Categorie archief: Eten en drinken

Une baguette s’il-vous-plaît !

franse-baguette-stock-760x440

Het cliché plaatje van de Fransman met zijn baret, glas wijn en een baguette onder zijn arm is misschien een beetje overdreven, maar wat moet de Fransman zonder baguette ?

In Frankrijk, en niet alleen in Parijs, is de baguette onmisbaar geworden in het dagelijks leven. Elke Fransman gebruikt 160 gram per dag, elke seconde consumeren de Fransen 320 baguettes. In Parijs heb je duizenden boulangeries, te vinden op elke hoek van de straat. Ook de traditionele bakkers zie je steeds vaker, zoals de zonder gluten bakkers.

3d9193673cb4ebb69d9771d194225080

Maar hoe is de baguette geboren ? Niet iets waar je dagelijks over nadenkt. Brood werd vroeger gewoon als rondbrood gebakken, soort van pain de campagne zeg maar. Later werd het brood uitgerekt en witter gebakken. Dit stamt uit de tijd van Napoléon, om het brood makkelijker te vervoeren voor de soldaten. Soort van vroegere Ikea. Ook in die tijd was het brood al heilig !

Er bestaat nog een andere versie, die je niet hardop in Frankrijk moet vertellen. Sommigen zeggen dat de vorm van de baguette in Wenen is uitgevonden en door Frankrijk werd geïmporteerd in de 19e eeuw. In 1839 opende August Zang de eerste Boulangerie Viennoise in Parijs.  In de jaren 20 werd de baguette wereldwijd populair.

Maar goed, wat de geschiedenis ook is, de baguette is niet meer uit het Franse leven weg te denken. Sandwiches, het stukje brood bij de maaltijd en het stiekum op straat snoepen van een stukje warm brood wat je net bij de bakker hebt gehaald, het blijft een feest ! Enne, even tussen ons, je kunt zoeken wat je wilt, in Nederland is de èchte Franse baguette niet te vinden…

dhxtr50xuaku4qxi0jj4

 

Advertenties

Crème Chantilly

laduree_saint_honore_rose_3

Crème Chantilly, of slagroom, gaat al een lange tijd terug in de culinaire geschiedenis van Frankrijk. Het zou ontstaan zijn tijdens een groot diner op Château de Chantilly ter ere van Louis XIV, georganiseerd door de toen zeer beroemde organisator van grote banketten, François Vatel. Er zou tijdens dat banket te weinig room te zijn voor het dessert. De kok besloot het op te kloppen, zodat er genoeg was voor iedereen. Dat zou zijn geweest in de lente van 1671.

Chateau-Chantilly

Maar in de culinaire boeken komt het pas voor aan het einde van de 18e eeuw. De eerste ‘crème Chantilly’ werd geslagen in de melkhandel van het dorpje Chantilly om te gebruiken tijdens de grote diners van de Prince de Conde, Louis-Joseph de Bourbon. De crème bevatte ook wat vanille.

Leuk om te weten als je je straks weer te pletter staat te kloppen in de keuken voor je lekkere toetje. Maar daar is een oplossing voor. De duur van het kloppen heeft namelijk ook te maken met de kwaliteit van de room.

Die koop je bij ‘Maison de la Chantilly’ in de rue Cler, 7e arrondissement. In Parijs heb je veel winkels met een specialiteit en deze richt zich helemaal op slagroom. Gewoon een fles room,van de beste kwaliteit, maar ook allerlei lekkernijen, als het maar met slagroom is.

HiP-Paris-blog-Maison-de-la-Chantilly-choux-1600x1067
Maison de la Chantilly

Best de moeite waard om eens te gaan kijken, als je een lekkerbek bent en niet bang voor de lijn !

Cuisses de grenouilles

kikkerbilletjes

Een paar dagen geleden at ik ze voor het eerst. De kikkerbilletjes. Nou ja, het zijn eigenlijk meer pootjes. Tja, je bent tenslotte in Frankrijk en dan moet je alles proberen. Ik zag ze op de kaart staan, cuisses de grenouilles bij Le Marché in Nice, op de cours Soleya.

adicionar-uma-legenda

“Heb ik nog nooit gegeten” zei ik tegen de ober. “Wel, nu heb je de kans !”

Ik weet het, foie gras mag je niet eten, want ganzen dansen op gloeiende platen en worden vetgemest. Kikkers worden levend geslacht want dan blijft de smaak beter. Ja mooi, varkens en koeien worden dood geslacht…

Maar goed, het was lekker ! Een soort van kip (dat zegt iedereen over onbekend voedsel) maar dan anders. Smaakvoller, dat wel en het is lekker peuzelen met de pootjes…

Ik heb nog geen recept, maar ik ben op zoek !

cartoonuntitled1_copy(3)

IJs in Parijs ? Berthillon !

Glacier-Berthillon

Een tijdje geleden schreef ik over Angelina, de beroemde salon de thé in de rue Rivoli, toen een straatveger in Parijs, Rosa Pluimhaar, mij attendeerde op Berthillon. Ja, die mag natuurlijk niet ontbreken in het rijtje “plekken voor lekkerbekken”, want de rijen voor de deur op zondag  zijn net zo lang als bij Angelina.

BerthillonLarge

Rare tijd om over ijs te schrijven zou je zeggen. Nou, niet helemaal. Oprichter Raymond Berthillon gooide de zaak midden in de zomer, op 14 juli, de nationale feestdag i.v.m. de bestorming van de Bastille, gewoon voor twee maanden dicht, om in half september weer open te gaan als het warme weer bijna voorbij was. “Ik ben niet geïnteresseerd in mensen die hier komen tijdens een hittegolf. Ik vind dat ze moeten komen wanneer het sneeuwt en vriest buiten. Dan komen ze van mijn ijs genieten en niet alleen maar om zichzelf te koelen. “

Glace-Berthillon-630x405-C-OTCP-Amelie-Dupont-I-128-16_block_media_big

Raymond Berthillon werd geboren op 9 december 1923 in het departement Yonne in de Bourgogne. Zijn ouders hadden een bakkerswinkel en na het verlaten van school, trad hij toe tot het familiebedrijf. In 1946 opende hij zijn eigen bakkerij in de rue de l’Ouest, in het 14e arrondissement van Parijs, met zijn vrouw Aimée Jeanne. In 1954 ging hij zijn onlangs weduwe geworden moeder helpen in bistro-hotel La Bourgogne, op 31 rue Saint-Louis-en-l’Ile. Hij begon al snel te experimenteren met een ijsmachine die nog meegenomen was van de eerdere bakkerij.

De eerste klanten voor zijn ijsjes waren lokale schoolkinderen, die dat weer aan hun vrienden en ouders vertelden. Later werden de hotelkamers omgebouwd om ruimte te maken voor productie-installaties, met inbegrip van een heus “laboratorium”, waar in de loop der jaren meer dan 70 smaken ijs en sorbets werden ontwikkeld. Standaard smaken zoals vanille, chocolade en aardbei, tot zeer bijzondere smaken, zoals exotisch zoethout, rabarber, lavendel en foie gras…

berthillon-glacier-Paris

Het was pas in 1961, wanneer culinair journalisten Henri Gault en Christian Millau enthousiast over  “deze verbazingwekkende ijssalon verborgen in een bistro op het Ile Saint-Louis” schreven in de eerste editie van hun gelijknamige gids, dat hij beroemd werd. Hij verwierf een cult-aanhang onder fijnproevers, voor zowel de zeldzaamheid van zijn ingrediënten als voor hun smaak. Kenners noemen Berthillon de beste ijsmaker ter wereld.

Raymond Berthillon overleed dit jaar, 14 augustus 2014, op 90 jarige leeftijd.

Raymond-Berthillon_3021699b
Raymond Berthillon, met kleindochter Muriel (R), dochter Marie Josee en schoonzoon Bernard (L) Photo: Rex Features

Berthillon bleef een familiebedrijf, zijn geheimen zorgvuldig bewaakt door dochter en kleindochter Berthillon, zijn schoonzoon Bernard Chauvin en kleinzoon Lionel.

010_31

29-31 rue saint Louis en l’ile., 75004 Paris. Het hele jaar geopend, woensdag tot en met zondag, van 10h tot 20h.

Chocolat

Hans de Jong fotografie

Image

Sommige mensen houden zoveel van chocolade dat ze er aan verslaafd raken. Het zou een lekker gevoel geven en je kunt er zelfs vrolijk van worden. Er zijn verschillende soorten chocolade en vooral erg veel verschillende kwaliteiten. Fransen en Belgen hebben er een sterke passie voor en daar vind je dan ook de beroemde chocolatiers. Vooral in de grote steden. De echte chocolatiers denken en dromen chocolade en hebben daar dan ook hun beroep van gemaakt.

Image

Een voorbeeld is Christian Constant in Parijs. Hij werkte bij het beroemde Maison LeNotre en begon in 1970 een atelier met winkeltje in de rue de Bac in het 7e arrondissement. Al snel verhuisde hij naar de rue d’Assas, in het 6e arrondissement, grenzend aan de Jardin du Luxembourg. Een straat waar vroeger Ossip Zadkine, de Russische beeldhouwer, zijn atelier had op nummer 100. Dat is nu het adres van Musée Zadkine. Maar we…

View original post 196 woorden meer

Brasserie Julien

julienn

Als je bij de entrée aankomt, kun je niet vermoeden wat je binnen aan zult treffen, maar zodra je het restaurant binnenstapt waan je je in een andere wereld, in een andere eeuw.

Brasserie Julien is één van de oudste, maar ook misschien wel de mooiste Art Nouveau brasserie van Parijs. Vol met spiegels en ornamenten en daarnaast goed eten voor een redelijk betaalbare prijs.

DSC02406-620x350

Twee jaar voor de Franse Revolutie begon Jean-François Gauthier met een taverne, iets wat je vandaag de dag een café zou noemen. Met vaste klanten uit de kunstenaarswereld o.a. Paul Huet, Theodore Rousseau, maar ook hun vriend Alexandre Dumas, werd het een van de eerste “concert-cafes”. In 1857 trad Mademoiselle Agar regelmatig hier op, ze zou later uitgroeien tot één van de grootste actrices van de Comedie Française. Edouard Fournier, besloot in 1901 er een bouillon (restaurant) van te maken, waar klanten vlees en groentebouillon konden eten.

parijsmijnstad_brasserie_Julien1

Fournier vroeg fantasierijke Art Nouveau kunstenaars om het restaurant te versieren. Ze versierden het met bloemen, pauwen en nimfen die verschenen en verdwenen in de reflecties van de grote spiegels. Fournier’s neef, Julien Barbarin, erfde het restaurant in de jaren 1920. Hij liet drie grote spiegels plaatsen die werden versierd met bloemen, ontworpen door Charles Buffet. In 1938, gaf Julien Barbarin zijn naam aan het restaurant en werd het vanaf dat moment bekend als ‘Chez Julien “. Jean-Paul Bucher verwierf het pand in 1975 en maakte er een brasserie van, en met groot succes.

De kaart is klassiek Frans: foie gras, escargots, steak tartare: het staat er allemaal op. Leuk is dat de obers o.a. de crêpes Suzette op de restaurantvloer maken en flamberen.

Kortom zeker een bezoekje waard. Al is het alleen maar voor het interieur…

bc8477e2eedeef0f9950c741b9d41e29

Brasserie Julien
16 Rue du Faubourg Saint-Denis
75010 Paris
www.julienparis.com

 

Kopi Luwak

kopiluwakguru1

Koffie is koffie toch ? De één houdt van filterkoffie, de ander zweert bij een echte espresso. Er zijn zelfs mensen die Nescafé lekker vinden of, nog erger, Senseo.

Je hebt ook specialisten die altijd op zoek zijn naar de beste bonen en  de hele wereld over reizen om maar nét die koffiesoorten te vinden die een unieke smaak geven. Een voorbeeld is Kopi Luwak.

Kopi Luwak, Loewak of Civet koffie is naast Blue Mountain de duurste koffie ter wereld. Dat komt door het speciale productieproces.

Kopi-luwak-cluwak4
Civet-kat

De koffiebes wordt verbouwd op plantages. Hier wordt deze gegeten door de loewak, een civetkatachtige. Het vruchtvlees wordt verteerd, maar de pit blijft intact en passeert het maag-darmkanaal. Door fermentatie krijgt deze zijn geliefde exquise smaak. De pitten worden hierna teruggevonden in de ontlasting van de loewak. De pitten worden vervolgens gewassen en gekookt. Om de smaak zo veel mogelijk te behouden, worden de pitten meestal licht geroosterd. Aangezien de ontlaste bessen moeilijk te vinden zijn, is de prijs zeer hoog en heeft de koffie een exclusief karakter.

kopi-luwak

Het product komt onder andere voor in de Filipijnen (waar het Kape Alamid genoemd wordt), in Vietnam, in Zuid-India en op de Indonesische eilanden Sumatra, Java, Bali en Celebes. Per jaar wordt slechts zo’n 200 kg Kopi Loewak geproduceerd. Sommige van de kopi loewak-boeren bieden een mengeling van arabica en robusta boon aan. De prijs voor een kilo van deze bijzondere koffie ligt tussen de 200 en 600 euro per kilo.

Café Verlet
Café Verlet

“Mooi allemaal” hoor ik jullie al zeggen, “maar waar kunnen we die koffie kopen en/of proeven ?” Ja, waar denken jullie ? Paris natuurlijk ! Bij La Grande Epicerie de Paris kun je al een pakje van 57 gram kopen voor rond de 34 euro en bij Verlet aan de rue Saint Honoré kun je het proeven en ook los kopen. Prijs ? Zo’n 4,50 euro per klein kopje.

Nu zijn er zoals gewoonlijk weer een aantal groepen opgedoken die tegen dierenleed zijn en sommigen vergelijken het productieproces gelijk aan het produceren van ganzenlever. Anderen vinden het ronduit te smerig en willen het beslist niet proeven omdat het door middel van uitwerpselen is gemaakt. Tja, honing ook…

Cafe Verlet