Categorie archief: Frankrijk

Cuisses de grenouilles

kikkerbilletjes

Een paar dagen geleden at ik ze voor het eerst. De kikkerbilletjes. Nou ja, het zijn eigenlijk meer pootjes. Tja, je bent tenslotte in Frankrijk en dan moet je alles proberen. Ik zag ze op de kaart staan, cuisses de grenouilles bij Le Marché in Nice, op de cours Soleya.

adicionar-uma-legenda

“Heb ik nog nooit gegeten” zei ik tegen de ober. “Wel, nu heb je de kans !”

Ik weet het, foie gras mag je niet eten, want ganzen dansen op gloeiende platen en worden vetgemest. Kikkers worden levend geslacht want dan blijft de smaak beter. Ja mooi, varkens en koeien worden dood geslacht…

Maar goed, het was lekker ! Een soort van kip (dat zegt iedereen over onbekend voedsel) maar dan anders. Smaakvoller, dat wel en het is lekker peuzelen met de pootjes…

Ik heb nog geen recept, maar ik ben op zoek !

cartoonuntitled1_copy(3)

Advertenties

Paris je reviens

01 Panorama
Panorama Nice. Photo Harry de Jong

IMG_8677  Door Harry de Jong 

‘Paris je reviens’ zingt Jacques Brel aan het slot van zijn chanson ‘Les prénoms de Paris’. Maar alvorens terug te keren naar Parijs, moeten we Parijs eerst verlaten. Dat gaan we doen. We spoeden ons naar het Gare de Lyon en stappen daar in de TGV naar Nice, Côte d’ Azur. Na enige tijd van gespannen afwachting zet de trein zich in beweging. Daar gaan we!…

Na aankomst is het eerste wat opvalt de strakblauwe lucht en de uitbundig schijnende zon. In deze contrijen is dat overigens héél normaal. We gaan richting Place Masséna. Daar wordt alweer volop muziek gemaakt. Ik heb zo de indruk dat de meeste straatmuzikanten hier studenten zijn van het conservatorium van Nice. Niemand minder dan Gilbert Becaud heeft daar zijn opleiding genoten. Als ik het plein verder oploop kom ik bij een grote verkeersweg. Ik ga rechtsaf om naar de Promenade des Anglais te gaan. Onderweg passeer ik een paar ‘super de luxe’ hotels die voor ons ‘normale’ stervelingen onbetaalbaar zijn. Maar het ‘opsnuiven’ van de sfeer en de ambiance die ze uitstralen kost niets en is voor ons ook interessant. Als ik geluk heb, stopt er zo maar ineens een peperdure sportwagen voor de deur. Een Ferrari, een Lamborghini of een Jaguar… De ‘nonchalante’ eigenaar stapt uit en hoeft alleen maar de autosleutels aan de toesnellende hotelbediende te geven en die zorgt voor de bagage en het parkeren van de auto. De eigenaar van de auto kan zo doorlopen en wordt vervolgens naar zijn luxe suite gebracht.

facade_nuit_bleue_hotel_negresco (1)

Dan komen we op de Promenade… De ‘die hards‘ gaan natuurlijk direct naar het strand om een duik in zee te nemen en aansluitend wat zon mee te pakken. Geef ze eens ongelijk…

plage_pano1_w1000

Tussen twaalf en een uur is het tijd voor de lunch. Daarvoor ga ik terug naar de Place Masséna. Aldaar neem ik een rijkbelegde sandwich met een klein flesje wijn. Op een steenworp afstand ligt het park Albert Ier en een bankje in de schaduw lijkt mij een uitstekende plaats voor een kleine picknick. ‘Bon Appetit!’

03 Promenade des Anglais
Promenade des Angkais Photo Harry de Jong

‘s–Middags ga ik naar het strand om te zwemmen en wat te zonnen, als het tenminste niet te heet is. Dan ga ik pas om een uur of vier. Na het strand ga ik langzamerhand richting hotel om mij wat op te frissen en mij voor te bereiden op de avond die ik door gaan brengen in oud Nice.  De Avenue Jean Médécin nodigt mij uit om wat te gaan drinken zo in de late namiddag….

Om half acht ongeveer ga ik naar oud Nice. Via de fontein op het einde van de Place Massén loop ik zo de oude stad binnen. Langs het grote theater en bij de Cours Saleya, loop ik naar hèt culinaire centrum van de oude stad. Een paar restaurantjes passerend, ben ik bij een pizzeria, ‘Le Saleya’ geheten. Een geweldige plek om te gaan eten, het is erg lekker en niet duur.

Le Saleya

Een wat chiquer restaurant bevindt zich aan de rechter kant van de ‘Cours’, ‘Le Grand Bleu’. Een zeer vriendelijke dame in een soort ‘stewardes’-outfit loopt voor het restaurant met een menu in haar hand, dat ze overhandigt aan de voorbijganger met de bedoeling dat deze zich door haar naar een tafel laat begeleiden. Je kunt rustig haar uitnodiging aannemen. Je zult er geen spijt van hebben. Het is werkelijk af.

Le Grand Bleu

Echte servetten (kom daar maar eens om tegenwoordig). En een geweldige bediening. En wat de prijs betreft, lijkt het wel mee te vallen. Wel iets duurder dan Soreya, maar door wat te combineren, eventueel een menu of een gedeeltelijk menu te nemen, kan je de prijs wel een beetje bijsturen. Mijn advies voor deze restaurants is, probeer het verblijf daar zo lang mogelijk te rekken, je maakt er van alles mee… Geweldig!

Market

Na nog wat door oud Nice te hebben gezworven, volg ik ongeveer dezelfde ‘procedure’ als bij de vorige avond. Dus boulevardje, Place Masséna, Avenue Jean Médecin, hotel. Maar ook hierbij geldt, rekken die hap, zodat ik moe, maar zeer voldaan terugkom in mijn hotel, gewoonlijk en zoals altijd, aan de mooiste boulevard…

Stukje Nice proeven ? Klik hier. De gitarist op de Place Masséna.

Harry de Jong

La soupe du Roi-soleil

Louis-XIV_Marriage_HD_768x432-16x9

“Hij was heel galant,” schrijft zijn schoonzusje Liselotte von der Pfalz, “maar vaak lag het wel heel dichtbij de overdrijving. Hij vond ze allemaal even leuk, als het maar vrouwen waren, boerinnen, de dochters van de tuinman, kamermeisjes, dames van stand.” Lodewijk reserveert meestal het middaguur om zijn favoriete dames te kunnen bezoeken, waarna hij met de koningin geniet van een copieus middagmaal.

Louis-XIV_Versailles_HD_768x432-16x9

Daar bewijst hij over een stevige eetlust  te bezitten: “Ik heb de koning vier borden verschillende soorten soep zien eten, een grote fazant, een patrijs, een groot bord sla, twee dikke plakken ham, geitenvlees bereid met knoflook en bouillon, een vol bord gebak en dan nog fruit en hardgekookte eieren,” schrijft Liselotte. ZeIfs een ”très petit couvert”, een kleine maaltijd, bestaat al uit drie gangen en een overdadig nagerecht, want de koning eet niets liever dan soep en zoetigheid. Exquise gerechten, elegant porselein en kristal omgeven de koning met een aura van overdaad en luxe. Dat hij met zijn vingers eet en een onaangename geur verspreidt, doet geen afbreuk aan zijn charisma. Als de koning iemand naar zijn tafel vraagt, of een van zijn tafelgenoten verzoekt zijn servet vast te houden, dan is dat een grote eer waar de meeste aristocraten aan het hof slechts van kunnen dromen.

DSC_0035a
Petit salle à manger, chateau de Versailles

Iedereen praat over de recepten van Lodewijk XIV, maar niemand geeft de ingrediënten; Hier is een goede reden om jullie mijn recept voor een koninklijke soep aan te bieden. Omwille van de eerlijkheid, heb ik gekozen voor een verstandig evenwicht tussen de wilde groenten. Je bent echter niet verplicht om  deze verhoudingen aan te houden, kwestie van smaak.

Chateau-de-Versailles-630x405-C-Thinkstock_block_media_big

Ingrediënten: 250 gr van bladeren van klaprozen, 250g jonge brandnetelbladeren, 3 grote aardappelen, geraspte Parmezaanse kaas, toast, water, zout, peper.

Kook de jonge en tedere bladeren van de wilde groenten en aardappelen in gezouten water. Giet wat water af. Hoeveel hangt af van de gewenste dikte van de soep. Even proberen dus… Gebruik daarna een blender of  een staafmixer tot de groenten fijn zijn en breng op smaak met zout en peper. Serveer op een bedje van geroosterde croutons en parmezaanse kaas.

De klaproos is papaver, waar opium uit wordt gewonnen. Je kunt er dus slaperig van worden. Nou en ? Je hebt gegeten als ‘Le Roi Soleil !’

Soleil

 

Béziers, Ville de ma jeunesse

ord river, beziers, france

Na wat omzwermingen en een tijdje op Corsica te hebben gewoond, kwamen we terecht in Béziers. Op 96 Avenue Jean Constant om precies te zijn. Ik denk dat ik een jaar of 12 was, want ik ging direct naar Lycée Paul Riquet. Grijs jasje aan, want dat hoorde zo. Geen onderscheid in klasse.

De dictées maakte ik altijd goed. Vaak ging het over de sluwe vos Renard en vaak wist ik ook niet wat het woord wat ik moest opschrijven betekende. Ik had naast mij een velletje extra papier en daarop schreef ik het woord wat ik zojuist had gehoord en keek dan hoe het “stond”. Als ik dacht, dat moet kloppen, schreef ik het in het “net” Ik kreeg altijd een voldoende.

zbqMHjscObw9CtYJIa36LzvccDQ

Toen ik 14 werd, kreeg ik van mijn vader een brommer. Niet zomaar een brommer, nee, mijn vader had smaak ! Een heuse Solex met handremmen en verwijderbare, van het voorwiel af te halen motor. Mon dieu ! Zei ik vrolijk. Maar mijn moeder kwam tussenbeide en zei: “Hans, zolang je nog niet vloeiend Frans spreekt wil ik geen vloek horen ! T’as compris ? Ik vloek nu nog steeds niet. Het woord “Merde”is dan ook voor mij niet gewoon. Zelfs niet in Paris.

IMG_8617

Béziers, ah Béziers… Prachtige stad. Wij woonden aan de voet van de stad. Achter ons was een kleine wijngaard, waar ik elk jaar meewerkte aan de oogst. Na een dag werken kreeg ik, behalve wat salaris, ook 2 flessen wijn mee, wat mijn ouders wel konden waarderen. Ik verdiende mijn eerste camera, een Polaroid, want geduld heb ik nooit gehad en nu nog steeds niet.

1233615_547604395294663_1546357239_n

In de avond, zo na het eten, pakte ik vaak mijn stoere brommer om omhoog te klimmen naar de Cathedrale de St. Nazaire en van het uitzicht te genieten. Een rustpunt, soort afsluiting van de dag.

images

Later ging ik plaatsen ontdekken. Sète, Valras, Serignan, Marseillan, Cap d’Agde… allemaal op mijn trouwe Solex…

Mijn moeder is naar Sète verhuisd en daar ook begraven. Oui, j’aime le sud. Later een stukje over Béziers zelf, want er is nog zoveel te ontdekken, à découvrir !

A plus !

Les-Fables-de-Jean-La-Fontaine

 

Château de Savigny-lès-Beaune

chateau_de_savigny_les_beaune_bourgogne_663

Wijn, snelle auto’s, motoren en straaljagers. Perfecte combinatie zou je zeggen. Dat vond ook Michel Pont, eigenaar van Château de Savigny-lès-Beaune.

savignyblog3
Madame et monsieur Pont

Zijn wijngaard van ongeveer 20 hectare, beslaat zeven crus: Auxey-Duresses, Beaune, Monthélie, Meursault, Pommard, Volnay en Savigny-lès-Beaune, met inbegrip van zijn Cuvee du Château Monopoly met 4 hectare en de aan de Côte dijonnaise, de Clos du Chapitre du Roy.

2

De prachtige caves daterend uit de 14e en 17e eeuw bevinden zich onder “Le Grand Château” en getuigen van een lange wijngeschiedenis.

1

Maar behalve zijn passie voor wijn heeft Michel Pont een duidelijke obsessie voor de schoonheid van snelle auto’s en het verzamelen daarvan. Voor de Abarth sportauto’s is een apart gebouw op het landgoed tot een museum omgetoverd. In het grote kasteel zie je honderden motorfietsen, van 1902 tot 1960 en twee verdiepingen vol met modellen van vliegtuigen en auto’s. In andere kamers zijn oude fietsen en antieke machines en gereedschappen voor de wijnproductie uitgestald. Elke centimeter van het kasteel is gevuld. Alsof dat nog niet allemaal genoeg is vind je buiten op het landgoed, zo’n 80 straaljagers.

aer0193

Het kasteel is ook de thuisbasis van Club Abarth France. Elk jaar, op 5 mei, wordt een evenement ter herdenking van de verjaardag van Carlo Abarth georganiseerd door de club.

SDC12331

“Ik ben in de eerste plaats een wijnproducent,” zegt Michel Pont, maar voegt eraan toe dat hij altijd al racen als hobby had. Hij gebruikte een deel van de auto’s voor het racen zelf en verzamelde de rest, ongeveer 30 in totaal. De vliegtuigen, zei hij, zijn duur om te vinden en te behouden. Michel Pont begon met Franse vliegtuigen en breidde vervolgens uit naar jets uit België, Duitsland, Rusland en de VS.

F1010004

Het voormalige poortgebouw is omgebouwd tot een winkel, restaurant en locatie voor de wijnproeverij, dus er is veel te genieten. Als je dan toch in Beaune, de wijnhoofdstad van de Bourgogne bent, neem dan zeker een kijkje. Je vind meer informatie op de site, Chateau Savigny- les-Beaune.

F1010007
Vader en zoon bij een jongensdroom

“Hoe zit het dan met die wijn ?” hoor ik al roepen. Wel, ik heb hem daar natuurlijk geproefd en die is bijzonder goed te drinken ! Ik heb dan ook een doosje meegenomen…

mh80-etiket

 

Château Cheval Blanc

chateau_cheval-blanc

In de film “Comme un chef” uit 2013 met Jean Reno en Michaël Youn, wordt op een trap in de hal van het restaurant van chefkok Alexandre Lagarde tijdens een gezellig onderonsje “en passant” even een flesje Château Cheval Blanc opengetrokken en leeggeslobberd.

785029-image-du-film-comme-un-chef-avec-637x0-2
Jean Reno en Michaël Youn,

Cheval Blanc is niet zomaar een wijn. Hij behoort tot de 3 duurste wijnen ter wereld.  Een 6 liter Imperial uitvoering, uit 1947, is op een veiling van Christie’s in Genève verkocht voor ruim 300.000 dollar. Volgens de wijnexpert van Christie’s, Michael Ganne, is het de enige bekende fles in het Imperial-formaat en kan zeker, voor nog eens 50 jaar, zonder enig probleem worden bewaard. Deze wijn geldt als één van de grootste Bordeaux aller tijden en is nu in handen van een anonieme Zwitserse verzamelaar.

cheval-blanc-1947
Château Cheval Blanc 1947

De wijn staat daarbij op de tweede plaats, onder Screaming Eagle 1992 uit Napa Valley in Californië, die voor 500.000 dollar werd verkocht. Op de derde plaats een Champagne, een Heidsieck 1907, uit een schipswrak, geveild voor 275.000 dollar. Door de vele lijsten die worden gepublceerd weten we nooit precies welke de duurste op dit moment is. Elk jaar worden er bijzondere wijnen geveild, over de hele wereld.

De wijngaard van Château Cheval Blanc met zijn moderne architectuur

Château Cheval Blanc is gelegen binnen de gemeentegrenzen van pittoreske dorpje Saint Emilion, dicht tegen de appellatie van Pomerol, in de Bordeauxstreek van Frankrijk. De 37 hectaren omvattende wijngaard is beplant met cabernet franc en merlot, waarvan de eerste tevens de belangrijkste is.

5 Cheval Blanc

Sinds 2012 is het één van de vier wijnen die de hoogste rang Premier Grand Cru Classé heeft gekregen de (A) status in de Classificatie van St. Emillion wijn, samen met Château Angélus, Château Ausone, en Château Pavie. Hoewel de naam anders doet vermoeden is het een rode wijn. De tweede wijn die het landgoed produceert is Le Petit Cheval.

2-chateau-cheval-blanc

Ik kan hier natuurlijk wel een hele rij met cijfers, jaartallen en hectaren gaan geven maar die kunnen jullie zelf opzoeken. Veel leuker is de volgende anekdote…

De manager van Château Cheval Blanc, Jacques Hebrard, was woedend over de waardering van het jaar 1981, geschreven door wijncriticus Robert M. Parker, Jr. Hij vroeg hem nog een keer te komen proeven. Toen Parker arriveerde werd hij aangevallen door de hond van Hebrard, die hem in zijn been beet. De manager bleef rustig staan en keek toe.

Robert M. Parker Jr.
Robert M. Parker Jr.

Parker vroeg om wat verband om het bloeden te stoppen, maar Hebrard gaf hem in plaats daarvan een kopie van de laatste bevindingen en waardering, aldus Parker. Herbrard ontkende echter dat Parker bloedde.

Maar toch, Parker proefde de wijn nogmaals, vond deze stukken beter dan bij zijn vorige keer en gaf hem een goede waardering in zijn beroemde wijngids “The Wine Advocate”.

Eigenaar van Château Cheval Blanc is de 65 jarige Bernard Armault,  oprichter, voorzitter en CEO van Louis Vuitton Moët Hennessy, een luxeconglomeraat met een beurswaarde van ongeveer 59 miljard euro. De groep bevat onder andere Louis Vuitton, Dior, en Fendi.

Nu willen jullie natuurlijk allemaal proeven ! Nou, een Château Cheval Blanc / 1e Grand Cru Classé 2008 heb je al voor € 585,00 per fles. Voor de wat betere inkomens is er de Château Cheval Blanc / 1e Grand Cru Classé 2009, dat was een wat beter jaar, voor € 1289,00.  Nu hoor ik jullie allemaal al roepen “Nou, dat proef ik er niet aan af ” ! De meesten die deze wijnen kopen doen dit echter niet om ze thuis op te drinken. Het is een “duurzame” belegging en een goede ook !

chateau-cheval-blanc

Moules farcies à la Sétoise

18051665_p

Gisteren heb ik jullie verteld over Sète. Het is ook een belangrijke vissershaven. Vandaar dat “La Cuisine Sétoise” veel visgerechten kent die zelfs landelijk bekend zijn. Vaak met schelpdieren omdat die daar ook op grote schaal worden gecultiveerd.

Laten we daar vandaag maar eens eentje van bereiden om vast in de Mediterrane stemming te komen. Een gerecht wat je daar zeker op de kaart zult tegenkomen is het volgende…

53418818_PVI_0001_A633850_PS

Moules farcies à la Sétoise.

Voor 6 personen: 30 mooie, liefst wat grote, mosselen, 500g vlees uit braadworstjes, 2 eieren, 3 teentjes knoflook, 1 gesnipperde ui, een klein bouquet garni, een glas witte wijn, 500 g tomatenpuree, zout en peper. Voor de aïoli, 2 eierdooiers, 3 tenen knoflook, een sneetje stokbrood en een 1/4 liter olijfolie.

Meng voor de vulling het braadworstvlees, knoflook, peterselie, eieren, zout en peper.

Voor de saus, sauteer de gesnipperde ui, voeg de tomatenpuree toe en bak dit even aan. Voeg de witte wijn en een kwart liter water toe en laat 5 minuten koken. In die tijd gaan we de mosselen vullen.

Open de mosselen in het midden voorzichtig zodat de scharnier heel blijft.Vul met het vleesmengsel en druk op de twee schalen om goed af te dichten en het teveel aan vulling te verwijderen.

Plaats de mosselen één voor één in de pan met saus. Voeg wat water toe zodat de schelpen net onder staan. Plaats een gewicht, bijvoorbeeld een bord op de mosselen om te voorkomen dat ze tijdens het koken opengaan en kook ca. 20 minuten op een matig vuur. Je kunt ook om elke mossel een keukentouwtje knopen, dat staat ook geinig bij het serveren.

moules farcies

Voor de aïoli, pel de knoflooktenen en stamp ze fijn in een vijzel. Week het brood en knijp het goed fijn voor het toe te voegen. Voeg de eierdooiers, zout en peper toe en druppel de olijfolie erdoor tot een soort mayonaise ontstaat.

Voeg de aïoli aan de saus toe en voor serveer de saus met spaghetti of gekookte aardappelen begeleid door een frisse groene salade. Vergeet het stokbrood niet om lekker in de saus te soppen en zet voor de sfeer een CD van Georges Brassens op !

Bon apetit !

barques_color__es_sur_canal_de_s__te