Categorie archief: Columns

La chanson accompagne la vie

1970_3
Pierre Delanoë

IMG_8677   door Harry de Jong

‘La chanson accompagne la vie’ zei Pierre Delanoë in een uitzending van de Waalse televisie enige tijd geleden. Pierre Delanoë schreef teksten voor onder andere Gilbert Becaud (Nathalie), Michel Fugain , Gérard Lenorman en Joe Dassin . Voor bijna alles wat er in ons dagelijkse leven gebeurt bestaat een chanson. Een chanson over geboorte, huwelijk en dood, op indrukwekkende wijze gezongen door Edith Piaf en Les Compagnons de la Chanson.

3700368441688_600

Les Trois Cloches (Jean Villard)

 ‘Village au fond de la vallée                                                                                                     Comme égaré presque ignoré                                                                                             Voici qu’ en la nuit étoilée                                                                                                   Un nouveau-né nous est donné                                                                                   Jean-François Nicot il se nomme                                                                                       Il est joufflu, tendre et rosé                                                                                                   A l’eglise beau petit homme                                                                                       Demain tu seras baptisé…’

Er gaat iets moois gebeuren. We gaan terug naar school. Onze oude meester gaat met pensioen. We bieden hem een onvergetelijk afscheid aan.

04 Adieu Monsieur le professeur

Adieu, Monsieur le professeur (Hugues Aufray)

‘Les enfants font une farandole                                                                                         Et le vieux maître est tout ému                                                                                               Demain il va quitter sa  chère école                                                                                   Sur cette estrade il ne montera plus’  

En nu een ‘chanson d’amour’, subliem vertolkt door Jean-Claude Pascal, onze onbetwiste held van het Eurovisie Songfestival (Nous les Amoureux)

05 L'amour c'est comme un jour

L’amour c’est comme un jour (Charles Aznavour)

 ‘L’amour c’est comme un jour                                                                                            Ça s’en va l’amour                                                                                                            C’est comme un jour d’un infini sourire                                                                    Une infinie tendresse                                                                                                         Une infinie caresse                                                                                                    L’amour c’est comme un jour                                                                                          Ça s’en va mon amour…’

Een hoogtepunt in ons leven is onze trouwdag. Mannen schijnen nog wel eens de neiging te hebben om een trouwdag te vergeten, Charles Aznavour niet…

06 Bonne anniversaire

Bonne anniversaire (Charles Aznavour)

 ‘J’ai mis mon complet neuf                                                                                              Mes souliers qui me serrent                                                                                               Et je suis prêt déjà                                                                                                        Depuis pas mal de temps                                                                                                    Ce soir est important                                                                                                          Car c’est l’anniversaire                                                                                                       Du jour où la bonheur                                                                                                 T’avait vêtue de blanc…’

We kunnen er niet om heen, c’est triste, la mort…

1280x720-hiE

L’ Absent (Gilbert Becaud)

 ‘Qu’elle est lourde à porter l’absence de l’ami                                                     L’ami qui tous les soirs venait  à cette table                                                                     Et qui ne viendra plus, la mort est misérable                                                          Qui poignarde le coeur et qui te déconstruit…’

Klik hier en luister maar….

Let eens op het sublieme samenspel tussen zanger en gitarist. Maar tot slot, om niet helemaal in mineur te eindigen…

Hebben jullie dat wel eens, bij het opstaan, dat het niet helemaal ok is? Je hebt het niet zo naar je zin, je bent een beetje depri…

Et voilà… Serge Lama! Je t’aime à la folie. 

Deze keer in gezelschap van de charmante en begenadigde zangeres Natasha Saint-Pier.

22 Je t'aime à la folie

  ‘Aussitôt que l’on chante                                                                                                   C’est déjà qu’il fait beau                                                                                                 Tous les mots qu’on invente                                                                                             On les vols aux oiseaux                                                                                                  C’est déja que l’on pense                                                                                                      Au début de sa vie                                                                                                               Que se sera jamais jamais jamais fini…’

Als dit geen opvrolijker is, dan weet ik het niet meer. Zelfs Michel Drucker wordt er vrolijk van.

Harry de Jong

Advertenties

Paris je reviens

01 Panorama
Panorama Nice. Photo Harry de Jong

IMG_8677  Door Harry de Jong 

‘Paris je reviens’ zingt Jacques Brel aan het slot van zijn chanson ‘Les prénoms de Paris’. Maar alvorens terug te keren naar Parijs, moeten we Parijs eerst verlaten. Dat gaan we doen. We spoeden ons naar het Gare de Lyon en stappen daar in de TGV naar Nice, Côte d’ Azur. Na enige tijd van gespannen afwachting zet de trein zich in beweging. Daar gaan we!…

Na aankomst is het eerste wat opvalt de strakblauwe lucht en de uitbundig schijnende zon. In deze contrijen is dat overigens héél normaal. We gaan richting Place Masséna. Daar wordt alweer volop muziek gemaakt. Ik heb zo de indruk dat de meeste straatmuzikanten hier studenten zijn van het conservatorium van Nice. Niemand minder dan Gilbert Becaud heeft daar zijn opleiding genoten. Als ik het plein verder oploop kom ik bij een grote verkeersweg. Ik ga rechtsaf om naar de Promenade des Anglais te gaan. Onderweg passeer ik een paar ‘super de luxe’ hotels die voor ons ‘normale’ stervelingen onbetaalbaar zijn. Maar het ‘opsnuiven’ van de sfeer en de ambiance die ze uitstralen kost niets en is voor ons ook interessant. Als ik geluk heb, stopt er zo maar ineens een peperdure sportwagen voor de deur. Een Ferrari, een Lamborghini of een Jaguar… De ‘nonchalante’ eigenaar stapt uit en hoeft alleen maar de autosleutels aan de toesnellende hotelbediende te geven en die zorgt voor de bagage en het parkeren van de auto. De eigenaar van de auto kan zo doorlopen en wordt vervolgens naar zijn luxe suite gebracht.

facade_nuit_bleue_hotel_negresco (1)

Dan komen we op de Promenade… De ‘die hards‘ gaan natuurlijk direct naar het strand om een duik in zee te nemen en aansluitend wat zon mee te pakken. Geef ze eens ongelijk…

plage_pano1_w1000

Tussen twaalf en een uur is het tijd voor de lunch. Daarvoor ga ik terug naar de Place Masséna. Aldaar neem ik een rijkbelegde sandwich met een klein flesje wijn. Op een steenworp afstand ligt het park Albert Ier en een bankje in de schaduw lijkt mij een uitstekende plaats voor een kleine picknick. ‘Bon Appetit!’

03 Promenade des Anglais
Promenade des Angkais Photo Harry de Jong

‘s–Middags ga ik naar het strand om te zwemmen en wat te zonnen, als het tenminste niet te heet is. Dan ga ik pas om een uur of vier. Na het strand ga ik langzamerhand richting hotel om mij wat op te frissen en mij voor te bereiden op de avond die ik door gaan brengen in oud Nice.  De Avenue Jean Médécin nodigt mij uit om wat te gaan drinken zo in de late namiddag….

Om half acht ongeveer ga ik naar oud Nice. Via de fontein op het einde van de Place Massén loop ik zo de oude stad binnen. Langs het grote theater en bij de Cours Saleya, loop ik naar hèt culinaire centrum van de oude stad. Een paar restaurantjes passerend, ben ik bij een pizzeria, ‘Le Saleya’ geheten. Een geweldige plek om te gaan eten, het is erg lekker en niet duur.

Le Saleya

Een wat chiquer restaurant bevindt zich aan de rechter kant van de ‘Cours’, ‘Le Grand Bleu’. Een zeer vriendelijke dame in een soort ‘stewardes’-outfit loopt voor het restaurant met een menu in haar hand, dat ze overhandigt aan de voorbijganger met de bedoeling dat deze zich door haar naar een tafel laat begeleiden. Je kunt rustig haar uitnodiging aannemen. Je zult er geen spijt van hebben. Het is werkelijk af.

Le Grand Bleu

Echte servetten (kom daar maar eens om tegenwoordig). En een geweldige bediening. En wat de prijs betreft, lijkt het wel mee te vallen. Wel iets duurder dan Soreya, maar door wat te combineren, eventueel een menu of een gedeeltelijk menu te nemen, kan je de prijs wel een beetje bijsturen. Mijn advies voor deze restaurants is, probeer het verblijf daar zo lang mogelijk te rekken, je maakt er van alles mee… Geweldig!

Market

Na nog wat door oud Nice te hebben gezworven, volg ik ongeveer dezelfde ‘procedure’ als bij de vorige avond. Dus boulevardje, Place Masséna, Avenue Jean Médecin, hotel. Maar ook hierbij geldt, rekken die hap, zodat ik moe, maar zeer voldaan terugkom in mijn hotel, gewoonlijk en zoals altijd, aan de mooiste boulevard…

Stukje Nice proeven ? Klik hier. De gitarist op de Place Masséna.

Harry de Jong

Het chanson in de foto

IMG_8788

IMG_8677  Door Harry de Jong.

Enige tijd geleden heb ik iemand horen zeggen, dat in elke foto een verhaal zit. Ik zou hier aan toe willen voegen, dat in een foto vele verhalen en chansons kunnen zitten. Allereerst het verhaal van de fotograaf, daarna de verhalen van de mensen die de foto bekijken.

Deze gedachte kwam bij me op toen ik de eerste foto bekeek van de laatste serie foto’ s van Photo’ s Paris 2014 op deze site.

In 1922 werd hier de de zanger Marcel Mouloudji geboren.

‘Je m’ appelle Mouloudji… Je suis né à Paris, Hôtel-Dieu, rue d’ Arcole. Mon père était Kabyle et ma maman bretonne. Mon oncle était bizarre et ma tante gentille… Ma mère avait les lèvres rouges peintes, ouvertes sur le ciel en porte de bordel’…

m_167635887_0

Graag wil ik jullie nog iets meer over Mouloudji vertellen. Een leuke anecdote vind ik dat, als Mouloudji de studio indook om opnamen te maken voor een nieuwe LP (CD’ s bestonden toen nog niet) hij altijd zijn zoontje Gregory meenam. Als zevenjarige kwam Gregory voor het eerst met zijn vader in de studio. Bij wijze van grap benoemde vader Mouloudji zijn zoontje onmiddellijk tot assistent studio-chef. Wat een indruk moet dat gemaakt hebben op de kleine Gregory!

Luister zelf…

Rue de Lappe

“Rue de Lappe. Rue de Lappe,. Au temps joyeux. Où les frappes. Où les frappes.  Etaient chez eux Rue de Lappe. Rue de Lappe En ce temps là. A petit pas on dansait la Java.”

Un jour tu verras

Dit chanson was het grootste succes van Mouloudji. Het is een zogenaamd ‘chanson éternelle’. Een chanson éternelle is een chanson dat bijna alle Fransen kennen. Als je tegen een willekeurige Fransman zegt: ‘Mouloudji?’, dan krijg je geheid als antwoord: ‘Un jour tu verras.’ Het is een chanson dat de slagersjongen fluit op straat als hij een bestelling gaat afleveren bij de klant. Of dit ook geldt voor de huidige pizzabezorger, is mij niet bekend…

cover170x170