Bang Bang

Afbeelding

Ik heb ooit gezegd; “Als ik niet meer kan werken in de reclamefotografie, ga ik in oorlogsgebieden fotograferen om mijzelf nuttig te maken.”

Mooie woorden, maar ik had geen idee. Later was ik op bezoek bij een bevriende fotograaf die dat al jaren deed. Hij toonde mij foto’s waar je hart van overslaat. Gruwelen, een verbazing opwekkend omdat ik niet kon begrijpen waar mensen toe in staat kunnen zijn. Zijn foto’s werden meestal ergens in het derde katern van de krant geplaatst met de grootte van iets meer dan een postzegel.

“Waarom doe je dit eigenlijk ?”  Vroeg ik… “Omdat iemand het moet doen, anders komt de wereld het nooit te weten.” antwoordde hij resoluut.  Dat is natuurlijk zo, maar soms vraag je je af of het de lezers iets doet.

Tussen 1990 en 1994, tijdens de overgang van het apartheidsysteem, woedde er een strijd tussen de aanhangers van de ANC en IFP na de opheffing van het verbod op beide politieke partijen. Vier fotografen brachten deze strijd in beeld, van links naar rechts Kevin Carter , Greg Marinovich , Ken Oosterbroek en João Silva.

Kevin_Carter  Greg Marinovich  photo-ken-oosterbroek  photo-joao-silva

De naam “The Bang Bang Club” werd geboren uit een artikel in het Zuid-Afrikaanse tijdschrift Living .  Oorspronkelijk  “The Bang Bang Paparazzi” , later veranderd in “Club”, omdat de leden het woord paparazzi verkeerd vonden voor hun werk. De naam komt van de cultuur zelf, uit de townships. Bewoners spraken met de fotografen over de “bang-bang” verwijzend naar het geweld binnen hun gemeenschappen, maar meer letterlijk, “bang-bang” naar het geluid van geweervuur.
Wie zijn die jongens nou eigenlijk ? Hier een klein overzicht.
kevin-carter-vulture-e1366381302729
Deze foto verscheen voor het eerst in de New York Times , op 26 maart 1993. In 1994 won Kevin Carter met deze foto de Pulitzer Prize voor Feature Fotografie . Er werd hem in een interview gevraagd of hij het kind heeft geholpen. “Ik ben fotograaf, geen hulpverlener. Ik breng dit nieuws in de wereld, dat is belangrijk genoeg.” De wereld was geschokt en reageerde. Duizenden levens werden door de hulp die op gang kwam gespaard. Drie maanden later pleegde hij zelfmoord. In zijn afscheidsbrief schreef hij  “depressed . . . without phone . . . money for rent . . . money for child support . . . money for debts . . . money!!! . . . I am haunted by the vivid memories of killings & corpses & anger & pain . . . of starving or wounded children, of trigger-happy madmen, often police, of killer executioners . . . “I have gone to join Ken if I am that lucky.”
kevin_carter_image015
Greg Marinovich maakte deze foto van een man die met benzine werd overgoten en in brand gestoken en won hiermee ook de Pulitzerprize. Op de vraag “Wat ging er door je heen toen je deze foto maakte ?”, antwoordde hij; “Moeilijk moment, de belichtingstijd voor vuur is altijd moeilijk in te schatten”. “As I focused, I noted that the early sun was right behind the burning man,” photographer Greg Marinovich wrote of how he captured the moment to win a Pulitzer Prize in 1991. “The camera’s light meter did not work, and so I twisted the aperture wide open: f5.6 should be right.”
favorite
Met ““I have gone to join Ken if I am that lucky.”, refereerde Kevin Carter aan Ken Oosterbroek. Op 18 april 1994, tijdens een vuurgevecht tussen de Nationale vredesmacht en Afrikaans Nationaal Congres aanhangers in de Thokozatownship, werd Ken Oosterbroek gedood en Marinovich ernstig gewond  Een gerechtelijk onderzoek naar de dood van Oosterbroek begon in 1995. De rechter oordeelde dat geen enkele partij verantwoordelijk mag worden gesteld voor zijn dood. In 1999, vertelden Marinovich en Silva dat ze geloofden dat de kogel die Oosterbroek gedood heeft van de Nationale vredesmacht was gekomen. 
joao-silva
Het laatste, nog werkend lid van de “Bang bang club” Is João Silva, die meerdere prijzen met zijn fotografie won, waaronder World Press Photo. Hij schreef mee aan het boek van de club, wat later ook is verfilmd. Op 23 october 2010 stapte Silva op een landmijn, in Kandahar, Afghanistan. Hij verloor beide benen.
the-big-bang-club-movie-poster
De film uit 2010, “The Bang Bang Club” geregisseerd door Steven Silver, met Malin Åkerman, Taylor Kitsch en Ryan Phillippe, vertelt het waargebeurde verhaal van deze groep van vier fotografen die de gruwelijke rassenrellen in Zuid-Afrika van begin jaren negentig in beeld brachten, is zeker de moeite waard om eens te bekijken. Ook al doet de titel anders vermoeden…

11 gedachten over “Bang Bang”

Laat een reactie achter op Hans de Jong Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s