kunnen we naar vrienden en familie, wat drinken en zorgeloos weer naar huis.

Behalve in Rotterdam, Amsterdam en alle grote steden van Nederland, want daar rijdt het Openbaar Vervoer om 20:00h de remise in. Dus. in Rotterdam kunnen we niet naar de vuurwerkshow aan de Erasmusbrug en in Amsterdam niet naar de festiviteiten die in het centrum worden gehouden. Omdat de streekbus in Friesland met oud en nieuw niet rijdt, heeft “wereldstad” Amsterdam zich maar aangepast.

Dat is ook Nederland op z’n smalst… Een mooi 2016 !

 

Mais…. c’est fou ça !

hands-coffee-smartphone-technology(2)

We kennen het allemaal, de mooie Parisiennes, goed gekleed, charmant en het leven compleet bepaald door de Smartphone.
We doen boodschappen, onze dagelijkse benodigheden. We lopen naar de kassa en ja hoor, pech. De dame voor ons is druk in gesprek op social media, heeft haar Starbucks coffee in haar ene hand, Smartphone in de andere en kan niet betalen omdat haar portemonnaie onder in haar Louis Vutton ligt..
images
Dan wordt het pas echt leuk. De klanten achter haar beginnen met de typisch Parijse uitspraken als “Mais c’est fou ça !” . “Incroyable” en weet ik veel meer, want Parijzenaars zijn nou niet echt medelievend, of medelevend, ofzo.
Na een minuut of 5, heeft ze eindelijk door dat je bij een kassa moet betalen…
Altijd wat te doen in Paris..
.
Galeries_Lafayette_Paris_Dome

Poubelle

eugene-poubelleJajaja, ik weet het, ik ben op vakantie. Maar deze week stuitte ik op iets wat het vermelden waard is.

Jullie weten, ik heb zowel de Nederlandse als de Franse nationaliteit. Het woord poubelle, wat staat voor vuilnisbak, ken ik dus al vanaf klein af aan. Deze week kwam ik er achter dat Poubelle een naam is ! Eugène Poubelle.

Hij was een uitstekend student in de Rechten en behaalde zijn doctoraat. Hij werd gelast met lesopdrachten aan de universiteiten van Caen, Grenoble en Toulouse. Adolphe Thiers, die het meest bekend blijft als de 2e president van de Franse Republiek, benoemde Poubelle tot prefect van Charente in april1871.

Poubelle begint aansluitend een loopbaan als prefect, opeenvolgend belast met de dagelijkse administratie. De verordening van Poubelle van 7 maart 1884 verplichtte de eigenaars van gebouwen om bakken voor gemeen gebruik ter beschikking van hun huurders te stellen. Deze bakken dienden van een deksel te zijn voorzien en dienden voldoende ruim te zijn om het huishoudelijk afval te bevatten. De inhoud van deze bakken werd bepaald op 40 tot 120 liter. De verordening verplichtte de sortering van afval in bakken. Drie stuks waren verplicht: één voor bederfelijk afval, één voor papier en vodden en een laatste voor glas, aardewerk en oesterschelpen. Dit voorschrift verbeterde verregaand de zindelijkheid voor de huishoudens van de hoofdstad.

Het hoge aantal inwoners – bijna twee miljoen – en de talrijke mede-eigendommen maakten regelmatige huisvuilophaling onontbeerlijk. De Parijzenaars maakten er een gewoonte van, om de vuilnisbakken te duiden met de naam van de prefect. Het nieuwe reglement werd slechts gedeeltelijk gerespecteerd. Het werd op vijandigheid onthaald door de bevolking van Parijs. De huiseigenaars zagen een bedreiging voor hun broodwinning in een aanwas van nieuwe lasten, van huisbewaarders, van bijkomende taken en voddenrapers. De versleten bakken werden niet vervangen en oude gebruiken hielden plaatselijk stand. De essentie van de beslissingen van de prefect heeft het gehaald. Vuilnis werd een besloten zaak en het voorbeeld van Parijs werd gevolgd door de andere steden. Het heeft evenwel tot het einde van de Tweede Wereldoorlog geduurd voor vuilnisbakkeneen algemeen gebruik werden. De ophaling van vuilnis wordt sedertdien op regelmatige basis georganiseerd door de gemeenten.

De definitie ‘poubelle’ werd in 1890 opgenomen in het supplement van de ‘Grand Dictionnaire universel du XIXe siècle’.

Eugène Poubelle lag tevens aan de basis van het ‘alles-in-de-goot’-beginsel, dat voortkwam uit de laatste opstoot van cholera in 1892. Dit won hem de gunst van het publiek, zodat hij in1894 een verordening kon doen uitvaardigen die aan de huiseigenaars de verplichting oplegde om hun gebouwen op het rioolnet aan te sluiten en om de kosten te dragen voor de verwerking van het afvalwater.

Fouiller-les-poubelles-est-permis-a-Nogent

Hij werd Algemeen Raadgever (‘Conseiller Géneral) van het kanton Saissac in het departement Aude, in de regio Languedoc-Roussillon, en een fervent verdediger van de wijnen uit het Zuiden van Frankrijk. Hij werd begraven op het kerkhof Herminis nabij Carcassonne. In die stad prijkt zijn buste op het plein van het Museum voor Schone Kunsten. Een Parijse straat draagt zijn naam. Ze is te vinden in het 16e arrondissement en heeft slechts één huisnummer: nummer 2.

Grappig niet ? ( Wel een beetje gepikt van Wikipedia)

Nice etc.

026

We lopen naar de zomer toe. Het weer wordt beter. Nou beter, in Nice 34 graden afgelopen week.

De eerste nederzettingen die rond het huidige Nice zijn gevonden, dateren van rond 400.000 jaar geleden. Bij de vindplaats Terra Amata zijn de resten gevonden die wijzen op het vroegste gebruik van vuur en de bouw van huizen.

Al met al dus best een stad met geschiedenis.

In de dertiende eeuw werd de rivaliteit met Genua duidelijk merkbaar, zodat er rond 1250 voor korte tijd een grimmige sfeer in de stad hing. Als reactie liet de graaf van de Provence rond 1250 een vloot in Nice stationeren. In 1295 volgde de stichting van de stad Villefranche (betekenend vrije stad of vrijstad) dicht bij Nice, met een basis om piraterij te bestrijden. Na de dood van gravin Johanna in 1382, ontstond onenigheid over de opvolging. Karel van Anjou en zijn neef Karel van Durazzo maakten beiden namelijk aanspraak op de troon van het graafschap. Op aanraden van Jean Grimaldi keerde Nice zich in deze strijd tegen de Anjou’s, waarna in 1388 hertog Amadeus VII van Savoye van Savoye het oostelijke deel van de Provence als graafschap Nizza (Frans: Comté de Nice) bij zijn hertogdom voegde, zodat hij toegang tot de zee verkreeg. Vanwege haar strategische ligging werd de stad sterk gefortificeerd en bevochten.

Ja, leuk om te weten allemaal, maar hoe is Nice nu ?. Dat ga ik je vertellen, omdat ik er toch ben. Nou ja, vlakbij in Villefranche sur mer.

013

Nu is Nice drie dingen. De Avenue Jean Médecin, de place Massena en de Promenade des Anglais. De laatste vooral bekend door een enorme luchtvervuiling en lawaai. Avenue Jean Médecin is een soort van kleine Champs Elysées.

Kun je dan genieten van Nice ? Jazeker wel. Ga oud Nice in. Daar waan je jezelf in Italië en kun je genieten van leuke kleine restaurants en bars. Let wel op waar je eet. Vorige week werden er op de Cours Soleya, de hoofdstraat van oud Nice, twee restaurants gesloten vanwege hygiene problemen. Kip uit de vuilnisbak enzo… Je moet het maar weten. In de kleine straatjes loop je geen gevaar en het is daar erg romantisch…

075

Uitgekeken ? Op naar Villefranche sur mer ! Vanaf het station van Nice Ville, 5 minuten met de trein en je stapt bijna op het strand uit.

Leuk, klein en lieflijk. Echt Cote d´Azur. Blijf een dag en ga vooral ´s avonds daar eten aan de kade. Er is altijd iets te beleven. La fille du pecheur is een aanrader !

042

014

Het Parijs Syndroom

Paris, France

Echt, het bestaat, het ‘Parijs Syndroom’ en is zelfs wetenschappelijk onderbouwd.

Veel toeristen komen na hun bezoek aan de lichtstad idolaat terug. Na het zien van de Eifeltoren, het Louvre en Montmartre weten ze het zeker. Het is ‘la plus belle ville du monde’.

Parijs wordt in veel films overgeromantiseerd. Het zou de stad van de liefde zijn en vooral Amerikaanse films staan bol van, wat wij weten, overgewaardeerde schoonheid en romantiek. Iedereen die een hotel neemt in Parijs heeft uitzicht op de Eifeltoren. Het Louvre loop je zo naar binnen en als je de Mona Lisa wilt zien, sta je rustig in je eentje voor dat zo bijzondere schilderij. Tenminste, zo denken ze in Japan.

Hoe valt het dan tegen als ze vanuit Japan, na jaren lang sparen, de stad van hun dromen werkelijk bezoeken. Zodanig zelfs dat er jaarlijks zo’n 20 Japanners aan het Parijs Syndroom bezwijken.

IMG_8543

Ruim 2 miljoen Japanners bezoeken jaarlijks Frankrijk en het merendeel bezoekt dan ook Parijs. Dan is 20 niet veel zou je zeggen, maar volgens statistici is het nog steeds een significant aantal. In 1986 werd het voor het eerst gediagnosticeerd door de in Parijs werkende professor Hiroaki Ota en het kan akelige, maar gelukkig tijdelijke, vormen aannemen. Hallucinaties, achtervolgingswaan, depersonalisatie, en psychomatische effecten als duizeligheid en tachycardie zijn symptomen die voorkomen bij deze aandoening. Vooral jonge vrouwen schijnen bevattelijk te zijn. In Japan wordt Parijs vereenzelvigd met elegantie en schoonheid. Wanneer je iets wilt verkopen in Tokio moet je er een foto van maken in Parijs. Hun halve leven sparen Japanners voor die eenmalige vakantie. Vol romantische idealen arriveren ze in de stad van hun dromen en in plaats van een perfecte wereld ziet men vuil op straat, schreeuwende obers en mensen die hun niet kunnen of willen verstaan.

img_8823

In Japan (en de rest van Azië) is men gewend aan ingetogenheid en uiterst verfijnde beleefdheidsvormen. In Parijs is men eerder naar buiten dan naar binnen gekeerd en weten ze (net zoals in Nederland) flink met de botte bijl te hakken. In Tokio gooit men nog geen snoeppapiertje op de grond terwijl in Parijs de blikjes en lege zakken chips met een nonchalant gebaar naast de prullenbak worden gegooid. Daar zou je gek van kunnen worden. Gelukkig hoeven deze Japanners niet elke ochtend en avond ‘la ligne 13’ te nemen, of op zaterdagmiddag naar ‘Lafayette’ of ‘Au Printemps’. Dan is er niet zoveel verschil meer tussen Tokyo en Parijs en zou het aantal van 20 wel eens verdubbeld kunnen worden !

20141009PHOWWW00732

Het Parijs Syndroom is verwant aan het Jeruzalem en het Florence Syndroom. Bij het Jeruzalem Syndroom vervallen de slachtoffers in een vorm van godsdienstwaanzin terwijl bij het Florence/Stendhal Syndroom mensen zodanig in vervoering raken bij het aanschouwen van grote schoonheid dat ze van het pad af raken. De laatste variant is geobserveerd bij bezoekers van de kunstschatten van Florence en is tegelijkertijd vernoemd naar de vermaarde romantische schrijver Stendhal.

De Japanse ambassade heeft een hotline die 24 uur per dag bereikbaar is om mensen met het Parijs Syndroom op te vangen. Vaak kan met wat oplapwerk de zieke op eigen houtje terugkeren naar Japan, maar het gebeurt meer dan eens dat er een arts en een verpleegkundige meegaan op het vliegtuig om het bibberende slachtoffer terug naar Nippon te begeleiden.

Gelukkig hebben wij daar allemaal geen last van. Toch ?

notre-dame-gargoyle-paris-france_65035_990x742