Categorie archief: Maigret

Maigret en de ter dood veroordeelde (slot)

10311_0_fourseasonshotelgeorgevparis_fsa-g

Vanuit La Coupole ging Maigret rechtstreeks naar hotel Georges-V. Dit was namelijk het hotel waar de Crosby’s logeerden. Ergens had de commissaris namelijk het vermoeden, dat het geld wel eens afkomstig zou kunnen zijn van William Crosby. Nader onderzoek bij de receptie van het hotel wees uit dat de bankbiljetten inderdaad dezelfde waren, die de manager van het hotel in opdracht van Crosby had opgenomen. Hoe heeft Radek het geld dan in zijn bezit gekregen?

05

Hij bedankte de manager en ging terug naar zijn bureau op de quai des Orfèvres. Toen hij alles nog eens op een rijtje zette, schoot hem ineens te binnen dat hij de sleutel van de villa, die hij in leen had gekregen van de erfgenamen van mevrouw Henderson, om in alle rust het onderzoek te kunnen doen, nog steeds niet had teruggegeven. Hij besloot nu nog eens in de villa te gaan kijken. Hij had geen vooropgezet doel maar hij hoopte nog iets te ontdekken wat hem tijdens het onderzoek na de moord was ontgaan. Hij gaf één van zijn inspecteurs opdracht een taxi te bellen om hem naar Saint-Cloud te brengen. Daar aangekomen, stapte hij uit tegenover de villa van mevrouw Henderson.

maison_saint_cloud_entre_3_et_4_millions_6210134413268756168

Maigret voelde zich niet erg op zijn gemak, toen hij het huis binnenging. Toen hij een paar kamers was door gelopen, had hij het gevoel, dat hij niet alleen was in het huis. Ook rook het naar tabak van een net gerookte sigaret. Hij deed snel een paar passen en liep het boudoir binnen van de dode. Hij zag ook dat de deur van de slaapkamer op een kier stond. ‘Wie is daar?’ schreewde hij. Na wat gestommel hoorde Maigret een schot. Hij opende verschillende deuren tot hij bij een deur kwam die op slot bleek te zijn. ‘Wie is daar?… Open de deur’… Niets! Zelfs geen gerochel of het geluid van een revolver die opnieuw wordt geladen. Hij opende de deur met grof geweld en tegen één van de muren zag hij William Crosby liggen, die zich zelf had doodgeschoten.

De afgelopen drie dagen is Maigret druk bezig geweest met het volgen van Radek. Op het eind van de derde dag nam de Tsjech een taxi richting Saint-Cloud. Maigret er achter aan in een andere taxi.In Saint-Cloud stapten de mannen uit vlakbij de villa van mevrouw Henderson. Even later zagen ze mevrouw Crosby naar buiten komen. In haar hand droeg ze een langwerpig voorwerp van ongeveer dertig cm lang verpakt in een stuk wit papier of in een doek. Ze stapte in een taxi die richting Parijs ging. Maigret doet geen enkele moeite om de taxi te volgen.

te-paris_taxi_sign

De Tsjech begint zenuwachtig te worden. Zijn lippen beginnen te trillen. ‘Zullen wij op onze beurt nu ook niet naar binnen moeten gaan?‘, vroeg de commissaris. ‘Twijfelt u nog? Bent u bang een nieuw lijk te vinden?… Nou ja, wie zou het nog kunnen zijn?… Mevrouw Henderson is dood en begraven… Crosby is dood en inmiddels begraven… Zijn vrouw, die zojuist is vertrokken, is springlevend… En Joseph Heurtin is weer in verzekerde bewaring gesteld in de Santé gevangenis… Wie blijft er nog over?… Edna?… Maar wat moet zij hier komen doen?’… ‘Ik volg u!’ bromt Radek tussen zijn tanden. De beide mannen gaan nu naar binnen. Ze nemen de trap naar de eerste verdieping en Maigret loopt door het boudoir naar de kamer waar mevrouw Henderson is vermoord. ‘Kom binnen, Radek… Ik denk dat u er zich niet van bewust bent dat hier twee vrouwen zijn vermoord… Een detail, dat u misschien is ontgaan, is dat het mes waarmee de moorden zijn gepleegd nooit is teruggevonden.Men ging er van uit dat Heurtin het op zijn vlucht in de Seine heeft gegooid. Wilt u weten hoe ik er over denk?… Wel! De moordenaar heeft het mes hier verstopt maar op zo’n manier  dat wij het niet hebben kunnen vinden… Maar, let op!…Hebt u de vorm van het pakket gezien dat mevrouw Crosby heeft meegenomen?… Dertig cm lang en een paar cm breed… Precies de afmetingen van een degelijke en solide dolk…

Ze verlaten de kamer van mevrouw Henderson en komen in de kamer van het kamermeisje. Daar vinden ze in een kast Edna Reichberg, niet dood maar springlevend. Een beetje onbeholpen komt ze uit de kast, maar bang is ze niet. Ze heeft duidelijk de houding aangenomen van iemand die een rol speelt die ze niet is gewend. Maigret kijkt Radek aan. ‘Wat vindt u ervan? We verwachten een lijk te vinden. En wat vinden wij, een charmante jongedame, springlevend’… Welnu! Radek’… zegt Maigret op een opgewekte toon. Stilte. ‘Geloof je nog altijd dat ik er niets van heb begrepen? Wat zeg je?’…

In beslag genomen pistool.

De commissaris draait zich om naar de spiegel om zijn haar glad te strijken. Op dat moment haalt Radek een revolver uit zijn zak en richt deze op de commissaris en haalt de trekker over. Oei! Wordt dit het einde van de befaamde speurder? Maar nee. Er kwam geen kogel uit de loop maar er klonk slechts een zachte klik, zoals bij een kinderpistooltje. De Tsjech haalde nog een keer de trekker over en weer alleen een klik en geen kogel. De rest ging zo snel dat Edna het niet meer kon volgen. In één seconde sprong Maigret op en stortte zich met zij volle gewicht op de Tsjech die over de grond rolde. En in een mum van tijd had de commissaris hem overmeesterd en hem de handboeien omgedaan. ‘Neemt u mij niet kwalijk, juffrouw’, murmelde de commissaris terwijl hij weer ging zitten. ‘Het is voorbij… Bij de deur staat een taxi voor uw klaar… Radek en ik hebben elkaar nog heel wat te vertellen’… De Tsjech was ook weer gaan zitten, maar zijn woede was nog niet gezakt. De commissaris sloeg hem hard op zijn schouder en voegde hem toe: ‘Is het niet zo mannetje?’...

12a

Het ging er even heftig aan toe, vinden jullie niet? Maar eigenlijk viel het wel mee. Dat met het pistool was een truc van Maigret. De laatste dagen waren de commissaris en Radek constant samen. Ze zaten als het ware op elkaars lip. Op een gegeven moment zag de commissaris kans het geladen pistool van de Tsjech ongemerkt om te wisselen voor een ongeladen piustool, zodat hij eigenlijk geen gevaar liep.

De beide mannen gingen met de overgebleven taxi terug naar Parijs. Op de quai des Orfèvres volgde een urenlang verhoor. Toen Radek eigenlijk doorkreeg dat hij had verloren, bekende hij de moordenaar te zijn van mevrouw Henderson en haar kamermeisje. Vervolgens namen de twee samen een ontbijt in de kamer van de commissaris. Van enige vijandschap tussen beiden, als die er tenminste ooit was geweest, was nu in ieder geval geen sprake meer. De Tsjech was een sportief verliezer.

IMG_8430

Nadat Maigret Radek had uitgeleverd bij een bewaker van het cellencomplex aan de quai, maakte hij zijn opwachting bij rechter Coméliau. Deze voelde zich toch niet helemaal op zijn gemak en hij had min of meer een verdedigende houding aangenomen. Maar dat was niet nodig, want Maigret voelde zich geen winnaar en hij had ook geen enkele behoefte om ironische opmerkingen te plaatsen. Hij voelde zich meer een man die zonet een lange en zware taak had volbracht.

Het komende uur ging de commissaris de rechter in detail vertellen hoe het allemaal was gegaan.

Tot zover het verhaal over Maigret en de ter dood veroordeelde. Het volgende verhaal gaat over een wel zéér beroemde glacier in Parijs, maar niet morgen…

15a

 

Maigret en de ter dood veroordeelde (4)

IMG_8523

Er volgt nu een gesprek tussen de twee mannen, dat zijn weerga niet kent. Een soort kat en muis spelletje, waarbij het er op lijkt, dat Radek speelt met de commissaris. Maar is dit geen schijn? Iedereen die Maigret een beetje kent weet dat hij niet voor een kleintje is vervaard en dat hij niet met zich laat spotten.

De Tsjech vertelt de commissaris dat hij de hele zaak beter kan laten rusten. Volgens Radek heeft Maigret een enorme blunder begaan, omdat hij al vanaf het begin op het verkeerde spoor heeft gezeten. En alles wat Maigret nu nog onderneemt, maakt het alleen nog maar erger en zullen de blunders zich blijven opstapelen. ‘U hebt er helemaal niets van begrepen, commissaris en u zult het ook nooit begrijpen. Dus stop er maar mee, dat is ook beter voor uw gemoedsrust’…

10787

Maigret zit er volkomen stil bij en kijkt recht voor zich uit. De Tsjech praat nog een tijdje door en het is geen gesprek meer maar het is een monoloog geworden. De enige die nog spreekt is Radek en het wordt nu zelfs zo erg dat het er op lijkt dat de commissaris niet eens meer luistert naar de Tsjech. Opeens begint Radek ook door te krijgen, dat Maigret helemaal niets meer zegt. Ook begint de onbeweeglijkheid van de commissaris op zijn zenuwen te werken. Hij gaat harder spreken. ‘Wel! Wat vindt u ervan commissaris? Geeft u eindelijk toe dat u zich hebt vergist? Of nog niet?’... In één slok drinkt hij zijn glas Wodka op en schenkt zich nog eens bij.

groot_140219-vodka

Dan gaat zijn hand naar zijn jaszak en hij pakt een handvol bankbiljetten van honderd franc, bij elkaar gehouden in pakjes van tien. In totaal had hij tien pakketten. ‘Nieuwe biljetten, zoals u ziet. Met andere woorden, biljetten waarvan het gemakkelijk te achterhalen is waar ze vandaan komen. Gaat u maar zoeken! Veel geluk ermee!… Maar misschien gaat u liever slapen, dat lijkt me beter’… Hij staat op. Maigret blijft zitten en bekijkt Radek van kop tot teen, terwijl hij een flinke trek van zijn pijp nam, die een grote wolk achterliet. ‘Arresteert u mij?‘… De commissaris scheen geen haast te hebben om te antwoorden. Hij nam de bankbiljetten en bekeek ze alvorens ze in zijn zak te stoppen.

Eindelijk op zijn beurt stond ook hij op, maar zo langzaam dat de Tsjech de zenuwen kreeg. Zachtjes legde hij twee vingers op de schouder van de Tsjech. Ineens was de situatie volkomen veranderd. Het was weer de Maigret, zoals wij hem kennen, Maigret op zijn best die daar stond, rustig en kalm en zeker van zijn zaak. ‘Hoor eens mannetje’… En hij voegde er op een rustige en kalme wijze aan toe, een verademing vergeleken bij het nerveuze optreden van Radek van zo even: ‘Vandaag of morgen komen wij elkaar weer tegen, wees daar zeker van’… Vervolgens liep hij naar de uitgang, groette de barman en vertrok…

Oei ! Klare taal van onze vriend ! Morgen snel verder lezen !

A demain !

IMG_8522

 

Maigret en de ter dood veroordeelde (3)

La-Coupole-33

Het is een “temps de canard” buiten, dus laten we maar eens verder gaan met “La tête d’un homme” met Maigret. Voor het gemak heb ik hieronder de links naar deel 1 en 2 maar even vermeld, dat leest wel wat makkelijker….

Deel 1.         Deel 2.

De commissaris besluit dus zelf maar eens te gaan kijken in La Coupole. Hij nestelt zich aan de bar en ziet het komen en gaan van de diverse klanten. Zijn aandacht wordt getrokken door een rossige jonge man, die uiterst langzaam een potje yoghurt verorbert. Die twee zullen wel niet veel te besteden hebben concludeert Maigret omdat het er op lijkt dat dit hun hele maaltijd is. Maigret moet wel een oplettend oog voor de zaken hebben, want La Coupole is nou niet bepaald een buurtkroegje…

Coupole_432

Even later ziet hij de heer en mevrouw Crosby binnenkomen, in gezelschap van een jonge Zweedse vrouw, Edna Reichberg, een vriendin van mevrouw Crosby. Maigret kent de Crosby’s van het proces tegen Heurtin. Crosby is namelijk de neef van mevrouw Henderson. Crosby wisselt een paar woorden met de commissaris.

En ziedaar, een bekende ! Buiten bij het raam staat een jongeman nadrukkelijk naar binnen te kijken, net of hij iemand zoekt. Het blijkt Heurtin te zijn. Deze blijft lange tijd rondhangen voor La Coupole. De commissaris ziet kans om via de barman Brigadier Lucas te laten komen.

maigret_Tete dun homme 24

Dan gebeurt er ineens iets bijzonders. De rossige jongeman doet, geheel ongebruikelijk, nog een grote bestelling. Hij bestelt namelijk drie sandwiches met kaviaar en een glas wodka om er bij te drinken. Niet écht Frans, zou je zeggen. Ook bestelt hij nog een pakje sigaretten. Als er betaald moet worden, zegt hij doodleuk dat hij morgen wel zal afrekenen. De barman gaat hiermee natuurlijk niet akkoord en uiteindelijk draait het er op uit dat de jongeman door de poltie wordt afgevoerd naar het bureau Montparnasse.

Heurtin was er ook nog steeds maar even later ging deze er ook vandoor, nu gevolgd door brigadier Lucas…

Maigret doet navraag over de opgepakte jongeman bij barman Bob en deze wist hem te vertellen dat het om een Tsjech gaat, die Radek heet en de hele dag aan de bar zit, brieven schrijft, maar verder niets uitvoert. “s-Morgens bestelt hij een café crème en ‘s-middags neemt hij er nog één. Hij praat met niemand”.

De commissaris vertrekt nu ook naar het bureau Montparnasse. Hij was er bij toen Radek werd verhoord.

commissariat-du-14eme

De volgende morgen belt Maigret met het commissariaat van Montparnasse en hij krijgt te horen dat Radek zojuist is vrijgelaten. Even later gaat de telefoon. Het is brigadier Lucas. “Waar ben je nu ?”  “In Nandy, baas. In de herberg van vader Heurtin. Heurtin is terug in zijn ouderlijk huis.” …

In de loop van de morgen gaat de commissaris opnieuw naar La Coupole en hij treft daar Radek aan. Ze raken in gesprek en Radek bestelt opnieuw een sandwich met kaviaar, een fles Wodka en een pakje sigaretten. Achteloos haalt hij een biljet van 1000 francs uit zijn zak en werpt dit op tafel. Hoe, in godsnaam, komt Radek ineens aan zoveel geld?…

Echt spannend vind ik het nog niet, maar wie weet… A suivre ! A demain !

Seafood-Bar-Astara-Brasserie-Coupole-Printemps-Paris-Silencio-pomme-de-terre-caviar-01

Maigret en de ter dood veroordeelde (2)

maigret_Tete dun homme 22

Joseph Heurtin wist naruurlijk niets van dit plan. Héél toevallig keken op een bepaald moment de cipiers even een andere kant op. De celdeur werd “per ongeluk” niet goed afgesloten en Joseph zou wel gek zijn om van die kans geen gebruik te maken. Met veel pijn en moeite slaagt hij er in via vele gangen en een binnenplaats over een muur te klimmen die hem in de rue Jean-Dolent brengt.

IMG_8495

Hij verdwijnt in die nacht richting boulevard Arago. Deze laatste twee straten zijn allebei nog ‘Santé gebied’. De commissaris hield hem goed in de gaten door twee van zijn beste inspecteurs, Dufour en Janvier, op de zaak te zetten en hem geen moment uit het oog te verliezen…

Na zijn ontsnapping is Heurtin gaan rennen van hot naar her, alsof de duivel hem op de hielen zat. Montparnasse, de Hallen, place de la Concorde…

Uiteindelijk belandt hij op de kaden langs de Seine richting Auteuil. Hij loopt nog wat verder en komt bij een bistrot, “la Citanguette” zo ééntje die je daar niet verwacht.  Hij eet nog wat, neemt een kamer op de eerste etage en valt meteen in slaap. Leuke wijk hoor, ik heb daar jarenlang gewoond… Maar goed, we gaan verder met het verhaal.

Maigret besluit nu zelf naar Auteuil te gaan.  Hij neemt zijn intrek in een hotel tegenover “La Citanguette”. Vanuit zijn kamer kan hij met behulp van een verrekijker alles in de gaten houden.

auteuil1
Auteuil heden

Ook de pers heeft inmiddels lucht gekregen van de zaak. De ochtendbladen publiceren nog braaf het communiqué dat de commissaris ze heeft gegeven. In de middagedities komt er al een krant met twijfels, het zou zomaar kunnen zijn, zo schrijven ze, dat de politie achter de ontsnapping zit…

Joseph wilde natuurlijk weten of er iets in de pers stond over zijn ontsnapping uit één van de best bewaakte gevangenissen van Frankrijk. Maigret had dit verwacht en plaatste brigadier Lucas in de bistrot om te voorkomen dat Joseph de krant onder ogen kreeg. In de krant “Sifflet” werd immers geschreven dat zijn ontsnapping helemaal niet zo spectaculair was… Dat moest informatie van binnenuit zijn dacht Maigret. Hij kreeg gelijk, het bericht in de krant bleek, na veel onderzoek, geschreven in “La Coupole”

Wie wist ervan en hoe ? Zou het zo zijn dat iemand anders ook weet dat Joseph Heurtin onschuldig zou kunnen zijn? Weet hij of zij wie de échte moordenaar is ? A suivre !

coupole

Maigret en de ter dood veroordeelde

88-1967_49425_10596

Santé gevangenis 

De guillotine wordt in gereedheid gebracht. De ter dood veroordeelde Joseph Heurtin wordt uit cel 11 opgehaald en naar de guillotine, die op de binnenplaats van de Santé gevangenis staat, geleid. Hij gaat op het schavot liggen, precies met zijn hoofd onder de valbijl.

Het kan nu elk moment gebeurd zijn met Joseph Heurtin. Degene, die belast is met de executie, brengt zijn hand naar de knop, die de valbijl in beweging moet zetten.

Hij drukt op de knop en de valbijl, verzwaard met gewichten, dendert naar beneden. Heurtin ziet de bijl met duizelingwekkende snelheid op zich afkomen. Hij spert zijn ogen open zo ver als hij kan. Op dat moment ontwaakt Heurtin uit zijn slaap. Het was een droom geweest, een nachtmerrie, zeg maar. De executie was gedroomd, de rest was wel echt. Hij was ondergebracht in de Santé gevangenis, cel 11, wachtend op zijn executie…

Met dit fragment opent de Franse film ‘La tête d’un homme’ met Bruno Cremer in de rol van commissaris Maigret.

Het verhaal gaat over Joseph Heurtin, 27 jaar oud, die woonde in een miserabel optrekje in de rue Monsieur-le-Prince en werkte als bezorger bij een bloemenzaak in de rue de Sèvres. Niets mis mee dus.

5 Croix Rouge

Het vervelende was dat in juli van dat jaar, in een villa in Saint-Cloud, een dubbele moord was gepleegd.

Slachtoffers waren mevrouw Henderson, een rijke Amerikaanse weduwe en haar kamermeisje. De arme Joseph werd kort daarna opgepakt als verdachte..

Alles wees er op dat Heurtin inderdaad de schuldige was en na een proces werd hij ter dood veroordeeld. Iedereen vond dat het recht had gezegevierd. Er was echter één  persoon die zijn twijfels had en dat was commissaris Maigret. Hij had een bijzonder en complex idée…

Met veel kunst en vliegwerk kreeg hij van rechter Coméliau toestemming een spectaculair plan in elkaar te draaien om Heurtin te laten ontsnappen uit de gevangenis.

Door Heurtin te volgen na zijn ontsnapping hoopte Maigret dat deze hem bij de échte moordenaar zal brengen….

Een mooi plan. Maar een veroordeelde moordenaar zomaar weer te laten lopen ? Dat moet wel een zéér bijzondere zaak zijn….

Blijf volgen !

maigret_Tete dun homme 22

 

Preview (2)

5fdb28f110c0294f4dda753a7c81e619ea3930c5

Santé gevangenis

De guillotine wordt in gereedheid gebracht. De ter dood veroordeelde Joseph Heurtin wordt uit cel 11 opgehaald en naar de guillotine, die op de binnenplaats van de Santé gevangenis staat, geleid. Hij gaat op het schavot liggen, precies met zijn hoofd onder de valbijl.

Het kan nu elk moment gebeurd zijn met Joseph Heurtin. Degene, die belast is met de executie, brengt zijn hand naar de knop, die de valbijl in beweging moet zetten. Hij drukt op de knop en de valbijl, verzwaard met gewichten, dendert naar beneden. Heurtin ziet de bijl met duizelingwekkende snelheid op zich afkomen. Hij spert zijn ogen open zo ver als hij kan.

Op dat moment ontwaakt Heurtin uit zijn slaap. Het was een droom geweest, een nachtmerrie… De executie was gedroomd, de rest was wel echt. Hij was ondergebracht in de Santé gevangenis, cel 11, wachtend op zijn executie…

Oei ! Dat wordt spannend ! Het eerste deel volgt komend weekend, blijven volgen dus !

Maigret et le client du samedi (2)

IMG_8431
Het bureau van Commissaris Maigret, 36 quai des Orfèvres

Maigret en Planchon waren nu ongeveer aan het einde van het gesprek gekomen. De commissaris wist genoeg. Ze stonden op en liepen naar de deur. Bij de deur aangekomen, deed Maigret nog een belangrijk verzoek. Hij vroeg Planchon nadrukkelijk om hem elke dag even op te bellen.

Toch bleef commissaris Maigret met een paar vragen zitten. Hij dacht terug aan zijn vraag waarom Planchon in deze vreemde situatie niet eerder had ingegrepen. Uit de antwoorden op zijn vragen bleek dat Planchon dacht dat alles maar tijdelijk zou zijn. Hij was toch gelukkig getrouwd ?  Dat antwoord was onbegrijpelijk. Immers, welke andere man zou dit kunnen toelaten ? Dat moet een keer fout gaan…

Moulin de la Galette
Moulin de la Galette

De volgende dag wilde Maigret samen met zijn vrouw een wandeling maken. Het werd Montmartre omdat hij toch even langs de rue Tholozé wilde lopen. Bij de trap, die naar de rue Lepic en de Moulin de la Galette leidt, zagen ze het bedrijf van Planchon. Er was bij het woongedeelte niemand thuis….

De Maigrets kijken nog wat rond in Montmartre, drinken wat op een terras, het is tenslotte zondag en dan is er altijd wel wat te beleven in Montmartre. Ze vermaken zich kostelijk. De middag vliegt om en dan is het al weer tijd om naar huis te gaan. Het wordt inmiddels donker en als ze voorbij het huis van Planchon komen, brandt er licht…

IMG_8520
Rue Tholozé

Het was maandag en Maigret had weer een drukke dag, zoals gewoonlijk. Op het bureau aan de quai des Orfèvres, ging om 18.00 uur, de telefoon. Het was Planchon. ‘Waar belt u vandaan’, vroeg de commissaris. ‘Uit een café op de place des Abbesses’, was het antwoord. Planchon was nog vrij nuchter, omdat hij nog maar pas in het café was en hij had nog geen tijd gehad om veel te drinken. Maar hij was in een sombere en wantrouwige stemming. Maigret wist ook niet wat hij er mee aan moest. ‘Sterkte en vergeet u niet mij morgen weer te bellen’, zei de commissaris. ‘Ik dank u wel’, was het antwoord en de verbinding werd verbroken. De commissaris voelde zich niet prettig na het gesprek…

Place des Abbesses
Place des Abbesses

De volgende dagen hoort Maigret niets meer van Planchon. Hij besluit maar eens een kijkje te gaan nemen in de rue Tholozé en treft mevrouw Planchon. Na wat vragen vertelt ze dat haar man voorgoed is vertrokken en dat hij zijn bedrijf heeft verkocht aan Roger Prou, haar minnaar. Ze toont het contract met daarop de handtekening van Planchon.

Tot slot zegt ze nog dat Planchon de vorige avond laat is vertrokken met onbekende bestemming. Hij had een koffer bij zich. De commissaris zegt  dat hij verder geen vragen meer heeft en hij vertrekt. Bij de deur aait hij Isabelle, die al thuis was van school, nog even over haar bol…

Nu willen jullie natuurlijk weten hoe dit afloopt….  Zeg ik niet ! Speel maar lekker zelf voor Maigret en zoek het uit met behulp van internet..

10629745_702783906474755_4825949522185832902_n

Bewerkt uit "Maigret et le client du samedi" van Georges Simenon, 1962.
Met dank aan Harry de Jong voor zijn steun in Parijs...