Een onsterfelijke familie

CAP0150

Op een dag in, laten we zeggen 1931, legde madame haar zondagse jurk klaar. In de hals geborduurd met stippen. Haar dochter deed hetzelfde en de baby werd gevraagd zichzelf te blijven. Meneer was altijd chique gekleed, dat moest hij voor zijn werk.

Die dag ging de familie naar de fotograaf in de wijk. Ze was al vaak blijven staan bij de winkel om de prachtige familieportretten in de etalage te bewonderen. Portretten van buren, waar ze soms een kopje suiker of rijst leende, maar ook van andere buurtbewoners die ze van gezicht herkende. Meneer had de etalage ook vaak bekeken. Hij liep er op de terugweg van zijn werk elke dag langs. “Heb je die prachtige portretten bij de fotograaf gezien ?” vroeg ze aan haar man. “Maar natuurlijk, liefste ! Als je het leuk vindt, zullen wij er ook één door die kunstenaar laten maken ?” Zo was het idée gekomen. In die tijd was dat een belangrijke beslissing.

Ze stapten de winkel binnen en daar was de fotograaf. Dé man voor deze klus. Een ware kunstenaar, met lang haar, mooie kraag en een stropdas. “Gaat u daar even staan… mevrouw links, rechts de jonge dame, het familiehoofd in het midden… houdt de baby stevig vast mevrouw, hij mag niet bewegen, anders wordt de foto onscherp en dat zou zonde zijn…meneer, uw kraag krult een beetje… ja, zo is het goed… juffrouw, beetje ontspannen, u hoeft niet te slagen voor een examen… mooi, stil…  (klik !) Magnifique ! U zult tevreden zijn”.

Twee dagen later ging ze terug. Ze kon haar ogen niet van de mooie afbeelding afhouden, complimenteerde de fotograaf meerdere malen voor zijn werk en bestelde een tiental kopieën. Ze kocht ook een mooie houten lijst om een grotere foto in te plaatsen.

photo-inconnus132

De foto kreeg een prominente plaats in de woonkamer boven de open haard. Later kwam meneer te overlijden. Ze hing een zwart lintje aan de lijst..

De tijd ging voorbij. Ook haar tijd raakte op. Het appartement werd na haar dood leeggehaald. Wat de kinderen nog hebben gehouden van de overgebleven spullen en weinige foto’s weet niemand.

Op een mooie zondagavond in mei 2014 liep ik over het plein in Auteuil waar op zondagochtend de antiekmarkt wordt gehouden. De wind was die dag behoorlijk tekeer gegaan. Overal zag ik scherven van weggewaaid glas en porselein. Bij een boom vond ik deze foto. Wie was die familie ? We zullen het waarschijnlijk nooit weten. Nu waaien ze over het internet, de hele wereld over. Onsterfelijk geworden…

large

D’après  Rodolphe Trouilleux

8 gedachten over “Een onsterfelijke familie”

  1. Mooi verhaal, Hans.
    Volgens mij zijn er twee verschillende soorten foto’s.
    Er zijn foto’s zonder verhaal en er zijn foto’s met een
    verhaal. Dit is duidelijk een foto met een verhaal.
    Je zou er een familieroman over kunnen schrijven.
    Prachtig!

  2. Wat een prachtig verhaal en wat een mooie ode aan deze familie! Zulke portretten kom je bij de Emmaüs ook nog wel eens tegen.

    Als Parijs’ straatveger heb ik regelmatig pasfoto’s opgeraapt, sommige waren half vervaagd, door al dat sleuren door die goot. Ook vond ik een oude kaart, verstuurd rond 1908 door (geloof het of niet) ‘Hansi’. Waarschijnlijk zat de jongen zelf op de voorkant in zee, samen met zijn moeder, ze leken al hun kleren nog aan te hebben. Het beeld zal me altijd bijblijven. Dat heb je met sterke beelden. Daarom ben ik ook blij recentelijk jouw blog ontdekt te hebben…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s