Categorie archief: Fotografie

Willy Ronis par Willy Ronis

WR affiche

In een eerder bericht heb ik al eens geschreven over Willy Ronis. Een opmerkelijke fotograaf die het intieme leven van de Parisiens op een prachtige manier heeft vastgelegd. Willy Ronis un géant de la photographie.

Willy Ronis door Willy Ronis laat je in de loop van de tijd reizen in het aanzienlijke werk van de fotograaf die Belleville en Ménilmontant groot heeft gemaakt.

Zijn teksten begeleiden zijn blik en nemen je mee van de geplaveide straten van het populaire Parijs naar het meest intieme leven van mensen die hij graag zag om het essentiële te vangen.

Nu is er de gelegenheid om 200 foto’s gemaakt in de periode tussen 1926 en 2002 te bezichtigen in het Pavillon Carré de Baudouin, gelegen in het 20e arrondissement van Parijs dat tevens zijn 10 jarig bestaan viert.

Dit is waarom het, net als de vorige, volledig gratis is . Daarom worden er ook elke zaterdag om 15:00 uur gratis rondleidingen door de tentoonstelling georganiseerd.

Pavillon_Carré_de_Baudouin_2

Al met al de moeite waard om ook eens rond te lopen in het 20e en dit prachtige huis uit de 18e eeuw te bezoeken waar niet veel toeristen de weg naar vinden…

Mooi te combineren met de beroemde begraafplaats Père-Lachaise.

Venezia

IMG_20170613_194312.jpg

Al blijf ik erbij dat Paris “la plus belle ville du monde” is sta ik heus open voor bezoekjes aan andere mooie plekken op onze aarde. In Italië ben ik bekend. Ik heb gewoond en gewerkt in Pompeï en Napels, maar was nog nooit in Venetië geweest. Het moest een keer gebeuren. Meteen maar wat foto’s gemaakt voor mijzelf en om te delen…

IMG_9552(1)

Een mooie stad, dat staat buiten kijf. Maar druk ! Je kunt over de hoofden van de toeristen lopen en vooral over de grote groepen. Niet echt sfeerverhogend in kleine straatjes en charmante bruggetjes waar je letterlijk in de file komt te staan. En dat bij 34 graden…

IMG_20170613_180711.jpg

Ken je dat ? In de file staan terwijl je wandelt ? Soort van de Bijenkorf Amsterdam in de week voor kerstmis. De burgermeester van Venetië heeft er genoeg van. Zo hebben nu Venetianen voorrang in het openbaar vervoer en worden grote groepen ingeperkt. Dat moet ook wel, want zo kan het niet langer.

IMG_9550.JPG

Toch blijft het de moeite waard om te bezoeken. Venetië is uniek. Gelukkig kwam er na de warmte toch een lekker buitje van 5 minuten, waarna de temperatuur flink daalde. Héérlijk !

IMG_20170614_165113.jpg

Hipshots

img_88521

Toen ik ooit docent was op de Fotoacademie, hadden we een leuk onderdeel voor de eerstejaarsstudenten. Het maken van hipshots, wat zoveel betekent als fotograferen vanuit de heup, zonder precies te weten wat het resultaat wordt. Om meer gevoel met je camera te krijgen en ook, dat is het leuke, fotograferen zonder dat iemand het in de gaten heeft. Dat kan tot verrassende resultaten leiden. Immers, alles en iedereen die je fotografeert heeft niets in de gaten en mensen gedragen zich natuurlijk. Bovenstaande hipshot maakte ik in Quartier Latin. De foto beneden vanuit een rijdende métro.

Er zijn ook fotografen die bijna niets anders doen zoals Edgar Diaz, maar het leuke is om het zelf eens te proberen. Je kunt het met je spiegelreflex proberen, loshangend aan je schouder, maar ook met je smartphone, minder opvallend. Gewoon proberen en thuis lekker kijken naar wat je gemaakt hebt. Spannend en leuk !

img_8864

Analoog of digitaal ?

photography-336608_6401

Als oude stempel fotograaf kijk ik soms een beetje argwanend naar wat er nu plaatsvindt in de moderne fotografie. Is fotografie nog wel fotografie ?

De fotograaf is een vertegenwoordiger van zijn tijd was het motto. Dat is aan het veranderen. De nieuwe fotograaf gaat vooral voor beeldmanipulatie waardoor de tijd niet meer in beeld is. Het worden beelden die mooier worden gemaakt dan de werkelijkheid. Begrijp mij niet verkeerd. Het ophalen van contrast, kleur of helderheid reken ik niet mee. Dat deden we analoog ook al.

Gelukkig manipuleren fotojournalisten niet. Die blijven registreren wat er in onze wereld gebeurt. Ze hebben ook geen enkele behoefte om het mooier te maken dan het is. Dit is het ! Zeggen ze, kijk !

the-conflict-people-and-landscapes-of-photojournalist-don-mccullin-1451987848

Is beeldmanipulatie iets om te verbergen dat je eigenlijk niet kunt fotograferen ? Dat je met een slechte foto toch tot een goed resultaat kunt komen ? Dat is een vraag die moeilijk te beantwoorden is. Ik keek na een dag fotograferen naar mijn negatieven of dia’s op mijn lichtbak om te zien of alles erop stond zoals ik het voor ogen, nou, door de lens zag. Dat was iedere keer ontzettend spannend. Ik kon immers niet manipuleren. Ja, doordrukken en tegenhouden in de doka. Pakken papier verder kwam ik er dan achter dat het negatief waardeloos was en niet meer te verbeteren. Kortom, je kunt iets niet beter maken, tenzij je in staat bent om tegen jezelf te liegen…

Een wereldplaat. Die maak je niet elke dag. Dat gebeurt je gewoon. Samen met je techniek en het vermogen om écht te kijken, zie je dingen die anderen niet zien en weet je die in een fractie van een seconde te registreren. Dát is de essentie van straatfotografie. Werk je in een studio, dan hoef je daar geen rekening mee te houden. Je hebt dan alles in de hand. Je ziet op je scherm wat het gaat worden en je weet wat het resultaat is.

Dan hebben we nog de beeldmanipulators. Een sok, een dooie duif, een natte straat, zware bewolking, plak het naar believen in elkaar en voilà ! Een foto. Nee, een plakplaatje. Je kunt het kunst noemen, maar absoluut geen fotografie. Heeft er niets mee te maken.

Lori-ErikJohansson-CutFold

Maar goed, voor ieder wat wils. Ik blijf bij mijn straatfotografie. Lang genoeg heb ik met mijn reclamefotografie de boel in de maling genomen. Ik hoop dat mijn foto’s laten zien waar en wanneer ik geleefd heb als ik er niet meer ben…

15a

Roma

IMG_9337

Het was lang geleden dat ik Rome bezocht. Veertig jaar om precies te zijn, dus het werd tijd om weer eens te gaan kijken. Ik woonde en werkte toen in Napels en omgeving. Geen wereldbaan hoor, als kelner en kaartjesverkoper voor de boten naar o.a. Capri en Ischia. De taal sprak ik toen behoorlijk. Nu moest ik toch aardig moeite doen om alles weer boven te halen, maar dat lukte uiteindelijk toch. Ik moet er wel bijvertellen dat dat ook komt door de vriendelijkheid en het geduld van de Romeinen. Kom je er niet uit, veel Romeinen spreken Engels.

IMG_9360

Rome is een drukke stad, vooral rond deze tijd kun je bij de grote bezienswaardigheden over de hoofden lopen. Gelukkig is het mogelijk om toegangsbewijzen online te regelen. Met je smartphone kun je de kaartjes downloaden en passeer de lange wachtrijen. Maak niet de fout te denken dat als je vroeg gaat het rustig is, dat is de drukste tijd. Als je toch zonder kaartje bent, ga dan rond lunchtijd. Dan valt het relatief mee.

IMG_9346

Wij hebben alleen het Vaticaan en het Colosseum bezocht. Dat was wel weer genoeg voor die kleine week. Je gaat tenslotte niet op vakantie om in de rij te staan en vervolgens sjokkend achter de horde aan te lopen. Nee, wij hebben de meeste tijd besteed aan het slenteren door de straatjes van de historische stad en uitgebreide lunches, want lekker eten kun je overal in Rome.

IMG_9418

Een leuke wandeling is langs de vele Piazza’s. Dwalend door de binnenstad is er geen ontkomen aan, je komt altijd terecht op de Piazza Navona, of je nu wilt of niet. Goed, het is prachtig, maar ook een toeristenkermis. Er zijn op Piazza Navona vele restaurants, maar trap er niet in. De prijzen voor de gerechten zijn redelijk, maar achteloos een glas wijn bestellen kost je al gauw 10 tot 12 euro. Het is over het algemeen duur om op dergelijke Piazza’s wat te bestellen. In een klein zijstraatje betaal je de helft en het is nog leuker ook.

IMG_9391

Er zijn teveel Piazza’s om op te noemen in Rome. De moeite waard is Campo de Fiori, waar in de ochtend de markt plaatsvindt. De Piazza di Sant’Ignazio is ook zeker de moeite waard, met prachtig gekleurde gevels. Piazza del Campidoglio is een meesterwerk van Michelangelo. Hier, hooggelegen boven de stad, is de macht voelbaar. Links staat het reusachtige Capitool, recht vooruit het Palozzo Senatorio waar de burgermeester zetelt en daarachter kijk je op het Forum Romanum. Het uitzicht is perfect. Ga gewoon zonder na te denken aan de wandel, je komt toch ogen te kort.

IMG_9415

Kortom, een stad die je vaker moet bezoeken. Ik ga dan ook zeker weer terug. Rome, misschien wel de beste stedentrip die je kunt maken…

IMG_20160608_132724

 

Ansel Adams

Franz-Josef-Glacier-5125be33a4ed9_hires

Iedere fotografie student, van mijn tijd, kent hem. Ansel Adams was buiten een getalenteerd fotograaf, de uitvinder van het zone-systeem. Eenvoudig gezegd, het oprekken van het contrast van een film door verschillende belichtings- en ontwikkeltechnieken. Ik ga dat nu niet verder uitleggen maar het leverde hem, mij en vele andere fotografen bijzondere resultaten op. Dit systeem kan alleen toegepast worden op zwart/wit films en er zijn niet veel fotografen die hier nog mee werken. Maar ze zijn er nog wel ! Vooral kunstfotografen. Het ontwikkelen van de film, in de doka staan en het papier voelen. Het blijft een mooi vak.

Ansel-Adams-Portrait-Inner-Banner1

Ansel Adams (San Francisco, 20 februari 1902 — Monterey, 22 april 1984) was een Amerikaans fotograaf. Adams is bekend van zijn indrukwekkende landschapsfoto’s in zwart-wit, geïnspireerd door een trip naar Yosemite National Park in 1916. Hij wordt gezien als een van de meest invloedrijke fotografen van de twintigste eeuw.

Tenaya_Lake_Clouds_R_1440S

Hij fotografeerde op grootformaat, dwz vanaf 4×5 inch tot aan 8×10 inch negatiefformaat. Vroeger ging dat met een platencamera, nu een technische camera vanwege de verstelmogelijkheden. Hij is het grootformaat altijd trouw gebleven vanwege de grote scherpte. Immers hoe groter het negatief, des te scherper de vergroting.

Adams fotografeerde in de jaren 1944-1958 de nationale parken en kreeg daarvoor drie Guggenheim-prijzen. Hierdoor kreeg hij naam als de bekendste natuurfotograaf van Amerika.

4

Je kunt de ongelooflijke kwaliteit van zijn foto’s natuurlijk niet op je computerschermpje zien en ook niet in een boek met hoge kwaliteit druk. Gewoon opletten en als er een keer een expositie in de buurt is, zeker gaan. Het is indrukwekkend. Zelf krijg ik vaak het gevoel toch maar weer eens een doka te bouwen…..

ansel-adams-portrait-gear-patrol
Ansel Adams ca. 1950

 

Paris photo

Christophe-Guye-Galerie-Paris-Photo-Nick-Knight

Vandaag, donderdag 12 november, start de 19e editie van Paris Photo, waar 147 galeries uit 34 landen vertegenwoordigd zijn. Dat alles vindt plaats in het Grand Palais in Parijs.

Fotografen uit de hele wereld zijn er te bewonderen, zowel van deze tijd als van vroeger. Iedereen die iets met fotografie te maken heeft, professional of amateur, kan er exposeren.

Voor de eerste keer dit jaar worden er foto’s geëxposeerd, gemaakt op grootformaat, door een aantal geselecteerde galeries in de Salon d’Honneur.

Paris Photo 2014 Grand Palais

In deze Salon d’Honneur is verzamelaar Enea Righi te gast. Hij presenteert de beste werken van collecties uit Italië, onder wie Cy Twombly, Nan Goldin en Hans-Peter Feldmann.

Zegt een niet fotograaf waarschijnlijk helemaal niets, maar wacht maar tot je deze prachtige beelden ziet. Jammer genoeg duurt het maar 4 dagen. Geeft niet, want als je nu geen tijd hebt, kun je altijd nog volgend jaar mei Paris Photo zien in Los Angeles. Maar dat is geen Grand Palais helaas, want daar binnenlopen is al een belevenis op zich…

Richard Avedon

920x380x2
Richard Avedon (15 mei 1923 – 1 oktober 2004) Drieluik zelfportret

Toen ik nog volop in mijn studio werkte, in opdracht van reclamebureau’s, kwam ik elke dag, met mijn Polaroids, thuis bij mijn vriendin, een hair & make-up artist, die zei; leuk allemaal Hans. Maar waarom doe je niet iets meer met mensen in je fotografie ? Kijk eens naar Richard Avedon.

Voor Dior, Le Marais, Paris, 1947
Voor Dior, Le Marais, Paris, 1947

Ze had wel gelijk, want er viel niet veel spannends te ontdekken in mijn werk. Ik werkte voor geld, niet meer en niet minder.

Veel later heb ik het ook gezien.

Richard Avedon, was een fotograaf uit New York die zich specialiseerde in zwart-wit modefotografie en portretten. In tegenstelling tot andere fotografen heeft hij nooit zijn opleiding afgerond. Hij stopte namelijk op zijn zeventiende met school om zich bij de fotografie-afdeling van de US Merchant Marine aan te sluiten. In zijn diensttijd legde hij met zijn Rolleiflex camera met dubbele lens (een cadeau van zijn vader) binnen enkele jaren duizenden gezichten vast voor identiteitskaarten. Maar dat werd anders…

Dovima, pearls by Van Cleef & Arpels, New York, March 1953
Dovima, pearls by Van Cleef & Arpels, New York, March 1953

Hij breidde zijn technische kennis over camera’s uit en had binnen korte tijd zijn eigen studio. Als freelancer fotografeerde hij voor verschillende tijdschriften zoals Harper’s Bazaar en Vogue (hier werd hij al snel herkent als een uitmuntende fotograaf). Avedon ontwikkelde zijn eigen herkenbare stijl die werd gekenmerkt door beweging.

Elise+Daniels+with+street+performers,+suit+by+Balenciaga,+Le+Marais,+Paris,+August+1948,+Fashion+Portfolio_CP_redo
Elise Daniels with streetperformers. Suit by Balenciaga. Le Marais, Paris, august 1948

Zijn modefotografie was een doorbraak in de gevestigde orde. Niet meer het stijve en emotieloze studiowerk. Hij zette zijn modellen in niet alledaagse situaties, waardoor ze pas écht opvielen.

Dovima with Elephants, at Cirque D'Hiver, Paris, August, 1955
Dovima with Elephants, at Cirque D’Hiver, Paris, August, 1955

Avedon blonk voortdurend uit in de wereld van modefotografie en vestigde zijn naam naarmate zijn reputatie evolueerde. Hij wist gezichten, poses en producten met helderheid en klasse af te beelden. Zelf zei hij: “Mijn foto’s gaan niet de diepte in. Ik hou het bij het ware. Een goede waarheid is evengoed nog vol raadsels en wanneer ik echt opgezogen word door de schoonheid van een gezicht, door het detail van één enkel kenmerk, vind ik dat ik de waarheid uit het oog verloren ben… Dan ben ik verleid door iemand anders omschrijving van schoonheid of door wat de geportretteerde van zichzelf het beste vindt.”

Dorian Leigh, evening dress by Piguet,Helena Rubenstein's apartment, Île+St.+Louis,+Paris,August+1949,
Dorian Leigh, evening dress by Piguet,Helena Rubenstein’s apartment, Île St. Louis, Paris, August 1949,

Twee Nederlandse fotografen in Parijs

Johan van der Keuken
Photo; Johan van der Keuken Quatorze Juillet Paris (1958)

‘Ed van der Elsken (Amsterdam, 1925 – 1990 Edam), is één van de markantste fotografen die Nederland rijk is geweest. Zijn camera was geen muur waarachter hij zich verschool, maar een venster waardoor deze getalenteerde “enfant terrible” contact zocht met exoten en excentriekelingen.’

Ed van der Elsken  Seine-oever, Parijs (1950)
Ed van der Elsken Seine-oever, Parijs (1950)

‘De fotografiecarrière van Van der Elsken neemt in 1956 serieus in aanvang met het verschijnen van Een liefdesgeschiedenis in Saint Germain des Prés, een fraai vormgegeven fotoboek dat de weerslag is van zijn indrukken van Parijs (waar hij van 1950 tot en met 1954 met zijn toenmalige vrouw Ata Kando en haar drie kinderen verbleef).
In het boek, dat internationale aandacht krijgt en het startschot is voor een indrukwekkende reeks van ruim twintig boeken, richt Van der Elsken zijn nieuwsgierige blik op de jonge bohémiens van de Franse hoofdstad, waaronder de later beroemd geworden Australische kunstenares Vali Myers (1930-2003)’

Café de Flore Paris. Photo Ed van Elsken 53
Café de Flore Paris. Photo Ed van Elsken (1953)

‘Vanaf het begin van zijn carrière was Johan van der Keuken (Amsterdam 1938 – 2001), toen nog in de eerste plaats fotograaf, geïnteresseerd in het zichtbaar maken van beweging in stilstaande beelden. Mede door zijn grote belangstelling voor film experimenteerde hij al vroeg met reeksen foto’s die hij zodanig aan elkaar verbond dat er een ‘beeldverhaal’ ontstond. Ook koppelde hij bewogen, onscherpe foto’s aan stilstaande, scherpe beelden. Zo ontdekte hij hoe een montage van foto’s de beweging die in de beelden zit kan versnellen of daaraan juist een andere betekenis kan geven.

Quatorze_Juillet_Paris (1958)
Photo; Johan van der Keuken. Quatorze Juillet Paris (1958)

Voor velen is Johan van der Keuken bekend als filmmaker. Toch is hij ook altijd fotograaf gebleven. Een definitieve keuze tussen beide media heeft hij eigenlijk nooit gemaakt. Juist de specifieke mogelijkheden of beperkingen van film en fotografie interesseerden hem, zeker op het gebied van montage. Afwisselend legde hij het accent op het ene of op het andere medium.’

Het verschil in stijl tussen deze twee fotografen is duidelijk te merken, tenminste vind ik. De één maakt foto’s in een periode van 4 jaar en wordt gezien als een icoon in de fotografie van de stad. De ander maakt een bliksembezoek en vat in een paar dagen het werkelijke Parijs. Daarmee bedoel ik Johan van der Keuken. Hij zag en wist het in een paar dagen. Vergis je niet, Ed van der Elsken was een geweldige fotograaf. Vooral de series in Japan en Amsterdam bekoren mij zeer. Het is ook niet aan mij om te oordelen. Dat doet de kijker.

Bohèmes, café « Chez Moineau », Paris, 1953 © Ed van der Elsken
Bohèmes, café « Chez Moineau », Paris, 1953 © Ed van der Elsken

Maar toch…  dit kon in die tijd ook Amsterdam zijn…

Les Halles, le ventre de Paris

10984214_790582277694917_4080796475758794936_n

Ik kwam via een kennis in Parijs aan deze prachtige kleurenfoto’s van ‘Les Halles’ in de jaren 50 en 60. Zelf was ik nog te jong om dit mij te herinneren, hoewel ik 6 jaar was toen ik met mijn moeder op de Eiffeltoren stond. Dat was in 1963.

Sommige lezers weten dat nog wel. Ik vind het dan ook  leuk om dit te delen met een stukje geschiedenis van ‘le ventre de Paris’, zoals de hallen werden genoemd, naar de gelijknamige roman van Emile Zola uit 1873.

Les Halles, was het grote aanvoerpunt in Parijs voor vers voedsel. De handel werd over verschillende markten verspreid. Al in de 12e eeuw werden er markten gehouden in de open lucht van Parijs.

10959505_790576087695536_2686939466261045521_n
Les Halles 1960 © Jean Jéhan/Parimagine

Toen Napoleon III in 1852 zijn keizerrijk stichtte, had hij grootse plannen met Parijs. In het prestigieuze ontwerp van twaalf boulevards in een stervorm lag het marktterrein in de weg. Prefect Georges-Eugène Haussmann liet daarom tussen 1854 en 1866 tien overdekte markthallen bouwen, architect Victor Baltard ontwierp daarvoor gietijzeren boogconstructies met glazen daken.

10407129_789566984463113_8220947663600834140_n
Rue du Louvre, près des Halles 1968 © Martha Carrol/Parimagine

De hallen trokken ook veel toeristen. Bekend uit die tijd zijn de, nog voor een deel in de Rue Saint-Denis bestaande, kroegen en bistro’s, waar altijd goede en goedkope uiensoep werd geserveerd.

Les Halles, 1968 © Martha Carroll / Parimagine
Les Halles, 1968, © Martha Carroll / Parimagine

In de speelfilm ‘Irma la Douce’ uit 1963 van Billy Wilder zijn mooie scènes te zien die zijn opgenomen in de hallen van weleer. Met hoofdrollen van Jack Lemmon en Shirley MacLaine.

10670222_789566684463143_6772716915929988171_n
Les Halles 1968-1970 © Bernard Bardinet

In 1970 werden de hallen afgebroken en werd de markt naar Rungis buiten Parijs verplaatst. De reden daarvoor was dat de groeiende stroom vrachtwagens niet meer door de binnenstad kon. Tegenwoordig is op dezelfde plaats een groot, grotendeels ondergronds winkelcentrum gebouwd, het Forum des Halles. Nabij bevindt zich het metrostation Les Halles.

10468104_790575954362216_7675505963696290060_n
Les Halles 1968-1970 © Bernard Bardinet

Een prachtig tijdsbeeld van wat niet meer is, Ik hoop dat jullie hier net zo van kunnen genieten als ik.

Portefaix aux Halles, 1960 © Jean Jéhan / Parimagine
Portefaix aux Halles, 1960 © Jean Jéhan / Parimagine
Bron geschiedenis: Wikipedia.