Categorie archief: Chansons

Barbara… La dame en noir

barbara

Het was juni 2007, ik weet het zeker. Voor mijn (bewuste) eerste keer galmden de klanken van Barbara in het huis van mijn vriendin in Parijs. ‘Dis, Quand Reviendrastu ?’ De eenvoud van alleen een stem en een piano… Ik werd stil.

Onlangs kocht ik de laatste  CD van Patrick Bruel bij de Fnac op de Champs Elysées, ‘Très souvent, je pense à vous.’  Hommage à Barbara. Ik moet zeggen, dat heeft hij geweldig gedaan. De chansons heeft hij prachtig ingetogen gezongen, met een prachtige symphonische begeleiding. Wel bijzonder voor ‘Monsieur Casser la Voix’ !

1507-1

Barbara was de artiestennaam van Monique Andrée Serf, (Parijs, 9 juni 1930 – Neuilly-sur-Seine, 24 november 1997). Ze was een Franse zangeres, tekstschrijver en componist.

Na enige tijd in Brussel te hebben gewoond, gaat ze terug naar Parijs. Daar ontmoet ze Jacques Brel en raakt met hem bevriend. Ze vertolkt verschillende liedjes van hem. Later wordt ze voorgesteld aan Georges Brassens. Ze geeft verschillende optredens in kleine zaaltjes en er ontwikkelt zich een trouw publiek, met name vanuit de studenten van het quartier Latin in Parijs.

In 1969 maakt ze bekend dat ze actrice wordt. Haar eerste rol is in de musical Madame, van Albert Willemetz waarin ze een erg mooie travestiet speelt. In 1971 speelt ze samen met Jacques Brel in zijn film Franz waarvoor ze de muziek schrijft. Twee jaar later verschijnt L’Oiseau rare geregisseerd door Jean-Claude Brialy. Haar laatste rol was in 1977 in de film Je suis né à Venise, geregisseerd door de danser en choreograaf Maurice Béjart.

podcast_barbara_b_1

In de jaren tachtig verschijnt haar album ‘Seule’ dat een van de best verkochte platen in 1981 wordt. Het jaar daarop krijgt ze de Grand Prix du Disque voor haar bijdrage aan de Franse cultuur. Ze ontwikkelt een nauwe werkrelatie met rijzende filmster Gérard Depardieu en zijn vrouw Élisabeth.

Aan het einde van de jaren tachtig wordt Barbara actief in de fondsenwerving voor de behandeling van aids. In 1988 werd zij benoemd in het Legioen van Eer, een hoge Franse onderscheiding.

Ze is overleden aan ademhalingsproblemen op 24 november 1997. Haar stoffelijk overschot rust op het Cimetière parisien de Bagneux. (Bron Wikipedia)

Leuk om te weten allemaal, maar de beste manier om Barbara te leren kennen is toch gewoon luisteren. Hieronder kun je dat doen. Om te vergelijken heb ik er ook één van Patrick Bruel bij gedaan.

Barbara ‘Dis, quand reviendra-tu ?’

Barbara ‘Ma plus belle histoire d’amour, c’est vous’

Barbara ‘L’aigle noir’ (live)

Patrick Bruel ‘Vienne’ (Opéra Garnier à Paris)

 

Advertenties

“La place rouge était vide…”

SONY DISK

“Bécaud ! C’est Bécaud !” Riep mijn moeder luidkeels in het vliegtuig naar iedereen die het maar horen wilde. Na anderhalf uur vertraging in een snikheet vliegtuig op het vliegveld van Ajaccio (Corse) kwam Monsieur 100.000 volts eindelijk binnen. Nu wisten we aan wie wij de vertraging te danken hadden. Ja ma, Gilbert Bécaud… Merci ! Goed, voor mijn moeder was het een belevenis om nooit meer te vergeten, want hij knikte zelfs even naar haar…

Iedereen die van het Franse chanson houdt, weet natuurlijk direct waar de titel van dit bericht vandaan komt. Het is de eerste regel van, jawel, chanson éternelle, “Nathalie” Maar wat weten we nog meer van die tekst ?

gilbert-becaud
Gilbert Bécaud

Wel, het is geschreven door Pierre Delanoë, die voor Bécaud ook L’orange en La solitude schreef. Hij schreef duizenden liedjes voor alle groten van het Franse chanson, zoals Hugues Aufray, Joe Dassin, Nana Mouskouri, Dalida, Gérard Lenorman, Michel Polnareff, maar ook Claude François, Nicoletta en Johnny Hallyday. Gilbert Bécaud componeerde het nummer.

Bécaud wilde er eerst niets mee te maken hebben toen Delanoë de tekst losjes had geschreven. Hij had niets met Rusland. Delanoë wel, die had een liefde voor dat land. Hoewel hij niets wilde weten van het communisme.

Pierre Delanoë
Pierre Delanoë

Samen schreven ze dus “Nathalie”. Samen verzonnen ze ook Café Pouchkine in Moscou. Qu´après le tombeau de Lénine,On irait au café Pouchkine, Boire un chocolat…

Кафе Пушкинъ Café Pouchkine, Moscou
Кафе Пушкинъ Café Pouchkine, Moscou

Café Pouchkine bestond toen nog helemaal niet. Omdat Pierre Delanoë veel van Russische dichters hield, noemde hij het naar de beroemde dichter Alexandre Pouchkine (Aleksandr Sergejevitsj Poesjkin). “Nathalie” kwam uit in 1964 en een Café Pouchkine in Moscou werd pas werkelijkheid in 1999 !

Gilbert Bécaud werd uitgenodigd om het te openen en later, toen Pierre Delanoë Gorbatsjof ging bezoeken in Moscou, gingen ze samen ook naar Pouchkine. Toen bekend werd dat hij de schrijver was van “Nathalie”, kreeg hij een staand applaus…

Ook Jacques Girac en Vladimir Poutin hebben elkaar daar ontmoet. Wat een simpel liedje toch teweeg kan brengen…

Café Pouchkine Paris
Café Pouchkine, Boulevard St. Germain, Paris

In 2010 werd het ook mogelijk een chocolat chez Pouchkine te drinken in Parijs. De eerste werd geopend in het beroemde warenhuis Printemps, door Andrey Dellos, een Russische met Franse origine. Er kwam nog een tweede en vorig jaar werd een groter en uitgebreider Café Pouchkine geopend aan de Boulevard St. Germain.

Lekker hoor, un chocolat, want daar krijg je dan ook een échte ! Om over de heerlijke Frans-Russische patisserie nog maar te zwijgen ! Even luisteren…

Nathalie, Gilbert Bécaud 1964

cafe-pouchkine-7

La chanson accompagne la vie

1970_3
Pierre Delanoë

IMG_8677   door Harry de Jong

‘La chanson accompagne la vie’ zei Pierre Delanoë in een uitzending van de Waalse televisie enige tijd geleden. Pierre Delanoë schreef teksten voor onder andere Gilbert Becaud (Nathalie), Michel Fugain , Gérard Lenorman en Joe Dassin . Voor bijna alles wat er in ons dagelijkse leven gebeurt bestaat een chanson. Een chanson over geboorte, huwelijk en dood, op indrukwekkende wijze gezongen door Edith Piaf en Les Compagnons de la Chanson.

3700368441688_600

Les Trois Cloches (Jean Villard)

 ‘Village au fond de la vallée                                                                                                     Comme égaré presque ignoré                                                                                             Voici qu’ en la nuit étoilée                                                                                                   Un nouveau-né nous est donné                                                                                   Jean-François Nicot il se nomme                                                                                       Il est joufflu, tendre et rosé                                                                                                   A l’eglise beau petit homme                                                                                       Demain tu seras baptisé…’

Er gaat iets moois gebeuren. We gaan terug naar school. Onze oude meester gaat met pensioen. We bieden hem een onvergetelijk afscheid aan.

04 Adieu Monsieur le professeur

Adieu, Monsieur le professeur (Hugues Aufray)

‘Les enfants font une farandole                                                                                         Et le vieux maître est tout ému                                                                                               Demain il va quitter sa  chère école                                                                                   Sur cette estrade il ne montera plus’  

En nu een ‘chanson d’amour’, subliem vertolkt door Jean-Claude Pascal, onze onbetwiste held van het Eurovisie Songfestival (Nous les Amoureux)

05 L'amour c'est comme un jour

L’amour c’est comme un jour (Charles Aznavour)

 ‘L’amour c’est comme un jour                                                                                            Ça s’en va l’amour                                                                                                            C’est comme un jour d’un infini sourire                                                                    Une infinie tendresse                                                                                                         Une infinie caresse                                                                                                    L’amour c’est comme un jour                                                                                          Ça s’en va mon amour…’

Een hoogtepunt in ons leven is onze trouwdag. Mannen schijnen nog wel eens de neiging te hebben om een trouwdag te vergeten, Charles Aznavour niet…

06 Bonne anniversaire

Bonne anniversaire (Charles Aznavour)

 ‘J’ai mis mon complet neuf                                                                                              Mes souliers qui me serrent                                                                                               Et je suis prêt déjà                                                                                                        Depuis pas mal de temps                                                                                                    Ce soir est important                                                                                                          Car c’est l’anniversaire                                                                                                       Du jour où la bonheur                                                                                                 T’avait vêtue de blanc…’

We kunnen er niet om heen, c’est triste, la mort…

1280x720-hiE

L’ Absent (Gilbert Becaud)

 ‘Qu’elle est lourde à porter l’absence de l’ami                                                     L’ami qui tous les soirs venait  à cette table                                                                     Et qui ne viendra plus, la mort est misérable                                                          Qui poignarde le coeur et qui te déconstruit…’

Klik hier en luister maar….

Let eens op het sublieme samenspel tussen zanger en gitarist. Maar tot slot, om niet helemaal in mineur te eindigen…

Hebben jullie dat wel eens, bij het opstaan, dat het niet helemaal ok is? Je hebt het niet zo naar je zin, je bent een beetje depri…

Et voilà… Serge Lama! Je t’aime à la folie. 

Deze keer in gezelschap van de charmante en begenadigde zangeres Natasha Saint-Pier.

22 Je t'aime à la folie

  ‘Aussitôt que l’on chante                                                                                                   C’est déjà qu’il fait beau                                                                                                 Tous les mots qu’on invente                                                                                             On les vols aux oiseaux                                                                                                  C’est déja que l’on pense                                                                                                      Au début de sa vie                                                                                                               Que se sera jamais jamais jamais fini…’

Als dit geen opvrolijker is, dan weet ik het niet meer. Zelfs Michel Drucker wordt er vrolijk van.

Harry de Jong

Het chanson in de foto

IMG_8788

IMG_8677  Door Harry de Jong.

Enige tijd geleden heb ik iemand horen zeggen, dat in elke foto een verhaal zit. Ik zou hier aan toe willen voegen, dat in een foto vele verhalen en chansons kunnen zitten. Allereerst het verhaal van de fotograaf, daarna de verhalen van de mensen die de foto bekijken.

Deze gedachte kwam bij me op toen ik de eerste foto bekeek van de laatste serie foto’ s van Photo’ s Paris 2014 op deze site.

In 1922 werd hier de de zanger Marcel Mouloudji geboren.

‘Je m’ appelle Mouloudji… Je suis né à Paris, Hôtel-Dieu, rue d’ Arcole. Mon père était Kabyle et ma maman bretonne. Mon oncle était bizarre et ma tante gentille… Ma mère avait les lèvres rouges peintes, ouvertes sur le ciel en porte de bordel’…

m_167635887_0

Graag wil ik jullie nog iets meer over Mouloudji vertellen. Een leuke anecdote vind ik dat, als Mouloudji de studio indook om opnamen te maken voor een nieuwe LP (CD’ s bestonden toen nog niet) hij altijd zijn zoontje Gregory meenam. Als zevenjarige kwam Gregory voor het eerst met zijn vader in de studio. Bij wijze van grap benoemde vader Mouloudji zijn zoontje onmiddellijk tot assistent studio-chef. Wat een indruk moet dat gemaakt hebben op de kleine Gregory!

Luister zelf…

Rue de Lappe

“Rue de Lappe. Rue de Lappe,. Au temps joyeux. Où les frappes. Où les frappes.  Etaient chez eux Rue de Lappe. Rue de Lappe En ce temps là. A petit pas on dansait la Java.”

Un jour tu verras

Dit chanson was het grootste succes van Mouloudji. Het is een zogenaamd ‘chanson éternelle’. Een chanson éternelle is een chanson dat bijna alle Fransen kennen. Als je tegen een willekeurige Fransman zegt: ‘Mouloudji?’, dan krijg je geheid als antwoord: ‘Un jour tu verras.’ Het is een chanson dat de slagersjongen fluit op straat als hij een bestelling gaat afleveren bij de klant. Of dit ook geldt voor de huidige pizzabezorger, is mij niet bekend…

cover170x170

Pont Mirabeau

Pont_Mirabeau

Als ik vanaf de plek waar ik woonde op de Avenue de Versailles de Métro moest nemen naar bijvoorbeeld Gare du Nord, nam ik de Métro vanaf het station Mirabeau, gelegen aan, je raadt het al, Pont Mirabeau.

L10-08-Mirabeau-16

De Pont Mirabeau is een brug over de Seine in Parijs, die de Rue de la Convention in het 15e en de Rue de Rémusat in het 16e arrondissement met elkaar verbindt. Hij is genoemd naar Honoré Gabriel de Riqueti, Graaf van Mirabeau.

De hoofdoverspanning is 93 meter lang, en de nevenoverspanningen zijn ieder 32,4 meter lang. De twee pijlers stellen schepen voor; bij de rechteroever een schip dat de Seine afvaart en bij de linkeroever een schip dat de Seine opvaart. Op de pijlers staan beelden van de kunstenaar Jean Antoine Injalbert.

Op 12 januari 1893 nam de Franse president Marie François Sadi Carnot het besluit dat op deze locatie brug gebouwd diende te worden. De brug is vervolgens tussen 1895 en 1897 gebouwd, naar een ontwerp van Rabel. Toen de brug af was, had het de brug met de langste overspanning ter wereld.

Sta je eenmaal op de brug, dan heb een prachtig uitzicht over de Seine, je ziet de Tour en de ballon van Parc André Citroën.

Over Pont Mirabeau is in 1912 geschreven door de dichter Guillaume Apollinaire….

k49l42

Deze tekst heeft veel Franse chansonniers geïnspireerd er muziek op te schrijven. Er zijn uitvoeringen van Georges Brassens, Leo Ferré Serge Reggiani en vele anderen. Er zijn ook vertalingen gemaakt en zelfs The Pogues hebben het gezongen in Engels. Die kun je allemaal makkelijk opzoeken op You Tube. Dat het nog steeds leeft hoor je aan je een uitvoering van Marc Lavoine uit 2001.

Pont Mirabeau Marc Lavoine

Zoals ik al zei, er zijn veel bewerkingen van deze tekst op muziek. Zoals ook deze van Serge Reggiani, die hij toen voor de derde keer opnieuw opnam, in een héél andere sfeer dan de eerste keer…

Pont Mirabeau Serge Reggiani

Volgende keer in Paris even niet naar de Notre Dame, maar eens naar het 16e !

74015843

 

Georges Brassens

Afbeelding

De laatste jaren van haar leven woonde mijn moeder in Sète, een kleine havenstad aan de Middellandse Zee. Zij was een groot fan van Georges Brassens en voor haar dood sprak ze de wens uit om begraven te worden op hetzelfde kerkhof als hij, Cemetière Le Py. Daar ligt ze nu ook op een steenworp van Georges…

Georges Brassens was één van de belangrijkste figuren van de Franse muziekgeschiedenis. Hij creëerde zijn unieke stijl in de jaren 40 en kreeg een grote reputatie met zijn poëtische teksten op simpele maar pakkende melodiën.

Brassens in Sète
Brassens in Sète

Georges Brassens is geboren in Sète op 22 oktober 1921. Zijn vader, Louis Brassens, een plaatselijke aannemer, trouwde met Elvira Dagrosa, weduwe geworden in de eerste wereldoorlog, in 1919. Georges groeide op met zijn 9½ jaar oudere half-zuster Simone, een dochter van het eerste huwelijk van haar moeder.

Georges groeide op in een prettig gezin. Het huis in Sète was altijd gevuld met muziek. Zijn moeder had door haar Napolitaanse achtergrond een passie voor traditionele Italiaanse volksmuziek en de mandoline. De jonge Georges leerde al snel de mandoline te spelen en ruilde deze later in voor de gitaar.

Georges was een gemiddelde leerling op school toen zijn leraar Alphonse Bonnafé hem kennis liet maken met poëzie. Al snel begon hij teksten te schrijven die hij onder de populaire muziek van zijn tijd zette. Georges vormde toen zijn eigen band, die voornamelijk Jazz speelde op lokale feestjes. Georges was de drummer…

Sète werd te klein voor Georges en in 1940 vertrok hij naar Parijs. Hij logeerde bij zijn tante en ging werken bij de fabriek van Renault, zoals velen in die tijd.

In 1943 werd hij naar Duitsland gestuurd om te werken, waar hij zijn ´vriend voor het leven` Pierre Onténiente ontmoette. Deze werd later zijn secretaris en vertrouweling. Brassens bleef altijd een goed contact houden met zijn vrienden in Sète en later met zijn nieuwe vrienden in Parijs, waaronder Jacques Brel en acteur Lino Ventura.

In maart 1944 keerde Brassens met verlof terug in Parijs. Hij had besloten nooit meer naar Duitsland terug te keren en dook onder bij Jeanne en Marcel Planche. Ook deze bleven vrienden voor het leven en daar schreef hij verschillende chansons zoals “La canne de Jeanne” (in 1953) en “Chanson pour l’auvergnat” voor Marcel (in 1955). Brassens bleef bij Jeanne en Marcel wonen tot 1966.

Georges Brassens en Jeanne
Georges Brassens en Jeanne Planche

Brassens schreef artikelen voor het anarchistische blad “Le Libertaire” in 1946. Hoewel niet zo politiek geëngageerd als protestzanger Leo Ferré, viel hij in zijn artikelen vooral de hypocrisie aan en zijn “bête noire”, de religie. De teksten in zijn liedjes gingen over de sociale onderklasse. Zwervers en prostituées kwamen daar vaak in voor zoals “Brave Margot”, “La mauvaise réputation” en “Le Gorille” , een pleidooi tegen de doodstraf en verboden op de Franse radio voor meerdere jaren.

Brassens werd voor de 50er jaren niet echt gewaardeerd door het Franse publiek. Dankzij Jacques Grello, een bekende zanger in het cabaretcircuit, mocht hij een paar liedjes zingen in de Caveau de la République, Milord l’Arsouille, la Villa d’Este en het beroemde Lapin Agile cabaret in Montmartre. Maar het publiek had toen nog niets met zijn teksten. Het was uiteindelijk Patachou die hem overhaalde om in haar nachtclub te zingen waarna hij enige bekendheid kreeg.

patachou

Brassens werd steeds groter en na een tijd werd hij door Jacques Canetti, creatief directeur bij Polydor, uitgenodigd te spelen in zijn cabaret Les Trois Baudets. Dat werd zijn doorbraak en in 1953 gaf hij zijn eerste grote concert in Bobino. In 1954 was het succes compleet toen hij mocht optreden in de hoogst bereikbare tempel in Parijs, LOlympia, waar hij door zijn succes na 6 maanden voor de tweede keer mocht optreden. Later kwam hij ook daar regelmatig terug.

In oktober 1965 zong hij met zijn grootste idool Charles Trenet in een radioprogramma en als klap op de vuurpijl een jaar later een concert met Juliette Gréco in het Théâtre National de Paris . In 1967 ontving hij de prestigieuze “Prix de poésie de l’Académie Française”.

Tijdens de demonstraties van mei 1968 lag hij in een ziekenhuisbed voor een nieroperatie en later dat jaar overleed zijn oude vriendin Jeanne Planche.

Brel, Ferré en Brassens
Brel, Ferré en Brassens

Op 6 januari 1969 gaf hij samen met Leo Ferré en Jacques Brel, de twee grootste artiesten van die tijd, een interview in een radioprogramma georganiseerd door het Franse muziekblad `Rock et Folk“. In hetzelfde jaar werden zijn teksten gebruikt in de examens van “Ecole Normale Supérieure”, door zijn unieke gebruik van de Franse taal.

Bobino 1973
Bobino 1973

Na nog vele optredens en albums nam hij zijn laatste album op in 1976 en gaf hij een serie afscheidsconcerten. Op 20 maart 1977 gaf hij zijn laatste concert in zijn geliefde theater Bobino in Parijs.

Serge Gainsbourg, Jane Birkin et Georges Brassens apres un concert. Paris, FRANCE - 1973
Serge Gainsbourg, Jane Birkin et Georges Brassens apres un concert. Paris, FRANCE – 1973

In november 1980 onderging Brassens een derde nieroperatie, hij leed aan kanker. Het volgend jaar kwam de dood, iets waar hij in die tijd veel over schreef in zijn gedichten en songteksten. Hij stierf op 29 oktober 1981 in het kleine plaatsje Saint-Gely-du-Fesc, vlakbij zijn geboorteplaats Sète. Hij werd begraven op het Cimetière Le Py, plaatselijk bekend als de “begraafplaats voor de armen”.

800px-Tombe_de_Georges_Brassens_(détail)

In Sète leeft Georges Brassens nog steeds. In de kroegjes aan de haven spelen velen zijn liedjes en tijdens elk festival is zijn muziek te horen. Les Sétois zijn trots op hem…

Hierbij wat om naar te luisteren…

Les copains d’abord

Le pornographe

Le Gorille

Chanson pour l’auvergnat

Supplique pour être enterré à la plage de Sète

Georges Brassens au métro Glacière avec un sans abri (1963)
Georges Brassens au métro Glacière avec un sans abri (1963)