Het Parijs Syndroom

Paris, France

Echt, het bestaat, het ‘Parijs Syndroom’ en is zelfs wetenschappelijk onderbouwd.

Veel toeristen komen na hun bezoek aan de lichtstad idolaat terug. Na het zien van de Eifeltoren, het Louvre en Montmartre weten ze het zeker. Het is ‘la plus belle ville du monde’.

Parijs wordt in veel films overgeromantiseerd. Het zou de stad van de liefde zijn en vooral Amerikaanse films staan bol van, wat wij weten, overgewaardeerde schoonheid en romantiek. Iedereen die een hotel neemt in Parijs heeft uitzicht op de Eifeltoren. Het Louvre loop je zo naar binnen en als je de Mona Lisa wilt zien, sta je rustig in je eentje voor dat zo bijzondere schilderij. Tenminste, zo denken ze in Japan.

Hoe valt het dan tegen als ze vanuit Japan, na jaren lang sparen, de stad van hun dromen werkelijk bezoeken. Zodanig zelfs dat er jaarlijks zo’n 20 Japanners aan het Parijs Syndroom bezwijken.

IMG_8543

Ruim 2 miljoen Japanners bezoeken jaarlijks Frankrijk en het merendeel bezoekt dan ook Parijs. Dan is 20 niet veel zou je zeggen, maar volgens statistici is het nog steeds een significant aantal. In 1986 werd het voor het eerst gediagnosticeerd door de in Parijs werkende professor Hiroaki Ota en het kan akelige, maar gelukkig tijdelijke, vormen aannemen. Hallucinaties, achtervolgingswaan, depersonalisatie, en psychomatische effecten als duizeligheid en tachycardie zijn symptomen die voorkomen bij deze aandoening. Vooral jonge vrouwen schijnen bevattelijk te zijn. In Japan wordt Parijs vereenzelvigd met elegantie en schoonheid. Wanneer je iets wilt verkopen in Tokio moet je er een foto van maken in Parijs. Hun halve leven sparen Japanners voor die eenmalige vakantie. Vol romantische idealen arriveren ze in de stad van hun dromen en in plaats van een perfecte wereld ziet men vuil op straat, schreeuwende obers en mensen die hun niet kunnen of willen verstaan.

img_8823

In Japan (en de rest van Azië) is men gewend aan ingetogenheid en uiterst verfijnde beleefdheidsvormen. In Parijs is men eerder naar buiten dan naar binnen gekeerd en weten ze (net zoals in Nederland) flink met de botte bijl te hakken. In Tokio gooit men nog geen snoeppapiertje op de grond terwijl in Parijs de blikjes en lege zakken chips met een nonchalant gebaar naast de prullenbak worden gegooid. Daar zou je gek van kunnen worden. Gelukkig hoeven deze Japanners niet elke ochtend en avond ‘la ligne 13’ te nemen, of op zaterdagmiddag naar ‘Lafayette’ of ‘Au Printemps’. Dan is er niet zoveel verschil meer tussen Tokyo en Parijs en zou het aantal van 20 wel eens verdubbeld kunnen worden !

20141009PHOWWW00732

Het Parijs Syndroom is verwant aan het Jeruzalem en het Florence Syndroom. Bij het Jeruzalem Syndroom vervallen de slachtoffers in een vorm van godsdienstwaanzin terwijl bij het Florence/Stendhal Syndroom mensen zodanig in vervoering raken bij het aanschouwen van grote schoonheid dat ze van het pad af raken. De laatste variant is geobserveerd bij bezoekers van de kunstschatten van Florence en is tegelijkertijd vernoemd naar de vermaarde romantische schrijver Stendhal.

De Japanse ambassade heeft een hotline die 24 uur per dag bereikbaar is om mensen met het Parijs Syndroom op te vangen. Vaak kan met wat oplapwerk de zieke op eigen houtje terugkeren naar Japan, maar het gebeurt meer dan eens dat er een arts en een verpleegkundige meegaan op het vliegtuig om het bibberende slachtoffer terug naar Nippon te begeleiden.

Gelukkig hebben wij daar allemaal geen last van. Toch ?

notre-dame-gargoyle-paris-france_65035_990x742

7 gedachten over “Het Parijs Syndroom”

  1. In de serie documenaires ‘Des Racines & des Ailes’ van France 3 wordt in de aflevering ‘Des étrangers amoureux de Paris’ een Japanner, Tetsuya geheten, opgevoerd, een veelbelovend student politieke wetenschappen in Tokio. Acht jaar geleden besloot hij, dat hij kelner wilde worden in café de Flore in Saint-Germain. Hij werd aangenomen en het mooie is dat hij er nog steeds werkt. In december 2014 heb ik hem nog gezien. Overigens vind ik Japanse toeristen een ‘sieraad’ voor elk land. Maar het kan natuurlijk dat er enkele bezwijken onder de ‘druk’. Maar geldt dat alleen voor Japanners?…

  2. Wat een heerlijke observatie weer Hans! Heel herkenbaar ook, zij het in omgekeerde zin. Pat en ik togen in één van onze eerste weken als inwoner van Parijs op een zaterdag naar Lafayette. Net voor wij er aankwamen werden busladingen vol Japanners gedropt op exact dezelfde plek. Er stonden wel 4 dubbeldekbussen.
    In het warenhuis een drukte van jewelste en geduldige rijen aan elke kassa.
    Wij zijn toen gaan lopen en er sedertdien niet meer teruggekeerd. Wat een drukte, we waren het gewoon nog niet gewend. U mag gerust stellen dat wij op dat moment aan een soort van Japannerssyndroom leden;) Gelukkig ging ook dit voorbij:-)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s