Categorie archief: Cinéma

Film noir ?

FilmCrew

Paris, Place de Clichy, daar stond ik. Voor mij, een complete Amerikaanse filmploeg. Ik was even van de kaart. Toen ik nog alles kon verzinnen wat ik zou willen worden, waren het drie dingen. Geluidstechnicus, filmmaker of fotograaf. Het werd het laatste, maar toch…

De lampen, de crew, de camera’s…  Zo professioneel, ik was verkocht. “Mag ik meedoen ? Ik ben fotograaf, ken Parijs erg goed en ik ben verliefd op wat jullie hier doen”. Even moeilijke gezichten, maar daarna een man die de “responsable” was… Ik mocht meehelpen, tegen een salaris van “0” euro. Dat laat je niet schieten natuurlijk.

11051961_793309347390832_5495372729477837468_n

We filmden in Montmartre, we filmden in de Marais, bij de Bastille en elke dag was ik erbij, vanaf 6.00h tot 24.00h. Ik mocht kabels sjouwen, troep opruimen en koffie halen. Nog minder dan een ‘gaffer’ dus. Ik vond het geweldig !

Hoe de film heette weet ik nog steeds niet, maar pas zag ik wat beelden die mij bekend voorkwamen. Het was een onderdeel van de serie “Crossing Lines”

Ik hoop dat jullie die serie hebben gezien, denk dan even aan mij en mijn “0” Euro.

crossing-lines-crimes-sans_6gq63_2ucko4

Amélie ? Où es-tu Amélie ?

tumblr_lld4iha4YJ1qg1naao1_500

We kennen allemaal de film “Le Fabuleux Destin d’Amélie Poulain”, van regisseur Jean-Pierre Jeunet(2001) Elke liefhebber van de Franse film zou hem gezien moeten hebben.

Les Deux Moulins 2014
Les Deux Moulins 2014

Een paar weken geleden was ik in Montmartre en bezocht ik, voor de eerste keer “Café des Deux Moulins”, de bar-tabac op de kruising van Rue Lepic en Rue Cauchois, waar Amélie (Audrey Tautou) in de film als serveerster werkte. Het café is nu niet meer helemaal hetzelfde als in de film. De tabac is er niet meer. “Daar staan nu tafeltjes, die leveren nu eenmaal meer op”, vertelde het meisje dat mij bediende.

cafe-amelie
Het interieur herinnert sterk aan de film

In 2001, toen de film werd opgenomen, was de heer Labbé de eigenaar. Labbé had eigenlijk geen zin meer in zijn café en wilde het verkopen. Hij wilde met pensioen. Daar kwam verandering in toen de film uitkwam en meteen een groot succes werd. Hij werd door journalisten van diverse kranten benaderd en plotseling stond “Les Deux Moulins” volledig op de kaart. Fabbé, maar ook het personeel, was blij met alle aandacht en van een verkoop was even geen sprake meer. In 2005 besloot hij toch echt met pensioen te gaan. De huidige eigenaar is Marc Fougedoire, die nog steeds profiteert van het succes van de film. “Maar het blijft een gewoon buurtcafé” zegt hij vol trots.

Amelie_398

Jean-Pierre Jeunet, de regisseur, woonde tegenover het café. De keuze van “Les Deux Moulins” als locatie was dan ook snel gemaakt. Hij vertelde dat hij er nog steeds regelmatig een kijkje gaat nemen en ziet dan ook vaak liefhebbers van zijn film vragen naar het glazen paneel waar Amélie het menu op schreef. “Dat is er niet” zegt hij “We hebben een paar dingen moeten toevoegen omdat die in het verhaal voorkomen. Toch hebben we alles zoveel mogelijk origineel gelaten”. De buurt verweet hem wel dat de huizenprijzen in Montmartre door zijn film zijn gestegen….

Het beroemde treintje wat door Montmarte rijdt heeft het café ook op zijn route en als die voorbij komt hoor je “Et voici le café des deux moulins ou a été tourné le film “Amélie Poulain”…

20051018Épicerie_d'Amélie_Poulain_2

Laten we even in die film blijven. Alles is toch in de buurt. Op een paar passen, bij de kruising van de Passage d’Abesses en de rue des Trois Frères, kom je langs “Au marché de la Butte”, de Epicerie Collignon. De kleine supermarkt van M. Collignon die ook werkelijk zo heet. Het bordje met “Maison Collignon” zie je boven de luifel.

tumblr_m7cexiOxRh1qcv2z3o3_500

Wil je nog even in de film blijven ? Ga dan even door naar het Canal St. Martin in het 10e arrondissement, waar Amélie haar steentjes op het water liet stuiteren. Ook de Sacré-Cœur komt in de film voor, maar die trappen heb je vast al vaker gelopen…

basilique-sacre

 

Bang Bang

Afbeelding

Ik heb ooit gezegd; “Als ik niet meer kan werken in de reclamefotografie, ga ik in oorlogsgebieden fotograferen om mijzelf nuttig te maken.”

Mooie woorden, maar ik had geen idee. Later was ik op bezoek bij een bevriende fotograaf die dat al jaren deed. Hij toonde mij foto’s waar je hart van overslaat. Gruwelen, een verbazing opwekkend omdat ik niet kon begrijpen waar mensen toe in staat kunnen zijn. Zijn foto’s werden meestal ergens in het derde katern van de krant geplaatst met de grootte van iets meer dan een postzegel.

“Waarom doe je dit eigenlijk ?”  Vroeg ik… “Omdat iemand het moet doen, anders komt de wereld het nooit te weten.” antwoordde hij resoluut.  Dat is natuurlijk zo, maar soms vraag je je af of het de lezers iets doet.

Tussen 1990 en 1994, tijdens de overgang van het apartheidsysteem, woedde er een strijd tussen de aanhangers van de ANC en IFP na de opheffing van het verbod op beide politieke partijen. Vier fotografen brachten deze strijd in beeld, van links naar rechts Kevin Carter , Greg Marinovich , Ken Oosterbroek en João Silva.

Kevin_Carter  Greg Marinovich  photo-ken-oosterbroek  photo-joao-silva

De naam “The Bang Bang Club” werd geboren uit een artikel in het Zuid-Afrikaanse tijdschrift Living .  Oorspronkelijk  “The Bang Bang Paparazzi” , later veranderd in “Club”, omdat de leden het woord paparazzi verkeerd vonden voor hun werk. De naam komt van de cultuur zelf, uit de townships. Bewoners spraken met de fotografen over de “bang-bang” verwijzend naar het geweld binnen hun gemeenschappen, maar meer letterlijk, “bang-bang” naar het geluid van geweervuur.
Wie zijn die jongens nou eigenlijk ? Hier een klein overzicht.
kevin-carter-vulture-e1366381302729
Deze foto verscheen voor het eerst in de New York Times , op 26 maart 1993. In 1994 won Kevin Carter met deze foto de Pulitzer Prize voor Feature Fotografie . Er werd hem in een interview gevraagd of hij het kind heeft geholpen. “Ik ben fotograaf, geen hulpverlener. Ik breng dit nieuws in de wereld, dat is belangrijk genoeg.” De wereld was geschokt en reageerde. Duizenden levens werden door de hulp die op gang kwam gespaard. Drie maanden later pleegde hij zelfmoord. In zijn afscheidsbrief schreef hij  “depressed . . . without phone . . . money for rent . . . money for child support . . . money for debts . . . money!!! . . . I am haunted by the vivid memories of killings & corpses & anger & pain . . . of starving or wounded children, of trigger-happy madmen, often police, of killer executioners . . . “I have gone to join Ken if I am that lucky.”
kevin_carter_image015
Greg Marinovich maakte deze foto van een man die met benzine werd overgoten en in brand gestoken en won hiermee ook de Pulitzerprize. Op de vraag “Wat ging er door je heen toen je deze foto maakte ?”, antwoordde hij; “Moeilijk moment, de belichtingstijd voor vuur is altijd moeilijk in te schatten”. “As I focused, I noted that the early sun was right behind the burning man,” photographer Greg Marinovich wrote of how he captured the moment to win a Pulitzer Prize in 1991. “The camera’s light meter did not work, and so I twisted the aperture wide open: f5.6 should be right.”
favorite
Met ““I have gone to join Ken if I am that lucky.”, refereerde Kevin Carter aan Ken Oosterbroek. Op 18 april 1994, tijdens een vuurgevecht tussen de Nationale vredesmacht en Afrikaans Nationaal Congres aanhangers in de Thokozatownship, werd Ken Oosterbroek gedood en Marinovich ernstig gewond  Een gerechtelijk onderzoek naar de dood van Oosterbroek begon in 1995. De rechter oordeelde dat geen enkele partij verantwoordelijk mag worden gesteld voor zijn dood. In 1999, vertelden Marinovich en Silva dat ze geloofden dat de kogel die Oosterbroek gedood heeft van de Nationale vredesmacht was gekomen. 
joao-silva
Het laatste, nog werkend lid van de “Bang bang club” Is João Silva, die meerdere prijzen met zijn fotografie won, waaronder World Press Photo. Hij schreef mee aan het boek van de club, wat later ook is verfilmd. Op 23 october 2010 stapte Silva op een landmijn, in Kandahar, Afghanistan. Hij verloor beide benen.
the-big-bang-club-movie-poster
De film uit 2010, “The Bang Bang Club” geregisseerd door Steven Silver, met Malin Åkerman, Taylor Kitsch en Ryan Phillippe, vertelt het waargebeurde verhaal van deze groep van vier fotografen die de gruwelijke rassenrellen in Zuid-Afrika van begin jaren negentig in beeld brachten, is zeker de moeite waard om eens te bekijken. Ook al doet de titel anders vermoeden…